E mbajta shpinën drejt, mora frymë thellë dhe hapa derën, duke hyrë brenda sikur po kthehesha në një territor që më përkiste ende.
Në kuzhinë përvëlonte nxehtësia. Sobë e ndezur fort, avull në ajër dhe era e çajit të zier. Zhaneta dhe Fatimja nuk po pinin më; kishin nxjerrë punët e dorës dhe rrinin të rehatuara, si të ishin vendosur aty prej vitesh.
— Zhaneta, — thashë me ton të prerë, — duhet të flasim.
Ajo ngriti kokën ngadalë, me atë shikimin e saj që gjithmonë më vinte në siklet.
— Fol, pra. Ç’po pret?
— Kjo shtëpi është pronë e përbashkët e imja dhe e Ilirit. Kam të drejtë të vendos kush qëndron këtu. Unë nuk ju kam ftuar. Dhe nuk jam dakord që të jetoni këtu. Duhet të largoheni.
Fatimja la mënjanë thurjen. Fytyra e saj u mbush me njolla të kuqe.
— Si the? — zgjati fjalën me zë kërcënues. — Po na dëbon? Nënën e burrit tënd? A të vjen turp?
— Nuk po dëboj askënd, — u përpoqa të flisja pa u dridhur. — Thjesht nuk kam dhënë pëlqimin tim. Kjo është e drejta ime ligjore.
Nga dhoma doli Denisa me fëmijën në krahë, që qante lehtë.
— Ç’po ndodh këtu? — pyeti, duke më parë me sy të përgjumur.
— Ja, zonjusha po na nxjerr jashtë, — tha Zhaneta, duke më drejtuar gishtin. — Me gjithë foshnjën.
Denisa më nguli sytë me përbuzje.
— Dëgjo ti… — nisi ajo, por fjala iu pre nga zhurma e derës së hyrjes.
Në korridor u shfaq një burrë trupshkurtër, i gjerë në supe, me fytyrë të parruar dhe sy të turbullt. Kishte çizme gome të pista, një xhaketë të vjetër dhe në dorë mbante kallama peshkimi e një kovë me peshk të vogël. Besniku.
Hyri në kuzhinë, i hodhi kallamat në cep dhe më pa me një buzëqeshje të shtrembër.
— Ja pra, zonja e shtëpisë, — tha me zë të trashë. — Mirëseerdhe, Ina.
Nuk fola. Era e alkoolit dhe e peshkut më goditi menjëherë.
— Besnik, — u ankua Zhaneta, — po na nxjerr jashtë. Thotë se shtëpia është e saj.
Ai më hodhi një vështrim të rëndë.
— Të nxjerr? — tha ngadalë. — Po ti, Ina, i ke parë dokumentet? E di kush është pronar këtu?
— Unë dhe Iliri, — thashë me vendosmëri të shtirur.
Ai qeshi me përbuzje dhe futi dorën në xhep.
— Gabim. Iliri ma ka dhuruar pjesën e tij para gjashtë muajsh. Me akt noterial. Tani unë jam bashkëpronar. Si ti.
Nxori një letër të rrudhur, me vulë zyrtare dhe datë të qartë: tetor, gjashtë muaj më parë.
Më iku gjaku nga fytyra. Gjashtë muaj. Gjashtë muaj më parë ai kishte firmosur dhe nuk më kishte thënë asnjë fjalë.
— E kuptove? — tha Besniku, duke e futur sërish letrën në xhep. — Kështu që mos na komando. Do të jetojmë këtu. S’të pëlqen? Ik në qytet.
Denisa qeshi me hundë. Zhaneta buzëqeshi me fitore. Fatimja u kthye sërish te punimi i saj.
Dola jashtë duke u lëkundur. Këmbët nuk më mbanin. Zbrita në oborrin e lagur, u afrova te gardhi dhe më zuri të vjella mbi shkurret e rrushit pa fara që i kisha mbjellë vetë.
Telefoni dridhej në dorë. Iliri.
E hapa dhe, para se të fliste, shpërtheva:
— Këtë nuk ta fal kurrë. Më tradhtove.
E mbylla. Pastaj e fika krejt. Qëndrova në shiun e imët, duke parë shtëpinë që papritur nuk më dukej më e imja.
Nuk e di sa kohë qëndrova ashtu. Uji më depërtonte nën jakë, flokët më ishin ngjitur pas fytyrës, por nuk ndieja asgjë. Vetëm atë letër me vulë në mendje.
Gjashtë muaj më parë flinim në të njëjtin shtrat. Zgjidhnim perde për sallonin. Ai më thoshte se më donte. Dhe në të njëjtën kohë kishte firmosur dhuratën për vëllain e tij.
M’u kujtua ajo ditë e tetorit. Kishte marrë leje nga puna, kishte shkuar me autobus, duke lënë makinën për mua “në rast se do të shkoja te mami”. Mendova se ishte kujdes. Në fakt, kishte shkuar te noteri.
I ftohti më përshkoi deri në palcë. U ktheva brenda.
Kuzhina ishte e ngrohtë, me aromë supe peshku. Besniku rrinte me një gotë përpara. Zhaneta lëvizte rreth sobës. Denisa përkundte fëmijën. Fatimja dremiste.
— U ktheve? — tha Besniku. — Hajde ngrohu.
— S’dua, — u përgjigja me zë që më dridhej.
Shkova në dhomën tonë. Tashmë jo “tonën”. Në shtrat ishin hedhur rrobat e Zhanetës. U ula para pasqyrës dhe ndeza telefonin.
Shtatë telefonata të humbura nga Iliri. Tre nga Bora. Një mesazh: “Hape telefonin. Do ta sqaroj. Ke keqkuptuar.”
Telefonova Borën.
— Ina! Ku je? Çfarë po ndodh?
— Ai ka dhuruar gjysmën e shtëpisë. Para gjashtë muajsh. Për Besnikun.
Heshtje. Pastaj një frymëmarrje e fortë.
— Çfarë?!
— E pashë dokumentin. Tani ai është bashkëpronar. S’mund t’i nxjerr.
— Shko nesër dhe merr një certifikatë pronësie. Kontrollo gjithçka. Mos u dorëzo.
Pas bisedës, u ktheva në kuzhinë. Supa ishte gati. U ula. Ishte e shijshme, por çdo lugë më dukej si poshtërim.
— Duhet të jetoj, — tha Besniku papritur. — Jam invalid, zemra s’më mban. Iliri më ndihmoi.
— Pse fshehurazi? — pyeta.
— Se ti s’do pranoje, — ma ktheu ai. — Je qytetare. Ne s’të pëlqejmë.
— Më konsideroni familje? — pyeta.
— Je nusja, — tha Zhaneta me ironi.
— Kurrë s’më keni trajtuar si vajzë, — ia ktheva.
Fjalët dolën vetë. Për martesën, për fjalët e hidhura, për shtatzëninë e humbur dhe heshtjen e tyre.
— Mos e prek nënën, — tha Besniku ashpër.
— Po them të vërtetën.
Ai ngriti supet.
— Sidoqoftë, ne nuk largohemi. Do ta ndajmë shtëpinë.
— Si ta ndajmë?
— Dhoma për ne, dhoma për ty. Kuzhina e përbashkët.
Telefonova Ilirin.
— Është e vërtetë? — e pyeta.
— Po. Është pjesa ime. Kam të drejtë.
— Dhe unë?
— Do të vijmë për pushime. Janë familja ime. Ti je thjesht gruaja ime.
Fjalët më therën.
— Që s’mund të bëjë fëmijë, — shtoi ai me zemërim.
Mbeta pa frymë.
— Do flasim nesër, — tha ai.
— Mos eja, — ia ktheva dhe mbylla.
— Ku do flesh? — pyeti Zhaneta.
— Në depo, — shtoi ajo. — Do të të vëmë një krevat palosës.
— Në depo? — përsërita.
— Ku tjetër?
— Po iki, — thashë.
Hip në makinë, ndeza ngrohjen dhe pashë dritaret e ndriçuara.
Telefonova Borën.
— A mund të vij te ti?
— Sigurisht.
U largova. Rrugës qaja. “Thjesht gruaja.”
Te Bora gjeta ngrohtësi dhe zemërim në anën time.
— Nesër në zyrë kadastrale, — tha ajo. — Pastaj te juristi. Kontrollo edhe apartamentin.
Fjeta me vështirësi.
Në mëngjes Bora më zgjoi me kafe.
Shkuam në zyrën e regjistrimit. Kërkova ekstrakt për tokën dhe shtëpinë.
Punonjësja kontrolloi.
— Toka: Ina dhe Ilir, nga gjysma. Shtëpia… pronësi me pjesë të ndryshme.
Zemra më rrahu fort.
— Dua ekstrakt të plotë.
Paguam dhe dolëm jashtë. U mbështeta te muri dhe hapa letrat.
— Te “Pronarët”, — lexova me zë që më dridhej, — Trualli: Ina…, pjesa një e dyta. Ilir…, pjesa një e dyta. Ndërtesa e banimit: Ina…, pjesa një e treta. Ilir…, pjesa një e treta… Besnik…, pjesa një e treta. Data e regjistrimit: pesëmbëdhjetë tetor i vitit të kaluar.
Ngrita sytë nga Bora. Ajo kishte mbetur me gojë hapur.