Vështrimi i Mimozës u bë i mprehtë, depërtues, sikur po e peshonte çdo fjalë që sapo kishte dëgjuar.
— Qenka kështu pra, — zgjati ajo me një ton të ngadalshëm. Heshti pak, pastaj trokiti lehtë me thonj mbi tavolinë. — Atëherë, Arlind, ti duhet të futesh si garant. Paga “në dorë” nuk është ndonjë tragjedi, kredia nuk merret në emrin tënd. Thjesht firmos për motrën dhe mbaron puna.
Klea mbeti me filxhanin pezull në ajër. Priti që ai të reagonte menjëherë: “Mami, çfarë garant, mezi po mbajmë tonat.” Priti një “jo” të qartë.
Por Arlindi nuk foli. Rrotullonte lugën mes gishtave, me sy të ulur. Pas disa çastesh murmuriti:
— Hm… duhet ta mendoj.
Klea e ktheu kokën nga ai. Ai shmangu shikimin.
— Anxhela s’është e huaj, — shtoi ai. — Gentiani është djalë i rregullt, punon. S’kanë për të na lënë në baltë.
— Gjaku s’bëhet ujë, — miratoi Mimoza me një tundje koke. — Këtë po them edhe unë.
Klea nuk tha asgjë. Brenda saj u ngrit një ndjesi e ftohtë, e panjohur. E vështroi burrin sikur ta shihte për herë të parë. Ai po e konsideronte seriozisht këtë? Të bëhej garant, kur vetë kishte borxhe?
Pas darkës, Mimoza u ngrit për t’u larguar. Në korridor përqafoi Arlindin fort dhe i dha një përshëndetje të thatë Kleas.
— Mendojeni mirë. Nuk po kërkoj para, vetëm një firmë. Anxhela është motra e tij, jo njeri i huaj.
Dera u mbyll me një klik të thatë. Klea shkoi në kuzhinë dhe nisi të lante enët. Pas pak, Arlindi u shfaq në prag.
— Pse po hesht kështu?
— Çfarë do të them?
— Mami po kërkon ndihmë. Anxhela është vërtet në vështirësi.
Klea mbylli rubinetin dhe u kthye nga ai.
— Arlind, a e dëgjon veten? Sapo jemi futur në shtëpi. Kemi një kredi për njëzet e pesë vjet mbi kokë. Dhe ti po mendon të bëhesh garant, ndërkohë që vetë ke hua të hapura?
— E njeh Gentianin.
— Di që ka borxhe për shkak të të cilave banka nuk ua jep kredinë. Mjafton kjo.
Ai ngriti supet.
— Mirë, lëre. Do ta shohim.
U largua drejt dhomës. Klea mbeti te lavamani, duke parë jashtë dritares. Në frigorifer, pranë makinës së llogaritjes, qëndronte magneti me arushën e bardhë nga Elbasani.
Telefoni i ra ndërsa po fshinte duart. Ishte Denisa.
— Si po shkon jeta në “pallatin” e ri? — pyeti ajo me humor.
Klea qeshi me hidhërim.
— Çfarë pallati… më shumë një shtojcë pallati. Eja për çaj në ballkon. Të paktën pamja është e bukur.
— U nisa. Pas pak jam aty.
Një orë më vonë, të dyja rrinin në ballkonin e ngushtë. Poshtë shtrihej fusha, përtej saj një vijë pemësh që kishin nisur të zverdhen nga vjeshta e parë. Denisa dëgjonte pa e ndërprerë, ndërsa Klea rrëfente gjithçka: vizitën e Mimozës, kërkesën për garanci, hezitimin e Arlindit.
— Prit pak, — e ndali Denisa. — Banesa është vetëm në emrin tënd, apo jo?
— Po. Kështu na këshilloi ndërmjetësi. Të ardhurat e Arlindit janë të padeklaruara, plus ka një kartë krediti me dyqind mijë lekë limit dhe një hua tjetër. Nëse banka do të kontrollonte më thellë, do të na bënte dëm. Prandaj e mora unë.
— Dhe tani e ëma do që ai të dalë garant për motrën?
— Pikërisht.
Denisa tundi kokën.
— Dhe ai?
— Tha “duhet ta mendoj”.
— Ta mendojë? — ia ktheu ajo me mosbesim. — Garancia nuk është shaka. Nëse ata ndalojnë pagesat, barra bie mbi të. E nëse ai s’ia del, do t’ju trokasin juve. Jetoni bashkë, financat i keni të përbashkëta.
— E di.
— Dhe ai po e shqyrton si mundësi?
Klea nuk foli menjëherë. Vështronte fushën.
— Nuk tha “jo”, — tha më në fund. — Nuk tha “kam borxhet e mia”. Vetëm… “ta mendoj”.
Denisa heshti pak.
— Mua më shqetëson kjo, jo kërkesa e Mimozës. Nënat gjithmonë kërkojnë. Por që ai nuk e refuzoi menjëherë.
Klea pohoi me kokë. Po, pikërisht kjo. Me këmbënguljen e Mimozës ishte mësuar. Por fakti që për Arlindin kjo ishte diçka për t’u peshuar — kjo e trondiste.
Denisa u largua pas dy orësh. Klea mbylli derën dhe u kthye në kuzhinë. Arlindi rrinte në dhomë, i përkulur mbi telefon. Nuk doli të përshëndeste, as nuk pyeti për bisedën.
Ajo ndaloi pranë frigoriferit. Magneti i së ëmës, “Gjithçka do të shkojë mirë”, ishte shtyrë në cep. Në mes qëndronte arusha e bardhë nga Elbasani — një suvenir që ajo as e kishte kërkuar, as e kishte dashur.
Ditët që pasuan u zvarritën pa fund. Çdo mbrëmje e njëjta skenë: rreth orës tetë telefoni i Arlindit ndizte emrin “Mami”, dhe ai dilte në ballkon, duke mbyllur derën pas vetes. Klea kapte vetëm copëza fjalësh: “Po, mami… e kuptoj… do flas…”
Kthehej i zymtë, rrinte i heshtur me sytë në ekran. Kur ajo pyeste si kishte kaluar dita, përgjigjej shkurt: “Mirë.” Dhe heshtja zgjaste deri në telefonatën e radhës.
Të enjten, thirrja erdhi për të.
Klea po priste perime për sallatë kur në ekran u shfaq “Mimoza Prendi”. Fshiu duart, mori frymë thellë dhe u përgjigj.
— Klea, përshëndetje, zemër, — zëri i Mimozës ishte i butë, pothuaj përkëdhelës. — Si po ja kaloni? Po sistemoheni?
— Ngadalë-ngadalë.
— Shumë mirë, shumë mirë. — Një pauzë e shkurtër. — Të mora sepse dëgjova që ti qenke kundër që Arlindi të ndihmojë motrën?
Klea e shtrëngoi telefonin.
— Nuk jam kundër. Thjesht po flas për rreziqet.
— Çfarë rreziqesh, moj bijë! — toni iu forcua. — Ju nuk humbni asgjë nga kjo garanci. Anxhela është motra e tij, gjak i tij. Unë vetë garantoj për ta. Familjes i besohet, nuk i bëhen llogari sikur të jetë e huaj.
— Nuk po bëj llogari kot. Nëse ata nuk arrijnë të paguajnë…
— Po kush të tha se s’do t’ia dalin? — e ndërpreu Mimoza me zë më të ngritur. — Gentiani punon, Anxhela punon. Pse i nxin gjërat? Po i vë pengesa djalit tim dhe pastaj çuditesh që e sheh të mërzitur…