…koprrac, shpirtvogël – kështu të kam rritur. Dhe më dhemb ta pranoj me zë të lartë.
Ata dolën nga shtëpia pa kthyer kokën. Iliri mbeti në mes të sallonit, i ngrirë si statujë. Pica ishte ftohur krejt, ndërsa pijes i kishte ikur çdo flluskë.
U ngrita qetësisht, mora laptopin dhe iu afrova. Hapa dokumentin me llogaritë.
— Shikoje mirë. Nëntë vite rresht. Çdo faturë, çdo pagesë. Energjia, uji, taksat — të gjitha të paguara nga unë. Karburanti. Ushqimet e përditshme. Dhuratat për familjarët e tu. Pushimet. Siguracioni yt shëndetësor. Gjithçka që ti nuk e pe kurrë. Ja shuma totale.
Iliri nguli sytë te ekrani. Numri ishte marramendës.
— Kjo… s’është e mundur…
— Është më se e mundur. Kjo është e vërteta. Nuk më ke mbajtur ti, Ilir. Përkundrazi, ke jetuar me të ardhurat e mia dhe e ke quajtur këtë martesë. Unë ta krijova rehatinë, ndërsa ti more pozën e gjykatësit që më jepte leksione për drejtësi.
Mbylla laptopin me një klik të thatë.
— Kam marrë një apartament me qira. Nesër largohem. Javën që vjen dorëzoj kërkesën për divorc. Mbaje banesën tënde, kredinë dhe “parimet” e tua. Nuk më duhen më.
— Elvana, prit…
— Jo. More pikërisht atë që kërkoje. Tani secili do të ecë në rrugën e vet.
Hapi gojën, por fjalët nuk i dolën. Qëndroi aty, pranë picës së ftohtë, ndërsa unë në dhomën e gjumit mbushja valixhen.
Vendosa brenda tiganin tim të preferuar — atë me të cilin i gatuaja biftekët që i pëlqenin aq shumë. Tani do të gatuaj vetëm për veten. Mora kozmetikën, librat, rrobat që ai i quante tepër të ndezura.
Iliri nuk hyri asnjëherë në dhomë. Qëndroi në kuzhinë, i mbyllur në “drejtësinë” e vet.
Dhe unë e kuptova se liria është ai çast kur dera mbyllet pas shpinës dhe ti nisesh drejt një vendi ku nuk ke pse të provosh vlerën tënde. Ku kontributi yt nuk minimizohet. Ku thjesht jeton. Pa kërkesa. Pa justifikime. Vetëm jeton.
Dola nga apartamenti me valixhen në dorë. As që e ktheva kokën pas.