Që nga ai çast, vendosa ta zbatoja deri në fund “rregullin e ri”. Në mbrëmje bleva për vete proshutë cilësore, një bagetë të sapopjekur dhe një shishe verë të kuqe të thatë. U ktheva në shtëpi, shtrova tavolinën me kujdes dhe u ula të haja qetësisht. Iliri mbërriti rreth gjysmë ore më vonë, hapi frigoriferin dhe hodhi një sy brenda.
— Po për mua? — pyeti, me një ton të habitur.
— Nuk e di, — iu përgjigja pa ngritur zërin. — Ti the që secili mban përgjegjësi për veten.
Ai rrudhi vetullat, nxori nga ngrirësi një pako me ushqim të gatshëm dhe nisi ta përgatiste pa thënë asnjë fjalë. Unë vazhdova darkën time, duke shijuar çdo kafshatë me një kënaqësi të qetë që nuk e kisha provuar prej kohësh.
Kaloi një javë. Iliri mbijetonte me porosi të shpejta dhe gjellë gjysmë të gatshme. Ndërsa unë gatuaja pikërisht ato që më kishin munguar për vite me radhë — gatime me fruta deti, tava me perime, sallata të lehta e të freskëta. Ai i vështronte pjatat e mia me një zili që mezi e fshihte.
Të premten në mbrëmje nuk duroi më.
— A s’mund ta lëmë këtë teatër? — tha me nervozizëm. — Ti di shumë mirë të gatuash për të dy.
— Sigurisht që di, — ia ktheva. — Por nuk kam ndërmend. Rregullat i vendose ti.
— Po bëja shaka atëherë! U ofendove kaq shumë?
— Jo. Thjesht po zbatoj atë që the.
Ai e flaku kutinë e hamburgerit në kosh dhe doli nga kuzhina duke përplasur derën.
Të shtunën në mëngjes e dëgjova që po fliste me zë të lartë në korridor.
— Prindërit e mi vijnë pas dy orësh. Do të gatuash, apo jo?
Unë isha ulur në shtrat me një libër në dorë.
— Jo.
— Si “jo”? Çdo të shtunë vijnë!
— E di. Për nëntë vjet kam kaluar gjithë ditën mbi sobë. Nëna jote asnjëherë nuk tha faleminderit. Tani është radha jote të kujdesesh.
— Ke humbur mendjen…
— Aspak. Secili ndjek rrugën e vet. Prindërit e tu janë përgjegjësia jote.
Ai u zbeh, u kthye pa thënë gjë dhe përplasi derën. Më pas dëgjova si debatonte në telefon me shërbimin e dërgesave dhe si përplaste enët në kuzhinë.
Kur ra zilja, unë isha veshur me një fustan të hijshëm, flokët i kisha rregulluar me kujdes dhe kisha vendosur një grim të lehtë. Hapa derën me buzëqeshje, përshëndeta Nexhmijen dhe vjehrrin, i ftova të hynin në sallon dhe u ula sërish me librin tim, sikur të ishte një ditë krejt e zakonshme. Nexhmija hodhi një vështrim përreth dhe pastaj u drejtua me hapa të sigurt nga tavolina…