– Pse ndezesh menjëherë kështu? – tha Besnik Hasani, duke e lënë telefonin mbi tavolinë. – Nuk po të urdhëroj. Thjesht po sugjeroj diçka. Së shpejti do të jemi familje, apo jo? Atëherë edhe paratë duhet t’i ndajmë bashkë. Transparenca e plotë është gjë normale mes dy njerëzve që duan të ndërtojnë të ardhmen.
Teuta Gjoni sapo ishte kthyer nga puna. Një ditë e gjatë në zyrë e kishte lodhur dhe dëshironte vetëm të përgatiste diçka të shpejtë për darkë e të pushonte. Në vend të qetësisë, përballë saj u hap sërish i njëjti debat – i treti brenda javës.
Ajo mori frymë thellë, duke u përpjekur të ruante tonin.
– Besnik, e di që po planifikojmë jetën bashkë. Por ende nuk jemi martuar. Rroga ime është e imja. Unë e fitoj dhe unë vendos si ta shpenzoj.
Ai u ngrit nga divani, iu afrua dhe vendosi duart mbi shpatullat e saj. Prekja ishte e njohur, por kësaj here kishte një këmbëngulje të lehtë që e bezdisi.
– Nuk po ta mohoj punën tënde. Je shumë e zonja, Teutë. Ke pozicion të mirë dhe të ardhura të qëndrueshme. Por nëse duam të marrim një kredi për një apartament më të madh, duhet ta nisim që tani planifikimin e buxhetit. Të dy bashkë. Dua vetëm të shoh shpenzimet e muajit, që të kuptojmë ku mund të kursejmë.
Fjala “kursejmë” i shtrëngoi diçka brenda kraharorit. Kohët e fundit ai e përsëriste shpesh. Në fillim dukej e arsyeshme – flisnin për shtëpi, për dasmë, për plane. Por dalëngadalë bisedat rreth lekëve po zinin më shumë vend se gjithçka tjetër.
Teuta u shkëput me butësi nga duart e tij dhe nisi të nxirrte ushqimet nga çanta.
– Ta kam treguar sa marr. E di që gjysma shkon për qira, për ushqime dhe për faturat. Ajo që mbetet janë kënaqësitë e mia të vogla. Çanta që bleva javën e kaluar, apo një vizitë në sallon bukurie. Nuk janë luks, Besnik.
Ai u kthye pranë divanit, por qëndroi në këmbë me krahët e kryqëzuar.
– Një çantë për njëzet e pesë mijë lekë nuk është “kënaqësi e vogël”. Është pothuajse paga ime e një jave. Po të flisnim më parë, mund të gjenim diçka më të lirë. Ose ta shtynim fare blerjen.
Ajo u kthye menjëherë nga ai.
– Do të thotë që tani duhet të marr leje për çdo gjë që blej?
– Jo leje, – tha ai, duke ngritur duart pajtuese. – Thjesht ta diskutojmë. Jemi çift. Çdo gjë duhet të jetë e përbashkët.
Faqet e saj u skuqën. E donte Besnikun, me gjithë zemër. Dy vite lidhje, gjashtë muaj bashkëjetesë në apartamentin e saj me qira. Ai ishte i kujdesshëm, ndihmonte në shtëpi, përgatiste mëngjese në fundjavë. Kur i propozoi tre muaj më parë – me unazë dhe darkë romantike në tarracë – ajo kishte thënë “po” pa hezitim.
Por pas atij momenti nisën bisedat e pafundme për financat.
Fillimisht ai u vetëofrua të merrej me buxhetin familjar. Thoshte se i pëlqenin tabelat dhe planet financiare, se dinte të organizonte çdo gjë me përpikëri. Teuta qeshi dhe ra dakord; asaj nuk i pëlqente të merrej me shifra.
Më pas ai sugjeroi bashkimin e llogarive bankare. Ajo refuzoi me mirësjellje, por me vendosmëri. Ishte herët, tha. Deri pas dasmës donte të ruante pavarësinë e saj.
Tani kërkonte raport mujor të shpenzimeve.
– Besnik, – foli ajo më në fund, me zë të qetë, – ta lëmë këtë bisedë për një herë tjetër. Jam e rraskapitur. Dua të ha dhe të pushoj.
– Mirë, – pranoi ai. – Por mendoje seriozisht çfarë po them. E bëj për ne. Për të ardhmen tonë.
Ai e puthi lehtë në tëmth dhe u largua drejt dhomës, duke e lënë vetëm në kuzhinë.
Teuta qëndroi për disa çaste pa lëvizur, me sytë mbi qeset e pazbrazura. Brenda saj përzihej nervozizmi me dyshimin. Pse një kërkesë e tillë e thjeshtë e revoltonte kaq shumë? Në fund të fundit, po planifikonin martesë. Ndoshta ishte ajo tepër kokëfortë. Ndoshta duhej të bënte një hap pas.
Të nesërmen, në zyrë, nuk arrinte të përqendrohej. Ekrani i kompjuterit i dukej i mjegullt, ndërsa mendja i kthehej vazhdimisht te diskutimi i mbrëmjes.
Xhoana Nushi, që punonte në tavolinën përballë, e vuri re.
– Teutë, dukesh e shpërqendruar. Çfarë ka ndodhur?
Ajo buzëqeshi me zor.
– Asgjë e madhe… Besniku nisi sërish muhabetin për paratë.
Xhoana rrotulloi sytë.
– Prapë? Mendova se e kishit mbyllur atë temë.
– Edhe unë ashtu mendova. Por ai këmbëngul për “transparencë totale”. Thotë se është normale për një familje që po krijohet.
Xhoana u mbështet pas karriges.
– Nuk dua të ndërhyj, por je e sigurt që është kaq normale? Ende s’jeni martuar dhe ai tashmë do të kontrollojë shpenzimet e tua. Tingëllon paksa e çuditshme.
Teuta ngriti supet.
– Ai thotë se nuk është kontroll, por planifikim. Ne duam të blejmë apartament.
– Ta blini bashkë, – theksoi Xhoana. – Por pagën e merr ti. Dhe, sa mbaj mend, kredia do të mbështetet kryesisht mbi të ardhurat e tua, sepse ai fiton më pak.
Teuta heshti. Ishte e vërtetë. Kur folën për kredinë, Besniku kishte pranuar se paga e tij do të mbulonte vetëm një pjesë të vogël të këstit fillestar, ndërsa barra kryesore do të binte mbi të. Ajo kishte pranuar pa u menduar gjatë, ngaqë e donte dhe besonte te e ardhmja e tyre.
– Ndoshta thjesht ka frikë se do t’i shpenzosh të gjitha për çanta dhe nuk do mbetet gjë për kredinë, – tha Xhoana me shaka.
Por Teuta nuk qeshi.
Në mbrëmje, Besniku e priti në shtëpi me një buzëqeshje të ngrohtë dhe një tufë lulesh në dorë.
– Më fal për dje, – tha ai menjëherë.