— Po kontroll në vendngjarje ke bërë? Kontratat e punës i ke parë me sytë e tu? — Mentor Curri u ngrit në këmbë. Në atë çast dukej më imponues seç ishte në të vërtetë. — Dosjen po ta kthej për hetim të mëtejshëm. Kanë dalë rrethana të reja. Dhe nëse brenda një ore nuk niset grupi operativ drejt asaj adrese, do të flas vetë me prokurorin e qarkut.
Besnik Jakupi e ndjeu fytin t’i thahej. Mori dosjen me nxitim dhe doli pothuajse me vrap nga zyra.
Hana Kastrati qëndronte ulur, e palëvizshme. Lotët i rrëshqisnin në heshtje, duke lënë gjurmë të pastra mbi fytyrën e pluhurosur.
Mentor Curri hapi sirtarin dhe nxori një kartvizitë të vjetër, paksa të rrudhur. Ishte numri personal i Ina Hasanit.
— Dëgjo, Hana, — foli me zë më të butë. — Vajza ime punon në Tiranë. Zyra ku është ajo ka lidhur kontrata me investitorë nga Emiratet dhe kompani ndërtimi kineze. U duhet patjetër dikush që nuk është thjesht përkthyes, por që e ndien gjuhën, që kupton nuancat.
Ai ia zgjati kartën.
— Do ta marr në telefon menjëherë. Do t’i them se kam gjetur për të një thesar të vërtetë. Por më premto diçka.
— Çfarë? — pëshpëriti ajo.
— Kur të firmosësh kontratën tënde të parë të madhe, mos harro t’i blesh nënës ilaçet që i duhen. Dhe… — u ndal për një çast, — merr edhe për vete këpucë të mira. Dimrat këtej nga ne janë të gjatë e të ashpër.
Kaluan pesë muaj. Pranvera në Përrenjas erdhi me baltë, zhurmë dhe erë shiu. Mentor Curri po bëhej gati për pension. Po sistemonte dokumentet në raft, kur në derë u dëgjua një trokitje e lehtë.
Në zyrë hyri një grua e re. Kishte veshur një pallto bezhë elegante, ndërsa në shpatull mbante një çantë lëkure. Dukej e sigurt në vete, e realizuar, me një dritë të re në fytyrë. Vetëm sytë e vëmendshëm kishin mbetur po ata.
— Zoti Mentor, — buzëqeshi Hana. — Jam vetëm kalimthi. Nesër fluturoj për në Shangai, në një konferencë. Doja t’ju takoja patjetër personalisht.
Vendosi mbi tavolinë një shportë të vogël me fruta ekzotike dhe një zarf.
— Këtu janë disa foto nga qendra e rehabilitimit. Mamasë i bënë një trajtim të plotë në një nga klinikat më të mira të Tiranës. Tani ecën vetë. Lodhja i ka kaluar.
Hana iu afrua dhe e preku lehtë në sup.
— Faleminderit që atë ditë nuk firmosët atë letër.
Pasi ajo u largua, Mentor Curri mbeti gjatë në heshtje. Pastaj mori telefonin dhe, për herë të parë pas gjashtë muajsh, thirri vetë të bijën.
— Ina? Përshëndetje, bija ime. Jam unë… Gjithçka është në rregull këtej. Më trego pak, si po të shkojnë punët?
Jashtë, pikat e shiut të pranverës binin ritmikisht. Dhe atij iu duk se, më në fund, kishte vepruar sipas ndërgjegjes.