…Mjaftonte të hapte telefonin dhe të shfletonte lajmet online.
Teksa makina ishte në servis, Elira hyri në një kafene pranë dhe, me filxhanin e kafesë në dorë, rrëshqiti gishtin mbi ekran. Portale, kronika, rrjete sociale… asnjë rresht për Sokol Berishën. Asnjë lajm për shtrimin e tij, asnjë aludim për shëndetin. Kjo do të thoshte se askush nuk kishte folur. Ajo vetë, sigurisht, jo. As rojet e pallatit, me sa duket. Madje edhe mjekët kishin ruajtur diskrecion. Ndoshta, në fund të fundit, ai nuk ishte aq figurë e madhe sa të bëhej lajm për një problem me pankreasin.
Dhe, për më tepër, ishte treguar i pasjellshëm! T’i thoshte një gruaje, pa teklif, se nuk dukej mirë… Çfarë arrogance.
Nga mbrëmja e asaj dite mendimet për të nisën të zbehen, e pas dy ditësh u tretën fare. Ritmi i jetës e përpiu sërish. Porositë në punë shtoheshin — sa më shumë dërgesa, aq më tepër lekë në fundjavë. Orest Çela duhej çuar në shkollë, duhej marrë pas mësimit, duhej përqafuar në darkë dhe t’i thuhej sa shumë e donte, sa krenare ishte për të. Asaj vetë i kishte munguar kjo fjalë e ngrohtë kur ishte fëmijë.
Në mbrëmje telefonata me Mirela Spahiun ishte e pashmangshme. Sëmundja e së ëmës sillte ankth të përhershëm, edhe pse ajo nuk dilte nga shtëpia për të shmangur krizat. Megjithatë, çdo darkë Elira duhej ta qetësonte, t’i fliste butë, t’i siguronte se gjithçka ishte nën kontroll. Kjo ishte rutina e saj. E tillë ishte jeta. Ndoshta një ditë diçka do të ndryshonte? Duhej patjetër të ndodhte diçka e mirë… Ah, sikur të mësonte nga Oresti të gëzohej me ato që kishte, pa pritur mrekulli nga qielli.
— Elira, dikush mori në telefon për ty. La një numër. Kërkoi direkt kontaktin tënd, por nuk ia dhashë, — i tha Luan Bregu, administratori i turnit në piceri.
— Kush ishte? — u habit ajo.
— Emrin s’e mbaj mend, por e shënova. Ku e kam atë copë letre… Ja ku është!
Elira hapi fletën dhe u drodh lehtë. Shkruar me shkrimin e shtrembër të Luanit: “Sokol Berisha” dhe një numër telefoni. Çfarë donte prej saj? Ndoshta të falënderonte. Apo… mos vallë i kishte pëlqyer?
Jo, jo. Nuk do ta telefononte. S’kishte pse të ëndërronte gjëra të pamundura. Ai dhe ajo jetonin në botë të ndryshme. Çmenduri e pastër. Me një lëvizje të vendosur e hodhi letrën në kosh, edhe pse një grimë pendese i shpoi kraharorin. Po sikur të donte t’i jepte shpërblim? Nga njëra anë, ajo kishte bërë thjesht detyrën njerëzore. Nga ana tjetër, lekët i duheshin gjithmonë. Por jo. Mjaft me fantazi. Mjaft me iluzione për romanca me mjekë të famshëm që, në realitet, thjesht duan të thonë “faleminderit”.
Dy javë më vonë ai u shfaq papritur. Hyri në piceri, porositi diçka të lehtë dhe i rrëshqiti Luanit disa kartëmonedha në dorë. Administratori tundi kokën në shenjë mirëkuptimi. Sokol u ul pranë dritares me një gotë çaj. Dieta vazhdonte — e bezdiste tej mase, por s’kishte rrugë tjetër.
Kur Elira hyri, as që e vuri re. U drejtua te banaku për porositë.
— Elira, sot je e lirë. Thirra Besnikun të të zëvendësojë, — i tha Luan.
— Si e lirë? Ç’do të thotë kjo? Po më heq nga puna?
— Mos bërtit! Jo, moj. Rrogën e merr si zakonisht në fundjavë. Nesër vjen sipas grafikut. Thjesht… dikush po të pret.
— Kush? Ku? — zemra i ra menjëherë te Oresti.
Mendimi i parë: ndonjë problem në shkollë. Ajo ktheu kokën dhe e pa. Sokol Berisha i buzëqeshte dhe i bënte me dorë. E kishte trembur kot.
Teksa iu afrua tavolinës, zemërimi iu shua përballë atyre syve gri me një rreth të errët përreth.
— Pse nuk më telefonuat? — e pyeti ai me ton serioz. — E lashë numrin te shefat tuaj. Ju është dhënë.
— Jeni mirë? Kjo ka rëndësi! — u përgjigj ajo dhe u ul përballë tij.
— Jam në regjim ushqimor. Një tmerr i vërtetë.
— E rëndësishme është që kaloi pa pasoja.
— Problemi është se nuk mund t’ju ftoj dot në një restorant si duhet. Çfarë do të ha atje? Pure perimesh?
— Pse jo? Me ndonjë qofte në avull, — ia ktheu me gjysmë buzëqeshje. — Prisni… më thatë restorant? Po më ftoni në takim?
— Pikërisht.
— Nga mirënjohja?
Ai psherëtiu.
— A jeni gjithmonë kaq dyshuese? Më pëlqeni. Dua t’ju njoh më mirë.
Elira heshti. Që kur i shoqi e kishte braktisur dhe e kishin pushuar nga puna e mëparshme, ajo dyshonte në çdo gjë. Kërkonte gracka edhe aty ku s’kishte.
— Mirë, — tha më në fund. — Por të dini diçka. Kam një djalë dhjetëvjeçar dhe një nënë me agorafobi. Çdo gjë bie mbi mua. Nëna refuzon ilaçet. Çdo mbrëmje e qetësoj si të ishte fëmijë. Djalin mezi e lë të dalë jashtë. Dalim vetëm fundjavave…
Zëri i saj u ashpërsua pa e kuptuar.
Sokoli ia mbuloi dorën me të tijën.
— Mjafton. E kuptova.
— Dhe? Ende doni të dalim?
— Sigurisht. Menduat se do të më trembnit me këtë?
— Me një nënë të sëmurë, po!
— Do ta zgjidhim. Mos harroni, jam psikoterapist.
Ajo e pa me habi.
— S’e kisha menduar… por duhet të jeni shumë i shtrenjtë.
— Ju më shpëtuat jetën, Elira. Mjekët thanë se ambulanca erdhi në momentin e duhur. Çfarë vlere ka jeta?
— Pra… gjithsesi nga mirënjohja…
— Mjaft me këtë! Ndihmë nuk ka nevojë vetëm nëna juaj, — tha ai me një gjysmë buzëqeshjeje të zemëruar dhe e puthi.
Aty, mes tavolinave të picerisë ku ajo shpërndante porosi çdo ditë. Luan Bregu u kthye nga ana tjetër, duke bërë sikur po rregullonte disa fatura.
Drita në sallë dukej sikur u bë më e ngrohtë. Si të kishte hyrë vetë Madhëria e Saj, Dashuria.
Çfarë mund të jetë më e çmuar se jeta? Ndoshta… dashuria.