– Nuk doja të të lëndoja. Thjesht shqetësohem për atë që na pret përpara.
Teuta mori buqetën, e afroi pranë fytyrës për të ndier aromën dhe më pas e puthi lehtë.
– Edhe unë mendoj për të ardhmen, – u përgjigj ajo me qetësi. – Por ndoshta është më mirë të mos i përziejmë ende financat tona. Të paktën për momentin.
Besniku miratoi me kokë, por në vështrimin e tij kaloi një hije e shpejtë që Teuta nuk arriti ta deshifronte.
Kaloi një javë dhe tema e parave sikur u zhduk. Besniku u bë edhe më i përkushtuar: përgatiste darka, fliste për një pushim veror buzë detit, përmendte shpesh dasmën, sikur donte të krijonte një atmosferë sigurie.
Por një mbrëmje, ndërsa Teuta ishte në dush, dëgjoi zërin e tij në dhomën e ndenjjes. Fliste në telefon, me ton të ulët, por të tendosur.
– …po, e di. Do rregullohet shpejt. Pas martesës do jetë më e lehtë. Ajo ka pagë të mirë, punë të qëndrueshme…
Teuta ngriu nën rrjedhën e ujit. Zemra filloi t’i rrihte me forcë.
– …jo, nuk i kam thënë ende. S’është momenti. Kur të martohemi, gjithçka do jetë e përbashkët. Edhe borxhet do t’i mbyllim.
Ajo mbylli rubinetin dhe qëndroi në heshtje, duke u përpjekur të kapte çdo fjalë. Zëri i tij u ul më tej, pastaj ra heshtja.
Kur doli nga banja, Besniku ishte ulur përpara laptopit, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
– Me kë po flisje? – pyeti ajo, duke u përpjekur të ruante qetësinë.
– Me një shok, – tha ai pa ngritur sytë nga ekrani. – Çështje pune.
Teuta bëri sikur e besoi, por brenda saj diçka u shtrëngua fort. Borxhe. Ai nuk kishte përmendur kurrë borxhe.
Të nesërmen, pasi Besniku u largua herët për në punë dhe la laptopin mbi tavolinë, një ndjenjë e fortë e shtyu Teutën të vepronte. Ajo kurrë nuk kishte kontrolluar sendet e tij; besimi kishte qenë i plotë. Por tani dyshimi ishte më i fortë se parimet.
Fjalëkalimin e dinte – data e takimit të tyre të parë.
Hapi shfletuesin dhe kontrolloi historikun. Pyetjet e kërkimit e goditën si grusht: “si të fshehësh borxhet para martesës”, “buxheti i përbashkët në çift”, “transparenca financiare në marrëdhënie”.
Pastaj një faqe banke. Klikoi. Ishte llogaria personale e kartës së kreditit, në emrin e Besnik Hasanit. Shuma e detyrimit: gati një milion lekë.
Teuta mbeti duke parë ekranin, ndërsa i dukej sikur toka po i rrëshqiste nën këmbë. Nuk bëhej fjalë për thjesht ndarje të shpenzimeve. Ai kishte menduar të shlyente barrën e vet me paratë e saj.
Mbylli laptopin me kujdes, u ngrit dhe shkoi në kuzhinë. Duart i dridheshin.
Kur Besniku u kthye në mbrëmje, ajo e kishte marrë vendimin.
– Duhet të flasim, – tha ajo e qetë, sapo ai hyri në korridor.
Ai buzëqeshi, por buzëqeshja iu zbeh sapo pa shprehjen e saj.
– Çfarë ka ndodhur?
– E pashë borxhin tënd. Një milion lekë. Dhe dëgjova bisedën tënde në telefon.
Ngjyra iu largua nga fytyra.
– Teuta, doja të ta thosha…
– Kur? Pasi të martoheshim? Kur gjithçka të ishte “e përbashkët”?
Ai heshti.
– A po martoheshe me mua sepse më do, apo sepse kam një rrogë të mirë?
– Jo! – u afrua një hap. – Të dua vërtet. Thjesht… u gjenda në një situatë të vështirë. Borxhet i kisha përpara se të njihja ty. Mendova se do t’ia dilja vetë, por dështova. Pastaj mendova se bashkë do mundnim…
– “Bashkë” do të thotë kur të dy e dimë të vërtetën, – tha ajo me zë të ulët. – Jo kur njëri fsheh dhe tjetri paguan.
Ajo hoqi unazën nga gishti dhe e vendosi mbi tavolinë.
– Nuk do martohem me ty, Besnik.
Ai e shikoi unazën, pastaj sytë e saj.
– Të lutem, mos e bëj këtë. Flasim, gjejmë zgjidhje. Do ta rregulloj.
– Është vonë.
Hapi derën.
– Largohu.
Besniku qëndroi për disa çaste, mori unazën dhe doli pa thënë më asgjë.
Teuta mbylli derën, u mbështet pas saj dhe, për herë të parë pas shumë kohësh, ndjeu një lehtësim të thellë. Nuk e dinte çfarë e priste, por ishte e sigurt për një gjë: më mirë vetëm sesa në një martesë të ndërtuar mbi gënjeshtra.
Kaloi një javë që nga ajo mbrëmje. Apartamenti dukej i heshtur në mënyrë të çuditshme. Dikur e kishte dashur atë qetësi pas një dite të lodhshme pune; tani ajo tingëllonte si boshllëk. Mbrëmjeve rrinte në divan me një filxhan çaji që ftohej pa u prekur dhe rikthente në mendje çdo bisedë me të. Përpiqej të gjente shenja paralajmëruese. Kishin qenë aty dhe ajo nuk i kishte parë, apo thjesht kishte zgjedhur të besonte vetëm anën e mirë?
Besniku telefononte çdo ditë. Fillimisht mesazhe të shkurtra, plot pendesë: “Teuta, më fal. Nuk doja të të gënjeja. Të lutem, takohemi dhe ta shpjegoj gjithçka.” Më pas telefonata që ajo i refuzonte. Ditën e tretë u shfaq poshtë pallatit me lule dhe një kuti me çokollatat e saj të preferuara.
Teuta e pa nga dritarja. Ai rrinte nën dritën e shtyllës elektrike, lëvizte në vend, dhe dukej aq i njohur sa zemra iu ngjesh. Zbriti, por qëndroi te dera e hyrjes, pa e ftuar brenda.
– Faleminderit që dole, – tha ai me zë të ngjirur, duke i zgjatur buqetën.
Ajo nuk e mori.
– Nuk jam gati për këtë bisedë. Më duhet kohë.
– E di, – uli sytë. – Por të lutem, më dëgjo një herë. Do të flas hapur, pa fshehur asgjë.
Teuta e vështroi gjatë. Poshtë syve i ishin krijuar hije të errëta. Dikur do ta kishte përqafuar menjëherë. Tani mbante krahët të kryqëzuar.
– Mirë, – tha më në fund. – Por jo këtu. Te kafeneja përballë. Vetëm për të folur.
U ulën pranë dritares. Besniku porositi kafe për të dy, edhe pse ajo nuk kërkoi. Sapo kamarierja u largua, ai filloi.
– Borxhet nisën tre vite më parë, përpara se të të njihja. Mora kredi për makinë, pastaj për disa rregullime në shtëpinë që merrja me qira. Mendoja se do ta përballoja – kisha punë të mirë, bonuse. Pastaj shkurtuan departamentin, paga u ul. Fillova të marr kredi të reja për të mbyllur të vjetrat. E di që ishte budallallëk. Por në atë moment më dukej se ishte e vetmja rrugë…