Qetësia që mbeti pas mbylljes së derës ishte e pazakontë. Për herë të parë pas javësh, në shtëpi nuk dëgjohej as zhurmë televizori, as muzikë e lëshuar me volum të lartë, as zëra që përplaseshin me njëri-tjetrin. Vetëm ora në mur shënonte sekondat me një tik-tak të thatë.
Alina shkoi drejt kuzhinës. Hapi frigoriferin. Rafte bosh. Pastaj kaloi në banjë. Dyshemeja ishte e lagur, peshqirë të hedhur pa kujdes, në lavaman ende mbetje nga rruajtja e Ruslanit.
Ajo mori leckën dhe filloi të pastrojë.
Ngadalë. Me kujdes. Pa nxitim, por me një vendosmëri të qetë.
Deri në mbrëmje, apartamenti dukej tjetër. Dyshemetë shkëlqenin, ajri ishte i freskët nga dritaret e hapura, krevati i rregulluar me çarçafë të pastër. Nga një qoshe e banjës nxori një mantel të vjetër dhe e hodhi në kosh pa menduar dy herë.
Nga poshtë krevatit nxori një kuti të fshehur. Brenda kishte ende pak djathë, një shishe verë dhe çokollatë.
Vendosi të gatuante darkë. Një darkë të vërtetë. Për veten.
Shtroi tryezën, ndezi dy qirinj, vuri muzikë të lehtë në sfond.
Dhe pikërisht atëherë ra zilja e derës.
Ajo ngriu në vend.
Zilja u dëgjua sërish. E gjatë, këmbëngulëse.
Alina iu afrua derës dhe pa nga vrima e syrit.
Në korridor qëndronte Dima. Vetëm. Me një valixhe pranë këmbëve.
Ai shtypi sërish zilen.
— Alina, hape. Kam ardhur të flasim.
Ajo nuk e hapi.
Qëndroi në korridor, duke e parë fytyrën e tij të shtrembëruar nga syri i derës. Dukej i lodhur, i hutuar, i zemëruar me veten. Valixhja ishte hedhur si pa kujdes.
Ai i ra ziles prapë. Pastaj trokiti.
— E di që je brenda. Dëgjoj muzikën. Të lutem, duhet të flasim.
Heshtje.
Ai mbështeti ballin pas derës.
— Nuk kam ku të shkoj. Mami me Ruslanin ikën te një teze në rreth. Më thanë të mos shkoj derisa “të vij në mendje”. Por unë nuk e di çfarë do të thotë kjo.
Alina pa si iu varën supet. Një minutë më parë ishte e qetë. Kishte qirinj, verë, heshtje. Tani, gjithçka rrezikonte të prishej sërish.
— Alina, të lutem.
Ajo hapi derën.
Dima ngriti kokën. Sytë i kishte të skuqur, me rrathë të errët poshtë. I parruar, këmisha e rrudhur.
— Hyr, — tha ajo shkurt dhe u tërhoq mënjanë.
Ai futi valixhen brenda dhe ndaloi në korridor.
— Sa pastër qenka.
— E pastrova.
— Mban erë gatimi.
— Po ha darkë.
Ai pa tryezën në sallon: qirinj, pjata me djathë, gotë vere, çokollatë. Një set i vetëm takëmesh.
— Vetëm?
— Po.
Ai heshti.
— Unë me mamin dhe Ruslanin hëngrëm byrekë në stacion. Tre orë pritëm trenin. Pastaj ata hipën. Unë mbeta. Mami tha: “Zgjodhe atë, tani jeto me të”. Ruslani as nuk më përshëndeti.
Alina u ul në tryezë, piu një gllënjkë verë.
— Ke uri?
Ai u ul përballë.
— Po.
Ajo nuk lëvizi.
— Në kuzhinë ka bukë. Mund të bësh një sanduiç.
Ai u drodh pak, por u përmbajt.
— Kam ardhur të pajtohemi.
— Për çfarë?
— Me ty. E kam gabim.
— Çfarë saktësisht?
Ai psherëtiu.
— Që solla mamin pa të pyetur. Që nuk të mbrojta. Që lejova…
— Që hanin ushqimin tim, përdornin rrobat e mia, lëshonin muzikë natën, sillnin shokë, pështynin në dysheme? Këto lejove?
— Po.
— Dhe e kuptove vetëm kur të lanë jashtë?
Ai ngriti sytë.
— Nuk më lanë ata. Ti më përzore.
— Unë përzura ata. Ti ike me ta.
Heshtje.
Brenda saj nuk ishte më zemërim. Ishte lodhje e thellë.
— E di çfarë kam pritur një muaj, Dima? Që të dilje një herë në anën time. Kur mami zhvendosi tenxheret e mia, prisja të thoje: “Mami, Alina i mban kështu”. Kur Ruslani theu filxhanin tim, prisja të kërkoje falje. Kur boshatisën frigoriferin, prisja të propozoje të ndani shpenzimet. Asgjë.
— Mendoja se do ta kuptoje. Ata janë familja ime.
— Edhe unë jam familje. Por për ty isha thjesht sfond. Shtojcë e apartamentit.
Ai heshti.
— Gjatë këtij muaji kuptova diçka, — ajo vendosi gotën mënjanë. — Në këtë shtëpi jam vetëm. Nëse nuk mbroj veten, askush s’do ta bëjë. Kufijtë e mi janë përgjegjësia ime. Dhe ti, burri im, zgjodhe të heshtësh përballë nënës.
— Nuk të tradhtova.
— Çdo ditë. Me heshtje. Me shmangie. Duke bërë sikur s’po ndodhte asgjë.
Ai mbuloi fytyrën me duar.
— Jam lodhur, Alin. Të ndahesha mes jush.
— Nuk ishte nevoja të ndaheshe. Duhej të zgjidhje. Dhe zgjodhe.
Ai ngriti kokën.
— Je bërë e ashpër.
— Jam bërë e drejtë.
Ajo u afrua te dritarja. Dritat e rrugës ndizeshin një nga një.
— Çfarë kërkon tani?
— Të kthehem. Të jemi si më parë.
— Si më parë nuk do të jemi më.
— Pse?
— Sepse dikur besoja se ishim ekip. Tani e di që nuk ishim.
Ai foli pas një pauze të gjatë.
— Mund ta provoj.
— Si?
— I thashë mamit gjithçka. Që e ka gabim. Që nuk ka të drejtë.
— Dhe?
— Më quajti njeri nën këmbën e gruas dhe më tha të mos e telefonoja më.
— Ruslani?
— S’e kupton as për çfarë bëhet fjalë.
Alina buzëqeshi hidhur.
— Për mish do ta kuptonte. Djathë nuk ha.
Ai iu afrua.
— Jepma një shans. Do paguaj gjysmën e shpenzimeve. Do laj enët. Do jem në anën tënde. Vetëm mos më përzër.
Ajo e pa gjatë.
— Mirë, — tha më në fund.
Ai u ndriçua.
— Vërtet?
— Me kushte.
— Çfarë kushtesh?
— Gjysma e faturave dhe ushqimeve, që sot.
— Dakord.
— Nëse nëna jote ose vëllai shfaqen këtu pa lejen time, ti largohesh menjëherë.
— Dakord.
— Nuk ekziston më “e jona” automatike. Çfarë ble unë është e imja. Çfarë blen ti është e jotja. Nëse do diçka timen, pyet.
Ai u vrenjt.
— Kjo s’duket shumë familjare.
— Është e ndershme.
Ai miratoi me kokë.
— Ka edhe një gjë, — vazhdoi ajo. — Do flesh në sallon derisa të rikthesh besimin.
Ai hapi gojën, pastaj e mbylli.
— Në rregull.
— Dhe nëse gënjen, mungon një pagesë, apo sjell dikë pa pyetur — divorci është i menjëhershëm.
Ai e pa në sy. Në sytë e saj kishte çelik.
— Marrëveshje.
— Shko bëj sanduiçin. Dhe sill verën.
Ai u largua drejt kuzhinës. Ajo mbeti duke menduar nëse po bënte gjënë e duhur.
Pak minuta më vonë u kthye me bukë dhe shishe. Hëngri shpejt, si i uritur prej kohësh.
— Nuk do të më pyesësh nga i gjeta paratë për mishin? — tha ajo.
— Nga i gjete?
— Ndala së bleri për të gjithë. I fsheha në dhomë. Kursyva.
— Sa?
— Nuk është puna jote.
Ai qeshi lehtë.
— Ke ndryshuar.
— Po. Për mirë.
Mbrëmja kaloi qetë. Ai lau enët, shtriu divanin në sallon. Ajo dëgjonte lëvizjet e tij përtej murit. Ndjehej si një armëpushim i brishtë.
Telefonoi Lenën.
— U kthye.
— Dhe e le brenda?
— Me kushte.
Lena fishkëlloi.
— Kujdes. Mos u zbut.
— Nuk jam më ajo e para.
— Mos harro për apartamentin.
— Ende jo. Le të presim.
Të nesërmen në mëngjes e zgjoi aroma e kafesë. Dima kishte blerë ushqime dhe i zgjati faturën.
— Ja pjesa ime.
— Për darkën e djeshme më detyrohesh 15 mijë lekë, — tha ajo.
— T’i kaloj në llogari?
— Po.
Mesazhi i transfertës mbërriti menjëherë.
Ditët vijuan me një rregull të ri. Ai raportonte çdo blerje, transferonte pjesën e tij, përpiqej të ishte i kujdesshëm. Ajo e vëzhgonte.
Një mesazh erdhi nga Tamara Petrovna: “Ma rrëmbeve djalin. Do pendohesh.”
Alina ia dërgoi Dimas.
Ai doli nga dushi, lexoi, dhe telefonoi menjëherë.
— Mami, mjaft… Ajo është gruaja ime… Jo, nuk kthehem… Ruslani le të… Mirupafshim.
Mbrëmja kaloi në heshtje.
Disa ditë më vonë, ndërsa po hanin sërish darkë me qirinj, zilja e derës ra papritur.
Ata u panë në sy.
Dima shkoi ta hapte.
Zëri i Tamara Petrovnës shpërtheu në korridor.
— Dima, bir, më fal! Nuk bëj dot pa ty! Ruslanin e kanë çuar në polici!
Alina mbylli sytë për një çast.
Tamara qëndronte në prag, e shpërfytyruar nga lotët.
— E kanë marrë për sherr. Duan para. Përndryshe gjyq!
— Sa? — pyeti Dima.
— Një milion lekë.
Alina u ngrit.
— Nuk do t’i jap.
Heshtje e rëndë.
— Si? — fishkëlloi Tamara.
— Nuk është përgjegjësia ime. Ai është i rritur.
— Je pa zemër!
— Jo. Thjesht kam mësuar kufijtë.
Tamara iu kthye të birit.
— Do e lësh vëllanë të kalbet?
Dima foli me zë të lodhur.
— Nuk kemi aq para. Do gjejmë zgjidhje tjetër.
— Do të mallkoj!
— Mami, mjaft.
Ajo kapi thikën nga tavolina, pastaj shpërtheu në lot dhe e lëshoi.
— S’di ç’të bëj…
Dima e përqafoi. Alina ndjeu një valë mëshire, por mbi të rëndonte kujtesa e gjithçkaje.
— Dërgoje në shtëpi, — tha ajo qetë. — Sonte s’bëhet gjë.
Ata u larguan.
Kur dera u mbyll, Alina u kthye te tryeza. Mishi ishte ftohur. Vera kishte humbur shijen.
Telefonoi Lenën.
— Erdhi prapë. Ruslani në polici.
— Dhe ti?
— S’do jap para.
— Mos u fut në këtë histori, Alin. Mos u përziej. Nëse ai zgjedh sërish ata, ti e di çfarë duhet të bësh.