Kompania ku punonte prej kohësh i kishte sugjeruar disa herë që ta mbulonte makinën me reklama të firmës, në mënyrë që të shmangte kontrollimet dhe debatet për parkimin. Për këtë ofrohej një shtesë e vogël në pagë, por Elira Dervishi kishte refuzuar prerazi. Shuma ishte qesharake dhe, sipas saj, më shumë do t’i kushtonte heqja e atyre ngjitëseve më pas, sesa përfitimi që do të merrte.
Në këto pallate luksoze nuk kishte hyrë kurrë më parë. I kishte parë vetëm nga rruga dhe as që i kishte shkuar ndër mend se banorët e tyre porosisnin pica si gjithë të tjerët. Ajo mori ashensorin, doli në katin e caktuar dhe iu afrua apartamentit. U step: dera ishte gjysmë e hapur, por askush nuk po e priste.
— Përshëndetje… — thirri me zë të ulët. — Ka njeri?
Një ndjesi e pakëndshme i përshkoi shpinën. Mos ndoshta brenda fshihej ndonjë rrezik? E ëma i kishte folur shpesh për këto situata: të çosh porosi nëpër apartamente ishte e pasigurt, sidomos për një vajzë. Skena i ngjante një filmi thriller — dera hapur, heshtje e plotë, pagesa në dorë; kutinë nuk mund ta linte te pragu.
— Jeni brenda? — e ngriti zërin pak më fort, duke hedhur një sy në korridor.
Nuk kishte asgjë qesharake në këtë situatë.
Brendësia e shtëpisë e befasoi. Për një ndërtesë kaq të shtrenjtë, arredimi ishte tepër i thjeshtë: mure gri, pak mobilje, asnjë shkëlqim i artë siç kishte imagjinuar. Heshtja vazhdonte. Elira i largoi frikërat me një frymë të thellë — adresa ishte e regjistruar në sistemin e kompanisë, ndërtesa kishte roje; nuk ishte ndonjë lagje problematike. Hapi aplikacionin për të parë emrin e klientit.
— Sokol Berisha! Jeni këtu? — thirri më me vendosmëri.
— Këtu… — erdhi një përgjigje e zbehtë nga thellësia e apartamentit.
Ajo hoqi atletet dhe ndoqi zërin. Në sallon, mbi divan, shtrihej një burrë shumë i zbehtë, me sytë e mbyllur dhe dorën të shtypur mbi bark. Dukej sikur fytyra i ishte mbuluar nga djersë e ftohtë. Jashtë kishte rënë nata; vetëm një llambë e vogël nate ndriçonte dhomën.
— Ju solla picën, — tha ajo.
— Po… faleminderit. Paratë janë mbi tavolinë. Lëreni kutinë aty.
Elira vendosi porosinë dhe mori kartëmonedhën pesëmijë lekëshe. Filloi të nxirrte kusurin. Zëri dhe tiparet e tij i dukeshin të njohura. E kishte parë diku, por ku? Dhe çfarë kishte ai? Të pyesë apo të mos përzihet?
— Mbajeni kusurin, — murmuri ai.
— Si të dëshironi, — u përgjigj ajo, duke ngritur supet.
Gati katër mijë lekë bakshish! Një gjë e tillë nuk i kishte ndodhur kurrë. Me këto para mund ta çonte menjëherë “dallëndyshen” e saj në servis për kontroll.
— Më falni… nuk dukeni mirë. A ndiheni keq? — guxoi ajo.
Ai hapi sytë dhe e pa drejt. Atëherë Elira e kuptoi. Ai vështrim i mprehtë, sytë gri me rreth të errët — ishte ai! Sokol Berisha, psikoterapisti i njohur që shfaqej në televizione dhe nëpër platforma online. E kishte parë shpesh në intervista e debate. Ç’bënte një figurë e tillë publike, i vetëm dhe në atë gjendje?
— Pse, ju dukeni më mirë? — buzëqeshi ai me përpjekje. — E bukur jeni, por e lodhur si Hirushja. Dhe kjo xhaketë me logo… ju shkon për mrekulli!
Pasi nxori këtë kompliment të çuditshëm, u drodh nga dhimbja dhe shtrëngoi brinjët.
— Ku ju dhemb? — e pyeti ajo me ton serioz.
— Mos u shqetësoni. Jam mjek vetë. Mora një tabletë. Do të kalojë.
— Po, sigurisht… — tha ajo me dyshim, ndërsa nxirrte telefonin.
— Mos telefononi urgjencën! — u tremb ai.
— Duhet. Rrini shtrirë. Më duket si pankreatit. A ushqeheni vetëm me fast-food? Përse?
— Mora disa ditë pushim, u izolova për të përfunduar disertacionin. Pranoj, hëngra ç’të më dilte përpara.
— Përshëndetje, — foli ajo me operatoren. — Një burrë është në gjendje të rëndë. Sokol Berisha… Sa vjeç jeni?
— Tridhjetë e tetë. Do të ishte më mirë të thërrisnit një klinikë private, — u ankua ai.
Elira dha adresën dhe e vështroi me këmbëngulje.
— Mos bëni naze. Nëse duhet, e kalojmë më pas diku tjetër. Çfarë morët?
— Një No-shpa. Dhimbja po zbutet pak.
— Po, edhe ngjyra ju është kthyer disi. Më parë ishit si fletë letre.
— Mos jeni edhe ju mjeke?
— Jo.
— Atëherë si i dini këto për pankreasin?
Ajo u step një çast.
— Babai im pinte shumë. Vdiq nga nekroza e pankreasit.
— Zot i madh… më vjen keq. Duhet të ketë qenë e vështirë.
— Ishte alkoolist i qetë. S’na kërcënonte me sëpatë. Po ju vërtet rrini këtu i mbyllur, hani çfarë të gjeni dhe shkruani disertacion? Nuk ju mungojnë paratë.
— Më pëlqen kërkimi shkencor. Megjithatë, po shndërrohem në diçka që s’e njoh më.
Fjalët e tij e bënë Elirën të heshtte për një çast.
— Edhe unë, — tha më në fund. — Kam punuar si teknologe për një markë shqiptare veshjesh. Jo e keqe fare. Por tani gjithçka u prish.
— Po puna juaj? Nuk duhet të vazhdoni shpërndarjen?
— Jo, ju jeni porosia e fundit. Por këtë picë, sinqerisht, nuk duhet ta prekni.
— Mendova se më kapi uria. E porosita, por dhimbja u përkeqësua. E kuptova që s’ishte çështje stomaku. Dhe tani… po shtohet sërish. Ndoshta…
Në atë moment u dëgjua zhurma e hapave në korridor. Ekipi i urgjencës hyri brenda — dera kishte mbetur hapur. Pasi morën vesh se Elira nuk ishte familjare, e nxorën jashtë për të punuar. Ajo u largua pa kundërshtuar; profesionistët do ta zgjidhnin situatën. Në fund të fundit, ç’lidhje kishte ajo me të? Porosia ishte paguar, puna e saj mbaroi. Vetëm sytë e tij i mbetën në mendje — të thellë, të kthjellët.
Megjithatë, gjatë gjithë mbrëmjes dhe deri në mesditën e ditës pasuese, mendja i kthehej vazhdimisht te Sokol Berisha. A ishte më mirë? A ia dolën mjekët? “Sa budallaqe jam,” qortoi veten. Ai është figurë publike. Mjafton të hapësh internetin dhe të kërkosh lajmet…