Ajo e vështroi Erion Elezin drejt e në sy. Në atë shikim nuk kishte më as zemërim, as lëndim. Ishte diçka më e ftohtë, më therëse — një kureshtje e akullt, vëzhguese. Si një studiues që sheh një insekt të fiksuar me gjilpërë mbi kadife, Eriola Rexha po e analizonte me kujdes. Fytyra e tij e skuqur, e shtrembëruar nga mllefi, grushtet e shtrënguara, qëndrimi i tij si i një kafshe të zënë në qoshe — gjithçka i dukej e huaj. Përballë saj nuk qëndronte më bashkëshorti, por një njeri i panjohur, madje i pakëndshëm.
— Dhe tani? Do rrimë kështu në heshtje? — nxori ai me zor, sikur fjalët t’i gërvishtnin fytin. Qetësia mes tyre e shurdhonte më shumë se çdo britmë.
Eriola anoi lehtë kokën.
— Çfarë ka mbetur për t’u thënë? Ti i the të gjitha. Unë të dëgjova.
Kjo përgjigje e ndezi edhe më tepër. Qetësia e saj i dukej fyerje. Ai kishte pritur përplasje, lot, kundërshtime — një betejë ku të mund ta mposhtte me zë të lartë apo me këmbëngulje. Por ajo e kishte nxjerrë jashtë loje, kishte dhënë gjykimin e saj në heshtje dhe e kishte mbyllur çështjen. Ai ndjeu sikur toka po i rrëshqiste nën këmbë. Në këtë duel po humbiste. Dhe, siç ndodh kur argumentet shterojnë, vendosi të kërkonte përforcime.
— Mirë, — shtrëngoi dhëmbët ai, ndërsa nxori telefonin nga xhepi i xhinseve. — Me ty s’ka kuptim të flasësh. Ka të tjerë që dinë të kuptojnë.
Gishtat i lëviznin me nervozizëm mbi ekran. Eriola e vëzhgonte me të njëjtin ftohtësi të palëkundur. E dinte shumë mirë kë po telefononte. Ishte arma e tij e fundit, më e pista, e ruajtur për raste “të veçanta”. Artileria e rëndë — nëna e tij.
— Mami, përshëndetje. Jo, s’po fle… — u largua drejt dritares, duke i kthyer instinktivisht shpinën Eriolës, sikur po krijonte një front kundër saj. — Unë dhe Eriola po… po flasim. Po. Të mora për atë që të thashë për ditëlindjen e Bleona Bashës. Më erdhi një ide…
Ajo nuk kishte nevojë të dëgjonte çdo fjalë. E njihte atë ton ankues, atë mënyrë të shtrembërimit të fakteve që e kishte dëgjuar edhe në grindje më të vogla. Ai dinte t’i paketonte ngjarjet sipas interesit të vet, t’i ngjyroste me nuanca që i shërbenin. Ajo shihte shpatullat e tij të tendosura, dorën që lëvizte në ajër ndërsa ankohej për gruan e vet.
— …E merr me mend? Thotë që Bleona nuk e meriton! Që këto janë para vetëm të sajat! Më quajti përfitues! Po, po, ashtu më tha… Që unë po i vë syrin pasurisë së saj…
Në atë çast, gjithçka u qartësua për Eriolën. Nuk ishte një shpërthim i çastit nga ana e tij. Ishte qëndrim. Qëndrim i një familjeje të tërë. Ata funksiononin si një trup i vetëm, i lidhur fort. Ajo ishte e huaja, një shtojcë me një burim të dobishëm — trashëgiminë e saj. Dhe tani, klani i tyre, i përfaqësuar nga burri dhe e ëma e tij, po vendoste si të menaxhonte atë “burim”. Njeriu me të cilin ishte martuar, të cilit i kishte besuar të ardhmen, në sytë e saj po shndërrohej në një djalë që ankohej tek mamaja për nusen “kokëfortë”.
Ai vazhdoi edhe disa minuta, duke tundur kokën ndaj fjalëve që vinin nga ana tjetër e linjës. Eriola nuk e shikonte më. Vështrimi i saj u ndal te kotleta e ftohur në pjatë. Darka që kishte përgatitur me përkujdesje tani i dukej një tallje e hidhur. Pa zë, u ngrit, mori pjatën e saj dhe të Erionit dhe e zbrazi ushqimin në kosh. Zhurma e rënies së ushqimit e bëri atë të kthehej.
— …Po, mami, do flas prapë me të. Mirë, tung, — mbylli ai me nxitim telefonatën.
Kur u kthye përballë saj, fytyra i ishte mbushur me një përzierje zemërimi “të drejtë” dhe vetëbesimi. Kishte marrë miratim; tani ndihej i mbështetur.
— Mami është e tronditur nga sjellja jote, — nisi Erion Elezi, me një ton të fortë, të kalitur nga aprovimi amësor. Bëri një hap përpara, sikur të rimerrte kontrollin. — Ajo thotë që ti nuk e kupton ç’është familja e vërtetë. Që duhet të jesh…
Fjalët iu prenë në mes. Eriola, pa thënë asnjë rrokje, u kthye dhe doli nga kuzhina. Lëvizja e saj ishte aq e qetë dhe e vendosur, sa për një çast ai mbeti i shtangur.