Nexhmija u afrua pranë tavolinës me hapa të sigurt. Sapo i ranë sytë mbi të, u ngurtësua.
Mbi mbulesë qëndronin tre kuti picash të pahapura plotësisht, disa shishe pijesh të gazuara dhe disa peceta letre të hedhura shkujdesur. Asgjë tjetër. Asnjë pjatë e ngrohtë, asnjë aromë gatimi.
— Ç’është kjo? — pyeti ajo me zë të ulët, por çdo fjalë godiste rëndë.
Iliri u përpoq të ruante një buzëqeshje të sforcuar.
— Mami… menduam ta bëjmë më thjesht këtë herë…
— Po Elvana? Pse nuk është ulur në tryezë?
E ngrita kokën nga libri, pa nxitim.
— Jam këtu, Nexhmije.
— Nuk ndihesh mirë? — në tonin e saj nuk kishte dhembshuri, por një dyshim të mprehtë.
— Jam shumë mirë. Thjesht Iliri më sqaroi se secili duhet të mbajë përgjegjësi për të vetët. Djali juaj është përgjegjësia juaj, jo e imja.
Nexhmija u ul ngadalë. Vështroi kutitë e picës, pastaj të birin.
— Shpjegoje.
Iliri nisi të fliste pa u ndalur: për barazi, për marrëdhënie moderne, për idetë që i kishte mbushur mendjen shoku i tij, Albani. Nexhmija e dëgjoi pa e ndërprerë, fytyra i ishte bërë e fortë si gur.
— Pra, sipas teje, ajo të paska shfrytëzuar? — tha më në fund. — Ajo?
— Unë vetëm doja sinqeritet…
— Mjaft. Kush i ka bërë pazaret në këtë shtëpi për nëntë vjet? Kush ka gatuar çdo fundjavë ndërsa ti rrije para televizorit? Kush ia bleu ilaçet babait tënd vitin e kaluar?
— Elvana, por…
— Kush e pagoi dhuratën për motrën time? Kush e shtroi tryezën gjithmonë me kujdes që ne të ndiheshim të mirëpritur? Ndërsa ti? Hyje, uleshe dhe prisje të të shërbenin.
Fytyra e Ilirit u zbardh.
— Kjo s’ka lidhje! Unë paguaj kredinë e apartamentit!
— Kredinë tënde! Prej nëntë vitesh ia përplas këtë në fytyrë, sikur ajo të jetonte këtu pa kontribuar fare!
Nexhmija u ngrit vrullshëm dhe mori çantën.
— Hajde, — i tha bashkëshortit. — Nuk dua të ha nga kjo picë. Dhe nuk rri në një tryezë ku nusja ime poshtërohet.
Pastaj u kthye nga Iliri.
— Duhet të të vijë turp. Për nëntë vjet ajo e ka mbajtur këtë shtëpi në këmbë dhe ti e more si të mirëqenë. Një…