Këta fëmijë, kur rriten, shndërrohen në të rritur me të njëjtin formim shpirtëror. Disa njerëz e përjetojnë çdo mungesë si një tragjedi personale, ndihen të varfëruar sa herë humbasin diçka. Të tjerët, përkundrazi, mësojnë të çmojnë atë që kanë dhe të ndërtojnë mbi të. Orest Çela, për fat të mirë të Elira Dervishit, bënte pjesë tek kjo kategori e dytë. Vetë Elira lëkundej diku në mes – as plotësisht optimiste, as dorëzuese.
Teksa drejtonte makinën drejt shtëpisë, mendja i punonte me ethe. Duhej të gjente një punë të re, por si t’ia dilte që ta linin çdo ditë të shkëputej për të marrë Orestin nga shkolla? Ku mund të gjente një vend pune me një mirëkuptim të tillë? Punë nga shtëpia nuk ishte opsion për të. Profesioni i saj si teknologe në prodhimin e veshjeve kërkonte prani fizike, mbikëqyrje procesesh, koordinim me furnitorë e rrobaqepës. Ishte e pamundur të drejtoje gjithçka nga divani i shtëpisë. E si t’u thoshte që në hyrje punëdhënësve: “Më duhet të largohem dy orë çdo ditë për të marrë djalin”? Edhe po t’i përfshinte me pushimin e drekës, prapë dukej e tepërt.
Ajo hoqi njërën dorë nga timoni, kërkoi telefonin dhe telefonoi ish-bashkëshortin.
– Më pushuan nga puna! – tha pa përshëndetje.
– Më vjen keq, – u dëgjua zëri i tensionuar i Artan Kelmendit. – Po ç’lidhje kam unë me këtë? S’jam i fushës suaj. Për punë s’të ndihmoj dot.
– Nëse gjej diçka tjetër, a mund ta marrësh për një periudhë Orestin nga shkolla dhe ta çosh në shtëpi?
– Elira, e mendon seriozisht? Unë jetoj në skajin tjetër të Elbasanit!
– Je prind po aq sa unë! – shpërtheu ajo. – Duhet të bësh pjesën tënde!
– Unë paguaj detyrimet mujore, – u përgjigj ai ftohtë. – Kaq mjafton.
Dhe e mbylli telefonin. Lotët i rrëshqitën pa zhurmë në faqe. Jo, nuk mjaftonte. Por çfarë mund të bënte? Nuk mund ta detyronte Artanin të kujdesej për djalin, nëse ai nuk donte. Ta linte Orestin të kthehej vetëm nga shkolla? As që bëhej fjalë. Në një qytet të madh, me kaq rreziqe… Jo. Edhe pse ishte gati dhjetë vjeç, ajo nuk ishte gati ta merrte atë risk. Ndoshta pas tre vitesh.
Në shtëpi, ia dha lajmin Mirela Spahiut me ton të prerë: ishte pushuar, kishin disa kursime përkohësisht dhe nuk do ta linin veten të zhytej në dëshpërim.
– Dëshpërimi është mëkat, – shtoi me vendosmëri, që e ëma të mos fillonte të fajësonte veten.
– Moj bijë, ndoshta duhet të filloj ato ilaçet… Të paktën të dal të marr Orestin. Shkolla është afër. Në punën e re s’do të të lejojnë të vraposh andej-këtej, – tha Mirela me hezitim.
– A je vërtet gati t’i marrësh? – pyeti Elira me dyshim.
– Sinqerisht? Jo, – psherëtiu ajo. – Por dua të të ndihmoj.
– Do ta zgjidhim. Ndoshta gjej dikë ta marrë e ta sjellë, nëse më del njeri i besueshëm. Dhe mos harro, mami, ti më ndihmon shumë. E mban shtëpinë në rregull, nuk më lë asnjë barrë mbi supe. Kjo vlen shumë. Vetëm… nuk të merr malli të dalësh jashtë?
– Nganjëherë po. Por vetëm mendimi për të dalë më shkakton rrahje të forta zemre…
Siç pritej, Elira nuk gjeti punë në profesionin e saj. Sapo përmendte nevojën për t’u larguar për djalin, fytyrat e intervistuesve ngrinin. As fqinj të moshuar pa angazhime nuk kishte, e të linte Orestin me një të panjohur nuk guxonte. Pas një muaji e gjysmë vrapimesh nëpër intervista, ajo hoqi dorë nga ambicia profesionale dhe pranoi një punë si autokuriere në një piceri të vogël që shërbente zonën e tyre dhe lagjet përreth. Zgjidhje ideale: mes porosive mund të kalonte nga shkolla, pa dhënë llogari.
– Mami, sa bukur! Do sillësh pica në shtëpi? – u hodh Oresti nga gëzimi.
– Mos ëndërro kaq shumë! Zbritjet për punonjësit nuk janë aq bujare. Por të paktën nuk do të mbetemi pa bukë. Këtë ta premtoj.
Mirela tundte kokën me keqardhje.
– Fillimisht u largua burri. Tani kjo punë… Elira, harroje për një çast nënën tënde. Gjej një burrë të mirë, një punë siç duhet. Jeto si gjithë të tjerët.
– Çfarë ka të keqe puna e korrieres? Është e përkohshme, derisa Oresti të kthehet vetë nga shkolla. Dhe unë nuk jam e para grua që ndahet, apo jo?
– Do rrish gjithë jetën vetëm? Je shumë e bukur, bijë. Thjesht je lënë pak pas dore, sytë të janë zbehur. Tani është koha të mendosh për veten. Shko te parukierja, ndrysho atë bishtin e flokëve. Bli një krem, një parfum…
– Nuk kam ndërmend të zbukurohem për të gjetur burrë. Kam mjaft halle. Duhet të mendoj për ushqimin, qiranë, shpenzimet e shkollës. Kam një punë dhe kaq më mjafton. Të vjen turp që vajza jote me diplomë shpërndan pica?
– Jo… puna nuk është turp…
– Atëherë mjaft me këtë temë.
Mirela vazhdoi të merrej me shtëpinë, pa e kapërcyer pragun. Mjekimin nuk e nisi kurrë. Oresti hyri në klasën e katërt, ndërsa Elira u përshtat me ritmin e ri. Madje nisi ta shihte punën si një mision të vogël: çonte ushqim të ngrohtë tek njerëzit e uritur. Ishte e sjellshme me klientët, buzëqeshte gjithmonë dhe herë pas here merrte bakshishe, që i sillnin kënaqësi të veçantë. Vetëm një gjë e shqetësonte: makina e saj e dashur, një Skodë e vjetër, po lodhej çdo ditë në rrugë, ndërsa ajo nuk kishte kursime për riparime serioze. Vendosi që çdo bakshish ta linte mënjanë për servisimin e saj.
Një mbrëmje, në fund të turnit, iu desh të dorëzonte një porosi në një pallat të ri pranë bregut të lumit. Kompleksi rezidencial ishte i rrethuar e me roje. Për fat, e lanë të hynte me makinë. Jo gjithmonë ndodhte kështu. Roja iu afrua dhe nisi ta vështronte automjetin me kujdes.