…dhe, duke lëvizur me gisht mbi ekran, hasi në një fotografi që ia ngriu shikimin.
Anxhela kishte postuar një “story”: tryezë e shtruar bukur, pjata me sallata shumëngjyrëshe, një shishe verë e hapur. Rreth tavolinës – Mimoza Prendi, Gentiani me Endritin e vogël në prehër dhe Arlindi. Të gjithë të qeshur, të kthyer nga kamera si në një kartolinë familjare. Poshtë fotos shkruhej: “Çfarë ka më të bukur se kur familja mblidhet bashkë?”
Klea e vështroi gjatë figurën dhe mezi e njohu burrin e saj. Dukej i çliruar, i qetë, madje i lumtur. Sikur të kishte hequr nga supet një barrë të rëndë. Sikur në shtëpi ta priste jo bashkëshortja, por një telash nga i cili më në fund ishte çliruar.
Rrëshqiti më tej. Një tjetër foto: Arlindi me Endritin në këndin e lojërave. Anxhela kishte shkruar: “Xhaxhai më i mirë në botë.” Më pas një ripostim nga Mimoza Prendi: “Të mitë, gjaku im.” Asnjë përmendje për Kleën. As edhe një fjalë. Si të mos kishte ekzistuar kurrë.
Pas një jave, Anxhela publikoi një imazh me disa dokumente mbi tavolinë: “E dorëzuam aplikimin! Na mbani gishtat e kryqëzuar!” Arlindi e shpërndau menjëherë, duke shtuar: “Do t’ia dalësh, motër.” Klea e mbylli telefonin dhe e vendosi përmbys mbi tavolinë.
Çuditërisht, nuk ndjeu therje në zemër. Në vend të dhimbjes, erdhi një kthjelltësi e ftohtë. Një qartësi që nuk linte vend për iluzione.
Vazhdonte të shkonte në punë, gatuante darkë vetëm për veten, ndërsa mbrëmjeve dilte në ballkon me një filxhan çaji në dorë. Vështronte fushën përballë, pemët që pothuajse kishin zhveshur gjethet. Mendonte.
Mendonte sa lehtë ishte larguar ai. Sa shpejt ishte rikthyer në ritmin e familjes së vet, atje ku çdo gjë ishte e njohur dhe e ngrohtë për të. Ku nëna kishte gjithmonë të drejtë, motra kishte nevojë për ndihmë, ndërsa gruaja… ishte pengesa.
Pesë vjet bashkë dhe asnjëherë ajo nuk kishte qenë zgjedhja e parë. Gjithmonë pas dikujt tjetër. Pas nënës. Pas motrës. Pas halleve dhe dëshirave të tyre.
Dhe për herë të parë, pranoi me vete se nuk donte më një jetë të tillë.
Nuk donte një burrë që e shpërfillte mendimin e saj. Që ishte gati të rrezikonte familjen e tyre për një miratim nga e ëma. Që përplaste derën kur ajo thoshte “jo”, e pastaj shfaqej në foto duke buzëqeshur, ndërsa ajo rrinte vetëm.
Jo. Rrugët tona nuk përputhen.
Kjo ide nuk e trembi. Përkundrazi, e lehtësoi.
Dy javë më vonë, ndërsa po lante enët në mbrëmje, telefoni ra. Në ekran: “Arlind”.
— Po?
— Klea, përshëndetje… — zëri i tij ishte i ulët, me një notë faji. — Si je?
— Mirë.
— Dëgjo… banka nuk e miratoi. As me garantues nuk funksionoi. Diçka me historikun e Gentianit, s’e di saktë. — Heshti për një çast. — Vij pas një ore. Je në shtëpi?
— Jam.
— Atëherë më prit. Duhet të flasim.
Ajo e la telefonin mbi tavolinë pa asnjë reagim.
Ai u shfaq pikërisht pas një ore. Me një tufë trëndafilash në dorë, i rruar, me këmishë të pastër. Hodhi një hap drejt hyrjes, por Klea nuk u tërhoq.
— Fol këtu.
Arlindi uli sytë.
— U nxitova atë ditë. Thashë gjëra që s’duhej. Mami më shtyu, Anxhela qante… u hutova. Tani gjithçka u mbyll. Banka tha jo, kështu që s’ka më garanci. Ta harrojmë, dakord?
Ia zgjati lulet. Ajo nuk i mori.
— Dy javë jetove te motra jote.
— Duhej të qetësohesha…
— Dy javë postime për familjen e mrekullueshme. Sikur unë të mos isha askund.
— Postimet i bënte Anxhela…
— Po ti i shpërndaje. Ti buzëqeshje. Të pëlqente atje, Arlind. Pa mua.
Ai heshti, duke shtypur celofanin e buqetës në dorë.
— Klea, mjaft tani. U nxehëm të dy. Unë u ktheva.
— U ktheve sepse banka refuzoi. Po të kishin pranuar, do të ishe ende atje, duke festuar.
— Nuk është ashtu…
— Është pikërisht ashtu. — Ajo u mbështet te pragu i derës. — U largove sepse thashë “jo”. Jo sepse gabova — banka e vërtetoi këtë. U largove sepse nuk të binda. Sepse nëna jote tha që jam e keqe. Dhe ti zgjodhe ata.
Ai ngriti kokën.
— Zgjodha familjen.
— Pikërisht. — Ajo pohoi lehtë. — Dhe unë nuk bëj pjesë në atë familje.
— Por ti je gruaja ime…
— Jo, Arlind. Unë jam ajo që duhet të pajtohet, të durojë e të mos flasë. Dhe nëse flas, ti shkon te mamaja. Apo jo?
Ai nuk gjeti përgjigje.
— Shko, — tha ajo qetë. — Shko tek të tutë. Tani e kuptova gjithçka.
— E ke seriozisht?
— Plotësisht.
Ajo u tërhoq një hap pas dhe mbajti dorezën e derës. Arlindi mbeti në korridor me lulet në dorë, i hutuar dhe i zemëruar njëkohësisht.
— Do të pendohesh.
— Ndoshta. Por jo sot.
Dera u mbyll. Klea u mbështet pas saj, mbylli sytë. Heshtje. As lot, as britma. Vetëm një frymëmarrje e gjatë, çliruese.
Shkoi në kuzhinë dhe hapi frigoriferin. Një magnet “Elbasan” qëndronte ngjitur pranë atij të së ëmës. E shkëputi ngadalë, e mbajti për pak në pëllëmbë, pastaj e hodhi në kosh.
Mori telefonin dhe telefonoi Denisën.
— Denis, hajde nga unë. Jam vetëm.
— Ah, kështu qenka puna! — zëri i shoqes u gjallërua. — Atëherë po sjell diçka më të fortë. Ballkoni yt është perfekt, si për piknik.
Klea buzëqeshi lehtë.
— Hajde. Po të pres.
E la telefonin dhe doli jashtë. Fusha ishte zhytur në muzg, por në horizont qielli ende skuqej lehtë. Era sillte aromë të ftohti të parë dhe një ndjesi pastërtie të re.
Ajo mori frymë thellë dhe, pas shumë kohësh, u ndje vërtet në shtëpi.
Jeta qenka e çuditshme. Nganjëherë duhet të humbësh dikë për të gjetur veten. Sepse ai që dashuron nuk largohet duke përplasur derën. Dhe ai që largohet kështu… ndoshta s’ka dashur kurrë me të vërtetë.