— Besnikut nuk do t’i pëlqejë kjo ide, — tha Iliri me zë të shuar. — E ka thënë vetë që do të jetojë në shtëpinë e fshatit. Ka plane të investojë atje, ta zgjerojë, ta përfundojë si duhet.
— Atëherë unë do të blej një garsoniere për vete, — iu përgjigja ftohtë. — Ti mund të rrish me të në fshat. Mua nuk më intereson më. Dua divorc dhe ndarje pasurie.
— Ina, mos e çojmë deri aty, — u lut ai. — Le të përpiqemi ta rregullojmë disi.
— Është tepër vonë, Ilir. Zgjedhjen e bëre kur nënshkrove dhuratën. Tani radha është e imja. Mendo për propozimin tim. Nëse pranon të shesim apartamentin, hajde me dokumentet. Në të kundërt, do të shihemi në gjykatë.
E mbylla telefonin pa pritur përgjigje.
Bora më vështronte me admirim.
— E prerë fare, — tha. — Bravo.
— Nuk ka asgjë për t’u mburrur, — psherëtiva. — Thjesht nuk kam më rrugë tjetër.
Atë natë s’më zuri gjumi. Rrotullohesha në shtrat, duke rikthyer në mendje dhjetë vitet tona. Takimi i parë. Dasma. Kredia për apartamentin. Verat në shtëpinë e fshatit. Gjithçka u shemb brenda një dite. Dhe përse? Sepse Iliri nuk arriti t’i thoshte nënës së tij “mjaft”. Sepse për të, e ëma dhe i vëllai dolën më të rëndësishëm se gruaja.
Në mëngjes ai më telefonoi.
— Pranoj, — tha me lodhje. — Le ta nxjerrim në shitje apartamentin.
— Je serioz? — nuk e fsheha mosbesimin.
— Fola me mamin. Tha se kështu Besniku do të mund ta blejë pjesën e tij dhe ta përfundojë shtëpinë. Ndërsa ne… gjithsesi nuk do të jetojmë më bashkë.
Fjalët e fundit i tha me një trishtim që më ngjeshi gjoksin. Por nuk u dorëzova.
— Mirë. Atëherë veprojmë menjëherë. Gjejmë agjent imobiliar, përgatisim dokumentet. Dhe nisim procedurat e divorcit.
— Pse kaq me ngut?
— Sepse s’ka kuptim ta zvarrisim. Sa më shpejt të ndahemi, aq më shpejt secili do të nisë nga e para.
Ai ra dakord me një psherëtimë.
Dy ditë më pas u takuam në një kafene. Iliri dukej i dobësuar, me rrathë të zinj nën sy. Në tavolinë vendosi dosjen me dokumentet e apartamentit.
— Janë të gjitha këtu, — tha.
I kontrollova me kujdes. Çdo gjë ishte në rregull.
— Do të kontaktoj një agjent, — i thashë. — Ta vlerësojmë dhe ta nxjerrim në treg.
Ai u lëkund për një çast.
— Ndoshta mund ta rimendojmë?
— Kam menduar mjaftueshëm për dhjetë vjet, — iu përgjigja qetë.
U larguam në heshtje. Unë drejt Borës. Ai drejt nënës, në fshat.
Brenda dy javësh u gjetën blerësit — një çift i ri me fëmijë, që kërkonin shtëpi pranë shkollës. Te noteri firmosëm kontratën. Dora ime nuk u drodh. Gjithçka brenda meje ishte djegur tashmë.
Pas shpenzimeve dhe taksave, secilit prej nesh i takuan rreth dy milionë e treqind mijë lekë.
— Çfarë do të bësh? — më pyeti Iliri jashtë zyrës noteriale.
— Do të blej një studio të vogël. Kam parë një afër Borës. Ti?
— Do t’i jap një pjesë Besnikut dhe do të marr diçka me qira për vete.
— Mirupafshim, Ilir.
— Mirupafshim, Ina… më fal.
U ndamë. Ndihesha bosh dhe njëkohësisht e lehtësuar. Një kapitull mbyllej.
Një muaj më vonë bleva studion time — nëntëmbëdhjetë metra katrorë, por e imja. Zgjodha vetë ngjyrën e mureve, mobiliet, perdet. Bora vinte pothuaj çdo ditë. U bëmë edhe më të afërta.
Për shtëpinë e fshatit përpiqesha të mos mendoja. Atje jetonin tani Zhaneta, Besniku, Denisa me fëmijën… dhe ndoshta Iliri. Pjesa ime ishte ende aty, por çështja e përqindjeve duhej zgjidhur.
Avokati më këshilloi të kundërshtoja rishpërndarjen e padrejtë. Por më duhej kohë të merrja frymë. Vetëm pasi studioja u bë e ngrohtë, me librat e mi në raft, ndjeva se isha gati për betejën tjetër.
— Jam gati të vazhdojmë, — i thashë avokatit në telefon.
Seanca u caktua për fillim shtatori. Tre muaj kishin kaluar që nga dita kur u largova nga fshati.
Një javë para gjyqit më telefonoi Iliri.
— Mund të flasim? — pyeti.
— Për çfarë?
— Besniku është gati të të kthejë gjysmën. Pa gjykatë.
— Le të flasin juristët, — iu përgjigja. — Nëse ka marrëveshje serioze, do ta shqyrtoj.
Projekt‑marrëveshja që sollën dukej e rregullt, por avokati im e quajti kurth.
— Nëse e nënshkruan, heq dorë nga çdo pretendim tjetër. Dhe nëse ata nuk zbatojnë premtimin, s’ke më ku të ankohesh, — më shpjegoi.
Vendosa të vazhdojmë në gjykatë.
Ditën e seancës, Bora më shtrëngonte dorën. Në korridor u shfaqën Iliri, Besniku, Zhaneta dhe Denisa me foshnjën në krahë. Zhaneta më hodhi një vështrim përçmues.
Në sallë, pala tjetër deklaroi se gjithçka ishte nënshkruar ligjërisht. Avokati im kërkoi ekspertizë grafologjike.
— A i keni nënshkruar dokumentet pa i lexuar? — më pyeti gjyqtarja.
— Po. Më ishte thënë se ishin formalitete për tatimet. I besova burrit tim.
Ekspertiza zgjati dy muaj.
Rezultati u shpall në seancën pasuese.
— Firma në dokumentin e parë është e paditëses. Por firma në marrëveshjen për rishpërndarjen e pjesëve ka shenja falsifikimi, — lexoi gjyqtarja.
M’u ndërpre fryma.
— Për rrjedhojë, marrëveshja shpallet e pavlefshme. Pjesët rikthehen si më parë: nga një e dyta për secilin bashkëshort. Shpenzimet gjyqësore do të mbulohen nga të paditurit.
Fitova.
Jashtë, Bora më përqafoi me lot në sy.
Iliri m’u afrua.
— E meritove, — tha. — Më fal për gjithçka.
— Thuaju të lirojnë pjesën time. Do të vij javën tjetër, — iu përgjigja.
Një javë më pas shkova në fshat. Oborri ishte i lënë pas dore. Besniku pinte cigare në verandë.
— Ku janë gjërat e mia? — pyeta.
— Në magazinë.
— Po dhoma ime?
— Aty fle mami.
— Atëherë le të zhvendoset. Gjysma e shtëpisë është e imja.
Zhaneta shpërtheu në britma, por Besniku, më praktik, e kuptoi që vendimi i gjykatës nuk diskutohej.
— Do ta lirojmë, — tha.
Të shtunën u ktheva me Borën për pastrim. Dhoma ishte bosh, madje e pastruar. Çarçafët e mi ishin lënë mbi krevat.
Në kuzhinë ishte Iliri.
— Erdha të ndihmoj, — tha.
— Nxirr mbeturinat, — iu përgjigja.
Pas disa orësh, shtëpia mori frymë ndryshe.
— Ina, — tha ai para se të largohej, — po largohem nga këtu. Do të marr një dhomë me qira në qytet. Nuk mundem më.
E pashë gjatë.
— Të uroj fat, Ilir.
Ai u largua.
Në mbrëmje, unë dhe Bora pimë çaj në kuzhinën time të rimarrë. Ishte qetë.
— Do të vish shpesh? — më pyeti ajo.
— Po. Në fundjavë. Tani jam pronare e vërtetë e gjysmës sime.
Një javë më vonë erdha vetëm. Oborri ishte i qetë. Mora kazmën, e ngula në tokën e fortë dhe thashë me zë:
— Mjaft pushove. Tani fillojmë nga e para.
Dhe nisa të punoja tokën time.