Brenda ditës, Elsa kishte hedhur në rrjete sociale një shkrim të gjatë, plot akuza dhe vetëviktimizim. Ajo përshkruante Arlindin si një përbindësh shtëpiak, që gjoja hidhte sende nëpër mure dhe e torturonte psikologjikisht. Çdo fjali ishte e mbushur me dramë dhe ekzagjerim.
Arlindi e përplasi telefonin mbi krevat.
— Mbaroi gjithçka. Karriera ime mori fund. Duhet të reagoj, të shkruaj një përgënjeshtrim!
U ula pranë tij dhe fola qetë:
— Mos u nxit. Kur dikush po e shkatërron vetveten, mos i ndërhy. Lëre të mbarojë punën që ka nisur.
Kaluan tri ditë. Një pasdite, dera u trokit lehtë. Kur e hapa, përballë qëndronte Elsa. Mbante një valixhe të vogël, fytyra i ishte shkrirë nga lotët, rimeli i kishte rrëshqitur deri në faqe.
— Nexhat Bardhi… Arlind… ju lutem, më lini të hyj, — tha me zë të mekur. — Shtëpinë e prindërve ma sekuestruan përmbaruesit. Po bërtasin, më fajësojnë për gjithçka. U largova. Arlind… jam shtatzënë. Do të kemi një fëmijë.
Arlindi u drodh. Sytë i lëviznin pa gjetur qetësi.
— Hyr, — thashë shkurt, duke iu dalë përpara të birit. — Por mbaje mend: këtu nuk ka shërbëtorë.
I dhamë një depo të vogël, pa dritare. Në agim, në orën gjashtë, trokita në derën e saj me bishtin e fshesës.
— Mëngjesi është gati. Pastaj do pastrosh banjën. Me sodë buke dhe sapun rrobash.
Elsa murmuriste me inat, gërryente pllakat e vjetra dhe kollitej nga era e fortë e pastruesve. Kur ne dilnim nga shtëpia, ajo merrte të ëmën në telefon dhe na shante pa kursim, duke më quajtur koprrac plak e të lajthitur. E dija mirë çfarë thoshte, sepse në kuzhinë kisha lënë një regjistrues të ndezur.
Ditën e tretë vendosa mbi tavolinë një librezë të vjetër kursimi. Bilanci: tre mijë lekë. Vetë dola në oborr dhe vështroja nga dritarja.
Elsa hyri në kuzhinë. E pa, e hapi me nxitim, i ktheu faqet. Kur kuptoi se “plaku” nuk fshihte miliona të padeklaruara, fytyra iu shtrembërua nga tërbimi. Kapi një vazo të lirë qelqi dhe e përplasi fort pas kornizës së derës. Copat u shpërndanë mbi linoleum.
Hyra bashkë me Arlindin.
— Ju?! — bërtiti ajo, duke tundur librezen. — Dy të mjerë! Mendova se kishe baba me sekrete, ndërsa paskeni xhepa bosh! Për këto thërrime lava dyshemetë? Mos më shihni më! Fëmijën s’do ta shihni kurrë. Do t’i gjej një baba të pasur, jo si ju!
Rroku valixhen dhe doli me vrull. Arlindi mbështeti shpinën pas murit dhe lëshoi një psherëtimë të rëndë.
— Babi… ajo është shtatzënë.
Nxora nga xhepi disa fletë të printuara dhe i vendosa mbi tavolinë.
— Shiko me kujdes. Është kopje e kartelës së saj mjekësore, që ma siguroi Gentian. Shtatzënia është shtatë javëshe. Tani mendo: ku ishe ti para shtatë javësh?
Ai rrudhi ballin.
— Në Elbasan. Në kantier. S’kam qenë në shtëpi gati një muaj.
Vendosa pranë disa fotografi. Në to, Elsa dilte nga një palestër. Pranë saj ecte një trajner i gjatë, muskuloz. Në foton tjetër, të dy hynin në një hotel të lirë në periferi. Data ishte e qartë. Po ajo ditë kur Arlindi ndodhej në Elbasan.
— Një aventurë me trajnerin e saj, — përfundova. — Dhe faturën do ta paguanim ne? Fëmija i tjetrit nuk shitet si mall.
Një javë më pas u zhvillua seanca gjyqësore. Bujar kishte ngritur padi për një shumë marramendëse, duke pretenduar dëm financiar dhe fitim të humbur nga mbrëmja e anuluar. Avokati i tij fliste gjatë, duke na pikturuar si fajtorë publikë. Bujari rrinte i rehatuar, me këmbën mbi këmbë dhe një buzëqeshje triumfuese.
Arlindi vendosi të fliste vetë. I përmbledhur, i saktë, pa zbukurime. Përfaqësuesi ligjor i Bujarit vetëm qeshte me përbuzje, duke rrotulluar nëpër gishta stilolapsa të shtrenjtë.
Në atë çast, dera e sallës u hap me një kërcitje të lehtë. Gentiani hyri i veshur me kostum gri të errët, serioz si gjithmonë.
— I nderuar trup gjykues, — tha me zë të prerë, ndërsa vendoste mbi tavolinë një dosje të trashë. — Kërkoj që këto dokumente të pranohen si provë. Korporata jonë ka blerë të gjitha detyrimet financiare të paditësit. Për shkak të borxheve, kompania e zotit Bujar Kastrati kalon nën administrimin tonë. Ai nuk gëzon më të drejtë firme.
Avokati i Bujarit…