Një minutë më pas, telefoni i saj sinjalizoi një mesazh të ri.
“Irida, përshëndetje. Arditi më tregoi për apartamentin. Sa gjest i bukur nga ana jote! Arjana do të gëzohet pa masë. Sot do të kalojmë nga ty, që t’ia tregojmë Norës shtëpinë e re. Shihemi në mbrëmje!”
Elira ndaloi në mes të trotuarit, sikur dikush ta kishte shtyrë papritur. Kalimtarët shmangeshin rreth saj, disa e vështronin me habi. Ajo lexoi sërish mesazhin, pastaj e fshiu pa u menduar gjatë. Menjëherë pas kësaj, hoqi nga lista e kontakteve edhe numrin e Vjosa Shalës.
Në zyrë funksionoi si një makinë. Hartoi raporte, iu përgjigj postës elektronike, mori pjesë në takime pa thënë më shumë seç duhej. Koleget vunë re heshtjen e saj të pazakontë, por askush nuk e pyeti. E njihnin: nëse diçka e mundonte, do ta thoshte vetë.
Në pushimin e drekës doli jashtë dhe u ul në një stol përballë ndërtesës së kompanisë. Hapi aplikacionin e bankës. Gjendja: 6 milionë e 300 mijë lekë. Apartamenti ishte paguar plotësisht, çelësat i kishte marrë. Tani mbetej vetëm regjistrimi i pronësisë.
Mendoi për mundësitë. Ta jepte me qira? Të transferohej vetë? Ta shiste pas disa vitesh, kur çmimet të rriteshin? Opsione kishte mjaft. Vetëm një ishte jashtë diskutimit — t’ia linte Arjanës.
Jo për koprraci. As për hakmarrje. Por sepse ajo banesë ishte kufiri i fundit i sigurisë së saj. Vija që nuk duhej kapërcyer. Nëse dorëzohej aty, më pas gjithçka do të bëhej e lehtë për të tjerët: fillimisht Arjana me Norën “për disa muaj”. Pastaj Vjosa “përkohësisht”, derisa të gjente diçka tjetër. Pastaj Arditi do të sugjeronte që, meqë tani kishin dy apartamente, mund të merrnin makinë të re me paratë e qirasë. Dhe kështu, pak nga pak, kursimet e saj do të zhdukeshin.
Ajo nuk donte të ishte e pamëshirshme. Por mbi të gjitha, donte të mbetej e paprekur.
Në kthim, u ndal në një qendër të madhe ndërtimi. Bleu një bravë të re, të fortë, me tre pika sigurie. Shtoi edhe një zinxhir metalik për derën. Shitësi e pyeti për çfarë dere ishte. “Për apartament të ri,” u përgjigj ajo shkurt.
Kur hyri në shtëpi, Arditi mungonte. Në tavolinën e kuzhinës kishte lënë një shënim: “Jam te mamaja. Duhet të flasim. Do të kthehem vonë.”
Elira vendosi bravën mbi tavolinë. Nxori ushqim nga frigoriferi, e ngrohu dhe hëngri në këmbë, pranë dritares. Jashtë po binte muzgu; dritat e rrugës ndizeshin njëra pas tjetrës. Në largësi dëgjohej zhurma e trenit.
E dinte se mbrëmja do të ishte vendimtare. Arditi do të vinte me argumente të reja, me ankesa të reja, me zërin e nënës që dridhej në sfond. Ndoshta do të sillte Arjanën për ta lutur ballë për ballë. Ndoshta do të ngrinte zërin. Ndoshta edhe do ta shtynte.
Goditjen nuk e kishte frikë. Frikë kishte dobësinë e vet — çastin kur mund të thoshte “mirë, le të qëndrojnë”. Ishte e lodhur nga mbajtja e murit. Por muri qëndronte.
Kur Arditi u kthye, ora kishte kaluar mesnatën. Elira ishte zgjuar, e ulur në sallon me një libër në dorë. Ai hyri në heshtje, la xhaketën, piu ujë në kuzhinë. Pastaj u shfaq në prag.
— Arjana ka qarë, — tha me zë të ulët. — Thotë se të kupton, nuk do të jetë barrë. Por Nora… është sëmurë shpesh. Mjeku thotë se lagështira në shtëpinë e mamit po e përkeqëson. Muret janë të njoma, ka myk në cep.
Elira nuk ngriti sytë nga faqja.
— Ka programe sociale për familjet me të ardhura të pakta. Mund të aplikojë për përmirësim kushtesh.
— Lista e pritjes është dhjetë vjet!
— Atëherë dhjetë vjet. Nuk është problemi im.
Ai u afrua dhe u ul përballë saj.
— Elira… po të lutem. Si burrë yt. Si njeri me të cilin ke tetë vjet që jeton. Ndihmoje. Jo me para — me shtëpinë. Përkohësisht. Katër muaj. Derisa Arjana të gjejë punë të qëndrueshme.
— Jo.
— Pse?!
— Sepse nuk jam e detyruar.
— Si njeri je e detyruar! Si e krishterë!
— Jam ateiste, Ardit. Harrove?
Ai heshti, kaloi duart në fytyrë.
— Më urren?
— Jo.
— Atëherë pse sillesh kështu?
— Sepse e dua veten më shumë se familjen tënde.
Arditi u ngrit me vrull.
— Egoiste!
— Ndoshta.
— Nuk je njeri!
— Jam njeri që ka kursyer tetë vjet për sigurinë e vet. Dhe nuk do t’ia jap kujtdo.
— Arjana nuk është “kushdo”! Është motra ime!
— Për mua është dikush me të cilën kam folur pesë herë në dy vjet.
Ai e vështroi gjatë, pastaj tundi kokën.
— Mirë. Fitoje. E ftohtë, llogaritare… fitove.
U drejtua nga dera. Elira nuk lëvizi.
— Ardit, — tha ajo qetë.
Ai u ndal.
— Nëse del tani, mos u kthe më.
Sytë e tij u mbushën me zemërim të zhveshur.
— Po më përzë?
— Po të kërkoj të zgjedhësh. Ose qëndron me mua dhe pranon kufijtë e mi. Ose shkon te mamaja dhe motra dhe jeton me to.
Ai heshti disa sekonda. Pastaj përplasi derën.
Mëngjesi pas largimit të Arditit erdhi i çuditshëm. Elira u zgjua në shtatë, si zakonisht. Por në vend të ritualit të përditshëm — kafes që ndonjëherë ai përgatiste, përshëndetjes së përgjumur — kishte vetëm heshtje të trashë. Qëndroi shtrirë duke parë çarjen në tavan, që i ngjante një harte të çuditshme, dhe që për tetë vjet nuk e kishin rregulluar.
Kur u ngrit, apartamenti dukej njësoj, por ajri ishte më i lehtë. Si pas një dritareje të hapur në një dhomë të mbytur.
Përgatiti kafen siç i pëlqente: pa sheqer, me pak qumësht. Hapi laptopin. Një email nga kompania ndërtuese: “Procesverbali i dorëzimit është firmosur. Objekti gati për banim.” E printoi dhe e futi në dosje. Çdo gjë ishte e rregullt. Çdo gjë ishte e saj.
Në orën nëntë e gjysmë ra zilja.
Nuk nxitoi. Mbaroi kafen, lau filxhanin, pastaj pa nga vrima e derës.
Në shkallë qëndronte Vjosa Shala, me pallto ngjyrë jargavani të zbehur, fytyrë të ngrirë mes ankesës dhe kërkesës. Pranë saj Arjana, e zbehtë, me Norën përdore në një xhup rozë me kapuç si mace. Vajza përpëlitej.
Elira hapi derën me zinxhir.
— Përshëndetje.
— Ç’është kjo histori?! — shpërtheu Vjosa. — Arditi fjeti tek ne, në divan! Duke qarë! Çfarë i ke bërë?
— Ai u largua vetë, — tha Elira. — Nuk e shtyva.
— E përzore!
— I kërkova të zgjedhë.
Vjosa ngriti dorën me nervozizëm.
— S’kemi ardhur të zihemi. Kemi ardhur të flasim si njerëz. Arjana, tregoja.
Arjana nxori një fletë të palosur.
— Analizat, — tha me zë të ulët. — Nora ka pneumoni. Mjeku thotë nga lagështira.
Elira nuk e mori letrën.
— Më vjen keq për Norën. Por kjo nuk e bën shtëpinë time publike.
— Është fëmijë! — bërtiti Vjosa.
— Kam zemër. Por nuk është elastike.
Arjana u ul në gjunjë pranë vajzës.
— Elira… nuk po kërkoj falas. Do ta marr me qira. Me gjysmën e çmimit. Derisa të stabilizohem.
Elira ndjeu lodhje të thellë. Jo trupore — shpirtërore.
— Arjana, u ktheve vetë te mamaja pas divorcit?
— Nuk kisha rrugë tjetër!
— Kërkove dhomë me qira? Kredi? Program social?
Heshtje.
— Kur nuk përpiqesh, nuk është fatkeqësi. Është zgjedhje, — tha Elira qetë.
Fytyra e Arjanës u tendos.
— Hajde, Nora. Ikim.
— Jo! — ndërhyri Vjosa.
— Mjaft, mami! — shpërtheu Arjana. — Gjithmonë me britma! Doja të flisja vetë!
Elira i vështroi, duke ndjerë për herë të parë një çarje në frontin përballë saj.
— Arjana, hyr për një minutë. Pa mamanë.
Vjosa u trazua, por Arjana hyri. Elira mbylli derën, duke lënë gjyshen me mbesën në korridor.
— Çaj? — pyeti.
— Jo. Thuaj çfarë ke për të thënë.
Elira u ul përballë saj.
— Nuk je si e ëma. Ke ardhur me oferta, jo me ultimatume. Kjo vlen.
Arjana e pa me sy të lodhur.
— Çfarë prisje? Të zvarritesha në gjunjë?