Unaza u përplas mbi mermer me një tingull të thatë që u përhap nëpër sallë. Bujar Kastrati u skuq në fytyrë, sytë iu errësuan nga zemërimi. U hodh përpara dhe më kapi nga jaka e xhaketës sime prej kadifeje. Nga afërsia i ndihej parfumi i shtrenjtë i përzier me aromën e alkoolit të fortë.
— E ke idenë sa para kam derdhur për këtë mbrëmje? — më shfryu në fytyrë. — Do t’ju shkel me këmbë! Do përfundoni duke fjetur në rrugë!
Ia kapa dorën me qetësi dhe ia largova nga rrobat e mia.
— Ngadalë, Bujar. Mos ma dëmto kostumin. Ka për të më shërbyer edhe gjatë.
Dolëm jashtë. Një shi i imët, i ftohtë, pickonte lëkurën. Hipëm në fuoristradën time të vjetër. Brenda mbante erën karakteristike të makinave të stërpërdorura, përzier me naftë dhe kohë. Arlindi u mbështet pas sediljes dhe mbuloi fytyrën me duar. Supet i dridheshin lehtë.
— I hodha të gjitha në erë, babë, — tha me zë të mbytur. — Punën, planet… Ata s’do më lënë rehat. Bujari ka lidhje kudo. I detyrohem bankës një mal me lekë për këtë dasmë, për pushimet e Elsës… Doja t’i zgjidhja vetë. Mendova se do martoheshim, do më ngrinin në detyrë dhe do t’i mbyllja borxhet.
Hapa ndarësen e përparme dhe nxora telefonin e rëndë, të mbrojtur. Formova një numër të shkurtër.
— Gentian, — fola me ton të qetë e të prerë. — Nis procedurën. Bli të gjitha detyrimet e holdingut të Bujarit. Blloko linjat e kreditit ku ne jemi garantë. Nesër në mëngjes dua ta kuptojnë se kanë mbetur pa asgjë.
Arlindi më shikonte i shtangur, sikur i kishte harruar hallet.
— Babë… kë po merr në telefon?
Ktheva çelësin. Motori u kollit një herë e pastaj u ndez me zor.
— Nuk merrem vetëm me gërmime toke, bir, — thashë, duke dalë në asfaltin që shkëlqente nga shiu. — Serat e mia janë pjesë e agroholdingut më të madh në rajon. Dhe sot, Bujari tentoi të poshtërojë njeriun që furnizon fshehurazi gjysmën e projekteve të tij me lëndë të parë.
Në mëngjes, dera e shtëpisë sime prej druri u godit me forcë. Vura në sobë çajnikun e shtrembër dhe shkova të hap. Në prag qëndronin Bujar Kastrati, Teuta dhe Elsa. Shkëlqimi i djeshëm u ishte shpëlarë bashkë me shiun. Bujari merrte frymë rëndë, Teuta luante nervozisht me zinxhirin e çantës, ndërsa Elsa shtrembëronte buzët nga aroma e mëngjesit dhe thjeshtësia e shtëpisë.
U futën brenda pa pritur ftesë.
— Dëgjo këtu, — hungëriti Bujari, duke hedhur mbi tryezë një zarf të fryrë. — Këtu është lista e shpenzimeve tona. Shumë e konsiderueshme. Plus dëmshpërblimi për mbrëmjen e prishur. Deri në drekë dua paratë. Përndryshe, djali yt do përjashtohet nga profesioni dhe do mbetet pa asnjë mundësi!
Arlindi doli nga dhoma, duke veshur bluzën në ecje.
— Mbylle gojën, dështak! — çirri Teuta. — Vajza ime harxhoi kohë të çmuar me ty!
E hoqa çajnikun nga zjarri dhe mbusha filxhanin tim me buzë të krisur.
— Asnjë qindarkë nuk do të paguajmë, — thashë pa ngritur zërin.
Bujari buzëqeshi shtrembër, duke zbuluar dhëmbët e parregullt.
— Atëherë përgatituni për gjykatë. Do t’ju zhvesh deri në kockë.
Kur dera u mbyll pas tyre, Arlindi u ul rëndë në stol.
— Babë, ai ka të drejtë. Kreditë e mia… nuk përballoj dot as shpenzimet e avokatëve.
Pa folur, shkova në dhomën time. Hapa me kërcitje dollapin e vjetër dhe nxora prej andej një kasafortë metalike, të trashë. Vendosa kodin. Nxora një dosje gri dhe e lashë mbi tryezë përpara djalit.
— Hape.
Ai e çeli me duar që i dridheshin. Dokumenti i parë ishte nga banka: kreditë e tij konsumatore figuronin të shlyera plotësisht.
— I bleva këtë mëngjes, — thashë duke pirë një gllënjkë çaji të nxehtë. — Paraja e do heshtjen, Arlind. Këta njerëz ushqehen me fasadë, ndaj u mbytën në borxhe të huaja. Dje hodhën baltë mbi ne. Tani është radha jonë të flasim me fakte.
Nga mbrëmja, telefoni i Arlindit nisi të binte pa pushim. Shefi e pushoi nga puna me një mesazh të thatë, ndërsa ekrani vazhdonte të ndizej nga telefonata të tjera që paralajmëronin se stuhia sapo kishte nisur.