Dora e Mentor Currit mbeti pezull mbi fletë.
— C’est injuste de juger sans savoir, Monsieur le Juge. La vie est parfois plus compliquée qu’un protocole de police, — vijoi ajo me një frëngjishte të butë, melodike, që rridhte si muzikë e qetë në ajrin e rënduar të zyrës.
Pa lënë hapësirë për ndërprerje, kaloi në një gjermanishte të saktë, me thekse të prera. Më pas spanjishtja shpërtheu e gjallë, e shpejtë si një përrua mali. Italishtja erdhi pas saj, e ngrohtë dhe e rrumbullakët.
Mentor Curri e dëgjonte në heshtje. Jo çdo fjalë i ishte e qartë, por ai dallonte ritmin, melodinë, sigurinë. Nuk ishte përsëritje mekanike. Nuk ishte recitim i thatë. Ajo jetonte brenda atyre gjuhëve; i zotëronte si pjesë të vetes.
Kur Hana Kastrati kaloi në arabisht, me tinguj të thellë e të fortë, e më pas në turqishten këngëzuese, dera e zyrës u hap lehtë. Besnik Jakupi u ndal në prag, me sytë e zgurdulluar. Sekretarja në korridor ndaloi së shtypuri tastet, si e hipnotizuar nga ajo rrjedhë zërash të panjohur.
— Hindi, persishtja… dhe gjuha ime amtare, — përfundoi Hana. — Dhjetë botë, zoti gjyqtar. Dhe në asnjërën prej tyre nuk gjeta një vend ku të më shihnin mua përpara se të shihnin pasaportën time.
Ra një qetësi e plotë. Dëgjohej vetëm zukatja monotone e llambës mbi tavolinë. Mentor Curri hoqi ngadalë syzet dhe e vështroi gjatë. Përballë tij nuk qëndronte më një “shkelëse rregullash”, por një realitet që nuk futej në asnjë formular administrativ.
Atij i erdhi ndër mend Ina Hasani. Ajo kishte vite që mësonte gjuhë të huaja me mësues privatë, në kurse të shtrenjta, në kampe prestigjioze, e megjithatë theksi i saj mbetej i rëndë. Ndërsa kjo vajzë, e rritur në kush e di çfarë rrethanash, kishte ndërtuar nga vetja një instrument të rrallë.
— Zoti Mentor… — Besnik Jakupi hyri më në fund brenda, duke ulur zërin. — E pranoj, është mbresëlënëse. Por ligji është ligj. Shkelja është e qartë. Ta përgatis procesverbalin?
Mentori e pa me një vështrim të ftohtë. Në atë çast, polici iu duk i vogël, i zbehtë dhe tepër i kufizuar në mendim.
— Besnik, kur hartove raportin, pse nuk përmende që të ndaluarës i mungonin dokumentet sepse ia kishin marrë?
— Ajo ashtu tha. Po kush i beson fjalët e tyre? Çdo i ndaluar gjen një justifikim.
— Jo, Besnik. Nëse dokumentet mbahen nga palë të treta nën presion apo kërcënim, nuk kemi thjesht shkelje administrative. Kjo përbën elementë të nenit 127.1 të Kodit Penal — trafikim njerëzish.
Polici u zverdh.
— Zoti Mentor, për çfarë trafikimi bëhet fjalë? Është thjesht një kafene lagjeje…
Mentor Curri u mbështet pas karriges dhe e shikoi drejt në sy.
— E zakonshme, thua kështu?