Asaj i ishte dukur gjithmonë sikur, po të duronte edhe pak, gjithçka do të rregullohej vetvetiu.
Teuta e dëgjonte pa e ndërprerë, duke rrotulluar lugën në filxhan derisa sheqeri u tret plotësisht.
– Kur u njohëm, unë isha tashmë i zhytur deri në grykë, – vazhdoi Besniku me zë të ulët. – Por me ty pranë, gjërat mu dukën më të lehta. Je e fortë, e pavarur. Di t’i mbash gjërat nën kontroll. Mendova se, nëse do të bëheshim bashkë, do t’i përballonim edhe borxhet si çift. Si familje.
– Si familje… – përsëriti ajo me një buzëqeshje të zbehtë. – Por familja ndërtohet mbi të vërtetën. Që në fillim. Ti zgjodhe ta fshehësh.
Ai uli sytë.
– Kisha frikë, – pranoi. – Frikë se do të largoheshe po ta dije. Ti gjithmonë ke thënë se ndershmëria është themeli. Dhe unë… nuk isha i ndershëm.
Fjalët e tij prekën diçka brenda saj. Dukej i penduar. Por menjëherë i erdhën ndër mend kërkimet që kishte parë në kompjuter, biseda telefonike e dëgjuar rastësisht.
– I the dikujt se pas martesës gjithçka do të bëhej më e lehtë. Se unë fitoj mirë.
Besniku ngriti kokën.
– Po, ia thashë një shoku që ka probleme të ngjashme. Por kjo nuk do të thotë se do të martohesha për interes. Të dua, Teutë. Vërtet të dua. Thjesht… u ngatërrova në gjithçka.
Ajo heshti gjatë. Kamerierja solli faturën, ai pagoi. Dolën jashtë në ajrin e freskët.
– Më jep një mundësi ta rregulloj, – iu lut. – Kam filluar të bëj punë shtesë, kam shlyer një pjesë. Mund të hartojmë një plan bashkë. Ti je e zonja me plane.
Teuta ndaloi në trotuar.
– Jo, Besnik. Nuk mundemi. Tani e kuptoj që ti nuk doje një plan të përbashkët, por që unë të mbaja barrën kryesore. Kontrolli mbi shpenzimet e mia ishte vetëm hapi i parë.
Ai u përpoq të fliste, por ajo ngriti dorën.
– Do të kthehem në shtëpi vetëm.
Atë natë nuk e zuri gjumi për orë të tëra. Ishte kaq e lehtë ta falte, të rikthehej në rutinën e njohur, te kujdesi i tij, te përgatitjet për dasmën. Megjithatë diçka brenda saj kundërshtonte. Hapi laptopin dhe nisi të lexonte për abuzimin financiar, për shenjat e marrëdhënieve të pashëndetshme. Artikuj, forume, rrëfime grash të tjera. Shumë histori nisnin me fjalë si “transparencë”, “buxhet i përbashkët”, e më pas përfundonin me kontroll të plotë.
Të nesërmen, Besniku i dërgoi një mesazh të gjatë. Shprehte mall, pendesë, premtonte ndryshim. Bashkëngjiti edhe një foto të një pagese të bërë për kredinë – një shumë modeste, por gjithsesi një hap.
Teuta iu përgjigj shkurt: “Faleminderit që ke nisur të paguash. Por më duhet kohë.”
Dy javë kaluan. Ai nuk hoqi dorë – dërgonte lule në zyrë, linte letra të shkruara me dorë në kutinë postare. Koleget nisën të përshpërisnin; Xhoana Nushi e shihte me shqetësim.
– Je e sigurt për këtë vendim? – e pyeti një ditë gjatë drekës. – Po përpiqet shumë. Ndoshta të do vërtet.
– Mundet që më do, – tha Teuta qetë. – Por dashuria nuk nis me mashtrim. Dhe nuk kërkon që unë të humbas veten.
Xhoana tundi kokën, por dyshimi i lexohej në sy.
Pastaj ndodhi ajo që e vulosi gjithçka.
Të premten në mbrëmje, kur po afrohej te hyrja e pallatit, Teuta pa makinën e tij të parkuar. Besniku qëndronte pranë saj duke biseduar me fqinjën e katit të tretë, një zonjë të moshuar.
Kur ajo iu afrua, fqinja buzëqeshi.
– Oj Teutë, sa i kujdesshëm qenka i fejuari yt! Më tregoi si jeni grindur për para dhe si po mundohet t’i rregullojë gjërat. Tha që je pak kokëfortë, por se të do dhe do të presë sa të duhet.
Teuta mbeti pa fjalë. Kokëfortë? Ai po diskutonte jetën e tyre me fqinjët?
Besniku u kthye nga ajo me një buzëqeshje të shtirur.
– Përshëndetje. Po të prisja.
Zonja u largua me takt. Teuta e pa drejt në sy.
– I ke folur për problemet tona?
– Vetëm pak, – u përgjigj ai duke ngritur supet. – Doja të mos më shihte si djalë të keq. Thjesht kemi pasur një mosmarrëveshje.
– Çështjet tona janë private, – tha ajo, zëri i fortë. – Nuk janë për t’u shpërndarë në lagje.
– Teutë, unë vetëm…
– Mjaft, – e ndërpreu. – Kjo e kalon çdo kufi. Nuk respekton hapësirën time. As tani.
Shiu nisi të binte lehtë. Ai fliste, justifikohej, por ajo tashmë e kishte të qartë: ndryshimi nuk vinte me fjalë.
– Lamtumirë, Besnik, – tha qetë, por prerë. – Përfundimisht.
Ai bëri një hap pas saj, por ajo u kthye.
– Nëse vjen sërish këtu, do të lajmëroj policinë. Jam serioze.
Ai ndaloi. Pikat e shiut i rrëshqisnin në fytyrë. Pas një heshtjeje të gjatë, u largua drejt makinës.
Teuta u ngjit në apartament, hoqi pallton dhe u ul në kuzhinë. Lotët erdhën më në fund – të qetë, çliruese. Nuk qante për të. Qante për kohën e humbur dhe për besimin e dhënë gabim.
Por bashkë me lotët erdhi edhe një ndjenjë tjetër: lehtësimi. Askush nuk do t’i kërkonte më llogari, askush nuk do t’i kontrollonte shpenzimet. Paga e saj ishte e saj. Jeta e saj – po ashtu.
Të nesërmen bllokoi numrin e tij dhe fshiu çdo mesazh. Xhoana e mbështeti, madje i propozoi të dilnin për kafe për të shënuar fillimin e ri.
Në mbrëmje, Teuta hapi aplikacionin bankar dhe transferoi një pjesë të pagës në kursimet personale. Jo për një kredi të përbashkët. Për veten. Për një të ardhme që do ta ndërtonte vetëm.
Megjithatë, ajo ende nuk e dinte se Besniku nuk do të tërhiqej kaq lehtë. Një javë më pas, në kutinë postare gjeti një zarf të zakonshëm të bardhë. Në cep ishte shkruar adresa e prindërve të tij.
Shkrimin e njohu menjëherë – ishte i Nexhmije Çukos, nënës së Besnikut. E kishte parë në kartolinat e festave që ajo i kishte dërguar dikur, dhe për disa çaste e mbajti zarfin në dorë pa guxuar ta hapte.