— Patatet sot të kanë dalë për mrekulli. Fiks si ato të shtëpisë kur ishim fëmijë, — tha Erion Elezi, duke shpuar me pirun një fetë të artë e krokante. E futi në gojë dhe mbylli sytë me kënaqësi. — Edhe këto kotletat e tua… janë thjesht magji.
Eriola Rexha buzëqeshi. Jo me atë buzëqeshjen e zakonshme, të lodhur pas një dite të gjatë pune, por me një ngrohtësi të sinqertë që i ndriçoi fytyrën. Ajo i adhuronte këto mbrëmje të qeta. Vetëm ata të dy, në kuzhinën e vogël por të rehatshme që e kishin kthyer në strehën e tyre. Jashtë, muzgu i ftohtë i nëntorit po trashej ngadalë, ndërsa brenda drita e verdhë krijonte një atmosferë të butë; ajri mbante aromën e pulës së skuqur dhe të koprës së freskët. Për disa çaste dukej sikur hallet e botës ndaleshin përtej mureve të atij universi të vogël.
— U mundova, — tha ajo, duke prerë me kujdes një copë kotlete. Nga brendësia rrodhi pak gjalpë aromatik mbi pjatë. — Sot i bëra sërish llogaritë. I krahasova me çmimet e apartamenteve. Nëse kursejmë edhe pak, mbase nga vera mund të fillojmë të shohim seriozisht ndonjë shtëpi.
Po fliste për shumën që i kishte lënë gjyshja. Nuk ishte thjesht një depozitë bankare. Ishte kujtimi i fundit i prekshëm nga fëmijëria, një dëshmi e dashurisë së saj. Sa herë mendonte për ato para, Eriola nuk shihte shifra, por duart e rrudhosura e të ngrohta që përgatisnin byrekët më të shijshëm në botë dhe sytë plot dritë që e ndiqnin nga fotografia e zverdhur mbi komodinë. Me Erionin kishin vendosur që ato para do të ishin hapi i parë drejt një jete të re: një apartament me dy dhoma të bollshme, ku do të kishte vend për një dhomë fëmijësh dhe për këndin e tyre privat.
— Po, do të ishte fantastike, — pohoi Erioni, duke përtypur me mendje diku tjetër. Ai la pirunin mënjanë dhe e vështroi. — Ndoshta gjyshja jote e kishte parandjerë… Donte të kishe diçka tënden, të sigurt. Të ndiheshe më e fortë.
Eriola e pa me mirënjohje. Ai e kuptonte. Ose të paktën kështu i dukej. Dhe kjo kishte peshë.
Pas një heshtjeje të shkurtër, Erioni uli sytë nga pjata, pastaj i ngriti papritur. Në shikimin e tij u ndez një shkëndijë e re, energjike.
— Meqë ra fjala për gjëra të bukura… Bleona Basha ka ditëlindjen shpejt. Mbush tridhjetë, tamam jubile. Po mendoja çfarë t’i bëjmë dhuratë…
Motër e vogël e tij, Bleona ishte gjithmonë temë e ndjeshme. Një shpirt i paqëndrueshëm, që kalonte nga një punë në tjetrën dhe nga një lidhje në tjetrën, gjithnjë me ankesa për mungesë parash dhe padrejtësitë e botës. Eriola e shihte me një neutralitet të ftohtë, si një stuhi të pashmangshme që kalon herë pas here.
— Mund t’i marrësh një kupon për spa. I pëlqejnë ato gjëra, — sugjeroi ajo, duke u rikthyer me mendje te planet për apartamentin.
Erioni bëri një gjest përçmues me dorë.
— Ah, një kupon… Këto janë gjëra të vogla. Duhet diçka që ta lërë pa fjalë. Një dhuratë që të ndryshojë vërtet jetën e saj. Gjithmonë endet me autobusë, shpenzon paratë e fundit për taksi.
Ai u përkul mbi tavolinë. Fytyra iu mbush me një entuziazëm konspirativ, si ai i fëmijëve që sapo kanë shpikur një ide “gjeniale”. Zëri iu ul në një pëshpëritje të ngazëllyer.
— Eriolë, dëgjo… Po sikur… — bëri një pauzë dramatike, — po sikur t’i blejmë një makinë me paratë e tua? Çfarë thua? Jo të re, patjetër. Një të përdorur, të thjeshtë, por që të ecë. E imagjinon fytyrën e saj? Do të çmendet nga gëzimi! Ja, kjo do të ishte dhuratë e vërtetë!
Piruni në dorën e Eriolës mbeti pezull. Ngrohtësia që pak më parë i kishte mbushur trupin u zhduk si me magji, duke lënë pas një të ftohtë të mprehtë në stomak. Ajo e shikonte fytyrën e tij të ndriçuar, plot sinqeritet, dhe përpiqej të kuptonte. Ishte shaka? Provokim? Apo e kishte seriozisht?
Ngadalë, e vendosi pirunin në pjatë. Tingulli metalik mbi porcelan u dëgjua i fortë në heshtjen që ra papritur.
— Je në rregull nga mendja? — pyeti ajo. Zëri i saj ishte i qetë, por brenda tij kishte filluar të dëgjohej një notë e ashpër.
Erioni u shtang. Buzëqeshja iu shua dhe u zëvendësua nga hutimi. Dukej qartë që nuk e kuptonte reagimin e saj.
— Po ç’ka këtu? Paratë janë. Bleonës do t’i hynin shumë në punë. Jemi familje, apo jo? Duhet të mbështesim njëri-tjetrin. Çfarë, të dhemb kaq shumë?
“Të dhemb?”
Kjo fjalë e goditi Eriolën më fort se çdo shuplakë. Për një çast, ajri iu duk i rëndë dhe i pamjaftueshëm, ndërsa ai vazhdonte ta shihte me atë shprehje të sinqertë moskuptimi në fytyrë, duke pritur përgjigjen e saj. Ai vërtet nuk e kuptonte.