…drejt Diella Kovaçit, me pëllëmbën e ngritur për një shuplakë të rëndë e të pamëshirshme.
Arlind Kastrati lëshoi një psherëtimë të mbytur dhe u shtyp pas kornizës së derës, si të kërkonte të zhdukej brenda murit. As që bëri një lëvizje për ta kapur dorën e së ëmës apo për ta ndalur.
Për Diellën, çasti u shndërrua në një hapësirë të ngadaltë, pothuaj të ngrirë. Ajo dalloi shtrembërimin e buzëve të Vjollca Mëhillit, sytë e ndezur nga mllefi, krahun që po afrohej me vrull drejt fytyrës së saj. Megjithatë, brenda saj nuk pati asnjë grimë paniku. Vetëm një kthjelltësi e ftohtë, e mprehtë si teh.
Prej disa muajsh, Diella nuk kthehej herët nga puna sepse rrinte nëpër kafene me shoqet, siç i kishte thënë Arlindi së ëmës. Tre herë në javë ajo mbushte çantën sportive dhe udhëtonte deri në skajin tjetër të qytetit, në një sallë artesh marciale. Aty ndihej era e gomës së vjetër të tapeteve, djersës së tharë dhe dezinfektuesit. Trajneri, me hundë të shtypur nga një ndeshje e dikurshme, i stërviste pa mëshirë derisa u merrej fryma, duke u ngulitur në mendje një rregull të vetëm.
— Kur të sulmojnë, mos u ndal të mendosh, — i jehoi në kujtesë zëri i tij i ngjirur. — Trupi duhet të reagojë vetë. Dil nga vija e goditjes. Forca nuk është të përplasësh tjetrin përtokë. Forca është ta shmangësh dhe ta kthesh energjinë e tij kundër vetes.
Diella nuk ngriti duart për t’u mbrojtur. Thjesht zhvendosi trupin me një lëvizje të shkurtër, të butë, rrëshqitëse djathtas — një shmangie e pastër, e ngulitur në kujtesën e muskujve nga qindra përsëritje mbi tapet.
Vjollca Mëhilli, që kishte hedhur gjithë peshën dhe mllefin në atë shuplakë, nuk hasi asgjë përpara. Dora e saj çau ajrin bosh. E ç’ekuilibruar nga vrulli, gruaja e rëndë kaloi tej nuses, tundoi krahët në mënyrë të çrregullt dhe, pa arritur të ndalonte, u përplas me shpatull në cepin e dollapit të lartë të kuzhinës.
Një krismë e thatë druri theu heshtjen. Ajo nxori një rënkim të thellë, ajri i doli me forcë nga mushkëritë, u përkul më dysh dhe u rrëzua rëndë mbi linoleum, duke shtrënguar shpatullën e goditur e duke marrë frymë me gulçime të çrregullta.
Kuzhina u mbush me një qetësi të rëndë, tronditëse. Dëgjohej vetëm frymëmarrja e ashpër e Vjollcës në dysheme dhe tik-taku i rregullt i orës mbi frigorifer.
Arlindi qëndronte me gojën hapur. Sytë i ishin zgjeruar, të mbushur me një frikë primitive. Ai