— Po kush ta mbushi mendjen se s’do t’ia dalin? — e ndërpreu Mimoza Prendi me ton të prerë. — Gentiani është në punë, Anxhela po ashtu. Çfarë po shpik kështu? I nxjerr pengesa djalit tim përpara dhe pastaj habitesh pse Arlindi endet i mërzitur.
Klea mbylli sytë për një çast dhe numëroi ngadalë deri në tre, për të mos shpërthyer.
— Mimoza Prendi, kjo është çështje mes meje dhe Arlindit. Do ta zgjidhim vetë.
— Si të doni, — u përgjigj ajo thatë. — Zgjidheni vetë, pra.
Telefonata u ndërpre. Klea e la celularin mbi tavolinë dhe mbeti gjatë duke vështruar perimet e pambaruara. Gishtat i dridheshin lehtë.
Të shtunën në mëngjes u zgjua me një mendim të vetëm: parku. Kishin kohë që e kishin planifikuar atë dalje — një shëtitje jashtë qytetit, në pyllin e vjeshtës, me kafe nga termosja pranë liqenit. Si dikur, kur ende ishin në fillimet e tyre.
Arlindi rrinte në kuzhinë, i përkulur mbi telefon.
— Atëherë, në ç’orë nisemi? — pyeti ajo, ndërsa mbushte filxhanin me çaj.
Ai nuk ia ngriti sytë.
— Klea, ta lëmë për një herë tjetër. Duhet të shkoj te Anxhela.
— Për çfarë arsyeje?
— Mami më telefonoi. Ka diçka urgjente për të folur.
Ajo vendosi filxhanin mbi tryezë me kujdes. E dinte mirë ç’do të thoshte “urgjente”. Do të fillonin përsëri bindjet, presioni, shpjegimet se sa e gabuar ishte ajo.
— Këtë dalje e kemi planifikuar prej dy javësh.
— Më fal. Do shkoj, do kthehem shpejt. Në mbrëmje mund të dalim.
— Në mbrëmje bie terri.
Arlindi ngriti supet, u çua dhe e puthi lehtë në majë të kokës.
— Mos u mërzit. Është familja.
Dera u mbyll me zhurmë të lehtë. Heshtja që mbeti pas i rëndoi mbi kraharor.
Megjithatë, Klea vendosi të shkonte në park. E vetme.
Gjethet kërcisnin nën këpucët e saj — të arta, të kuqe, kafe të errët. Ajri mbante erën e tokës së lagësht dhe një nuancë tymi nga diku larg. Stola pranë liqenit ishte i njomur nga vesa e mëngjesit, por ajo e fshiu me një pecetë, u ul dhe hapi termosin.
Një vit më parë kishin qenë aty të dy. Arlindi e mbante me krahun rreth shpatullave dhe i tregonte histori nga puna — për një klient që kishte përmbytur komshinjtë duke tentuar të rregullonte vetë lavatriçen. Ajo qeshte, mbështetej tek ai dhe ndjehej e sigurt.
Atëherë Mimoza Prendi jetonte ende në Elbasan. Telefononte vetëm të dielave, një herë në javë. Pyeste për shëndetin, dërgonte përshëndetje. Një vjehrrë normale, në distancë.
Pastaj shiti apartamentin, investoi në një pallat të ri këtu dhe u zhvendos te Anxhela “derisa të mbaronte ndërtimi”. Dhe gjithçka ndryshoi.
Tani telefonatat vinin çdo ditë. “Arlind, a po mendon për motrën?” “Arlind, Anxhela e ka të vështirë.” “Gjakut nuk i kthehet shpina.” Çdo mbrëmje ai rrinte i zymtë, me sytë në ekran. Çdo fundjavë kishte një arsye për të kaluar nga “mami”.
Klea piu një gllënjkë kafeje tashmë të ftohtë. Rosat rrëshqisnin mbi ujë, fëmijë qeshnin diku më tej. Ajo qëndronte e vetme në stol dhe mendonte: në cilin moment u bë e huaj në familjen e saj?
Arlindi u kthye vonë në darkë. Ajo ishte shtrirë në shtrat, duke lëvizur gishtin mbi ekranin e telefonit.
— Si shkoi? — pyeti pa u kthyer.
— Mirë, — tha ai shkurt, duke u ulur në cep të krevatit dhe duke hequr çorapet. — Jam i lodhur. Flasim nesër.
Mirë, nesër.
Në mëngjes, Klea u zgjua më herët. Përgatiti omëletë, theksoi bukën, bëri kafen. E shtroi tryezën dhe u ul përballë tij.
Arlindi hëngri në heshtje. Pastaj e shtyu pjatën mënjanë.
— Kam marrë një vendim.
Ajo ndaloi me filxhanin në ajër.
— Çfarë vendimi?
— Do të bëhem garant. Dje e diskutuam me mamin, me Anxhelën, me Gentianin. E kanë me të vërtetë të vështirë, Klea. Endriti është i vogël, rritet në kushte jo të mira. Shtëpi me qira, e di vetë si janë. Kush tjetër do t’i ndihmojë? Familja duhet të mbështesë njëri-tjetrin.
Ajo e uli ngadalë filxhanin.
— Arlind, e kemi folur këtë. Ti ke kredi të tuat. Nëse ata ndalojnë pagesat…
— Nuk do t’i ndalin! — ai goditi tavolinën me pëllëmbë. — Është motra ime! Jemi rritur bashkë!
— Po nëse Gentiani humb punën? Nëse ndodh diçka mes tyre?
— Pse flet sikur po parashikon zi? — ia ktheu me bezdi. — Gjithmonë e fryn situatën. Çfarë kupton ti? S’ke motër, s’ke vëlla — nuk e ndjen ç’do të thotë.
Fjalët e tij e plagosën më shumë sesa e priste.
— Nuk është se s’më intereson. Po mendoj për ne.
— Për ne? — ai buzëqeshi me ironi. — Që kur morëm këtë apartament, ke ndryshuar. Më parë nuk ishe kështu.
— Më parë nuk kishim përballë këto çështje, — tha ajo me zë të ulët.
— Sepse më besoje! Tani çfarëdo që them, e kundërshton. Mami ka të drejtë — po na vë pengesa.
— Mami ka të drejtë? — ndjeu si i ngrihej një valë brenda kraharorit. — Pra, dje vendosët të tre se unë jam problemi?
— Askush s’të fajëson! Thjesht… — ai bëri një lëvizje të paduruar me dorë. — Mjaft. Po iki.
— Ku?
— Te mami. Domethënë, te Anxhela. Derisa të qetësohesh dhe të ndalosh me këto marrëzira.
U ngrit, shkoi në korridor. Klea dëgjoi si hidhte rrobat në çantë, me nervozizëm. Pastaj dera u përplas.
Heshtje.
Ajo mbeti ulur përballë omëletës së ftohtë. Pjata e tij, filxhani i saj gjysmë i mbushur. Jashtë, dielli ndriçonte; kalimtarët ecnin të qetë, fëmijët qeshnin në trotuar.
Ndërsa ajo qëndronte vetëm në apartamentin për të cilin paguante tridhjetë e dy mijë lekë në muaj, duke pyetur veten: a është ende shtëpia jonë, apo tashmë vetëm e imja?
Dy ditët e para priti një telefonatë. Kontrollonte ekranin, dridhej sa herë vinte një njoftim. Asgjë. Vetëm qetësi dhe mure bosh.
Ditën e tretë hapi rrjetet sociale, thjesht për të parë si ishte Denisa, çfarë po lexonte e çfarë po bënte këto ditë…