— Ja pra, tani mund të mendojmë edhe për fëmijë.
Arlindi iu afrua nga pas dhe e përqafoi, duke mbështetur hundën në qafën e saj. Klea qëndronte në mes të dhomës, me sytë te muret bezhë, të lëna me finiturë standarde nga kompania ndërtuese. Kishin sjellë vetëm gjërat bazë — divanin, tavolinën, lavatriçen, frigoriferin. Perdet ende nuk ishin varur, kutitë prisnin të hapeshin, sendet e vogla s’kishin gjetur vendin e tyre. Në ajër ndihej aroma e bojës së freskët dhe një erë artificiale nga laminati i ri.
— Për fëmijë? — buzëqeshi ajo lehtë, pa u kthyer. — Këtu mezi ka hapësirë për ne të dy.
— Do punojmë më shumë, do marrim një më të madhe.
— Po, sigurisht. E mbyllim kredinë për njëzet e pesë vjet, pastaj marrim një tjetër. Ndoshta në të shtatëdhjetat futemi në një apartament me dy dhoma.
Ai e lëshoi dhe bëri disa hapa nëpër dhomë, duke kaluar dorën mbi pragun e dritares.
— Ti gjithmonë i llogarit gjërat deri në qindarkë.
— Dikush duhet ta bëjë.
E tha me ton të lehtë, si me shaka. Megjithatë, brenda saj u ndez një thumb i vogël shqetësimi.
Arlindi hodhi sytë nga ora dhe shau me zë të ulët.
— Duhet të iki. Kam një porosi në tre. Dikujt i ka rrjedhur lavatriçja, po bërtiste në telefon — “ejani urgjent”.
— Shko, fito ca para për dy dhomat tona të ardhshme.
Ai e puthi në majë të kokës dhe doli. Klea dëgjoi përplasjen e derës dhe zhurmën e ashensorit që u nis. Apartamenti mbeti në heshtje.
Ajo eci ngadalë, duke prekur muret me pëllëmbë. Banesa e tyre. Ose më saktë — e saja. Kur aplikuan për kredinë, ndërmjetësi financiar i kishte këshilluar qartë: më mirë Arlindi të mos përfshihej. Të ardhurat e tij nuk figuronin zyrtarisht, për më tepër kishte një kartë krediti dhe një hua tjetër aktive. Banka do të fillonte hetimet dhe gjithçka do ndërlikohej. Ndërsa Klea ishte kontabiliste, pesë vite në të njëjtin vend pune, paga e deklaruar dhe e qëndrueshme. “Miratim i sigurt”, i kishin thënë. Dhe ashtu ndodhi — brenda një jave gjithçka u aprovua.
Kredia ishte në emrin e saj. Edhe përgjegjësia, po ashtu.
Ajo nxori kalkulatorin — zakon i vjetër sa herë që ndiente ankth. Kësti mujor: tridhjetë e dy mijë lekë. Shpenzimet e përbashkëta, rreth pesë mijë të tjera. Ushqime, transport, karta e kreditit që ende po e shlyente prej vitit të kaluar. Numrat rreshtoheshin njëri pas tjetrit, të njohur dhe të pamëshirshëm.
Kalkulatorin e ngjiti në frigorifer me një magnet ku shkruhej “Gjithçka do të shkojë mirë”, dhuratë nga nëna për ditëlindjen e fundit.
Telefoni ra sapo mbylli bllokun e shënimeve. Në ekran u shfaq emri: “Mimoza Prendi”.
— Klea, përshëndetje zemër. Jam këtej nga zona juaj. Mendova të vij t’ju shoh si jeni sistemuar. Jeni futur tashmë, apo jo?
— Po, kemi hyrë. Hajdeni, zonja Mimoza.
— Për një çerek ore jam aty.
Klea hodhi një sy përreth. Kutitë përgjatë murit, dritaret pa perde, njollat e lagështa në dysheme nga pastrimi i fundit. S’kishte rëndësi. Nuk po hapte ekspozitë.
Zilja ra saktësisht pas pesëmbëdhjetë minutash. Mimoza Prendi qëndronte në prag me një pallto bezhë, një qese në dorë dhe një shprehje kontrolli në fytyrë.
— Mirë se të gjej, Klea.
— Mirë se erdhët, hyni.
Ajo hyri dhe ndaloi në mes të dhomës, duke e vështruar me kujdes ambientin. Sytë i kaluan mbi kutitë e pahapura, dritaret e zhveshura, rrobat e palosura mbi divan.
— Qenka ngushtë këtu. Dritaret bosh, as perde s’keni varur. Gjithçka e shpërndarë.
— Sapo jemi futur. Do ta rregullojmë dalëngadalë.
— Hm.
Në kuzhinë, Mimoza nxori nga qesja një magnet me një ari polar dhe mbishkrimin “Elbasan — zemra e Shqipërisë”. E vendosi në frigorifer, duke e shtyrë paksa magnetin e nënës së Kleas anash.
— Një kujtim nga vendlindja. Që të mos harroni rrënjët.
Klea vendosi çajnikun në zjarr pa komentuar.
Gjatë çajit, Mimoza hyri drejt e në temë.
— Anxhela ime s’po gjen qetësi. Jeton me qira në një apartament me dy dhoma, bashkë me Gentianin dhe Endritin e vogël. I japin pronarit njëzet e shtatë mijë lekë në muaj — para të hedhura kot! Djali është tre vjeç, ka nevojë për shtëpinë e vet, jo të rritet nëpër shtëpi të huaja. Edhe unë jam te ata përkohësisht, derisa të mbarojë shtëpia ime. Ndërtuesi tha shtator, tani flet për dhjetor, ndoshta pranverë. Jemi bërë si sardele.
— E kuptoj, s’është e lehtë, — tha Klea me kujdes.
— Juve ju shkoi mbarë. Aplikuat dhe u miratua menjëherë. Ndërsa Anxhela me Gentianin po përpiqen prej një viti. Ai ka kredi — për makinë, për diçka tjetër. Bankat shohin detyrimet dhe i refuzojnë. Me të ardhurat e saj vetëm nuk mjafton.
Klea heshti, duke mbajtur filxhanin mes pëllëmbëve.
— Duhet një garant. Dikush me histori të pastër kredie, me pagë të deklaruar. Bankat i vlerësojnë këta.
Në korridor u dëgjua çelësi në bravë — Arlindi ishte kthyer. Ai futi kokën në kuzhinë dhe pa të ëmën.
— O, mami. Pse s’më the që do vije?
— Ç’është kjo, duhet të marr takim për të parë djalin tim?
Ai e puthi në faqe dhe u ul. Klea i mbushi një filxhan me çaj.
— Po i tregoja Kleas për Anxhelën, — vazhdoi Mimoza. — I duhet një garant. Gentianin s’e pranojnë për shkak të kredive, ndërsa vetëm ajo nuk kalon filtrat. Ju morët kredi dhe s’të shkoi ndër mend për motrën, bir. E njeh si është — krenare, s’kërkon ndihmë. Prandaj po e kërkoj unë. Po të futej Klea si garantuese, do ishte shpëtim.
— Mami, ne kemi kredinë tonë mbi shpinë, — tha Arlindi duke hapur duart.
— Por jeni dy veta me të ardhura të mira. Ka hapësirë për të ndihmuar.
Klea vendosi filxhanin në tavolinë.
— Kredia është vetëm në emrin tim, zonja Mimoza. Të ardhurat e Arlindit nuk janë të deklaruara, ndaj ndërmjetësi na këshilloi të mos e përfshijmë.
Mimoza heshti për disa çaste dhe e pa Kleën gjatë, pa thënë asnjë fjalë.