Ai lëvizte shikimin herë nga e ëma, e cila rrinte e ulur përdhe duke fërkuar shpatullën me fytyrë të shtrembëruar nga dhimbja, herë nga e shoqja. Diella Kovaçi qëndronte drejt, e qetë, me krahët të varur lirshëm përgjatë trupit. Frymëmarrja e saj ishte e rregullt, sikur asgjë e jashtëzakonshme të mos kishte ndodhur.
— Diellë… çfarë… çfarë bëre kështu? — belbëzoi Arlindi me një zë të hollë e të dridhur, duke u shkëputur më në fund nga korniza e derës ku ishte mbështetur.
Ajo, pa u nxituar, rregulloi një tufë flokësh që i kishte rënë mbi ballë dhe drejtoi bluzën me një lëvizje të qetë. Vështrimi që i hodhi burrit nuk kishte as zemërim, as nervozizëm. Në thellësi të syve i lexohej vetëm një siguri e akullt dhe një hije përçmimi të përmbajtur.
— Nëna jote thjesht humbi ekuilibrin, — tha ajo me një ton të sheshtë, pothuaj të ëmbël. — U trazua, u ngatërrua në hapa. S’ka asgjë për t’u alarmuar. Pas pak do ta marrë veten. Bëji një çaj qetësues me bimë, do t’i bëjë mirë.
Ajo bëri disa hapa drejt tryezës, mori filxhanin bosh dhe u kthye sërish nga ai.
— Sa për shpërblimin, vendimin e kam marrë, — shtoi me qetësi. — Do të paguaj një abonim njëvjeçar pa kufizime në palestër për vetëmbrojtje. Siç po e sheh, brenda familjes ndodhin plot gjëra. Është e dobishme të dish si t’u shmangesh në kohë.
Fytyra e Arlindit mori një ngjyrë të kuqërremtë. Ndoshta nga turpi për frikën që sapo kishte treguar, ndoshta nga përpjekja për të rikthyer autoritetin e humbur. Ai u afrua me hap të shpejtë dhe e kapi Diellën fort nga kyçi i dorës.
— Si guxon me nënën time… — nisi ai me ton kërcënues.
Por fjalët iu prenë në mes. Trupi i saj reagoi para se mendja e tij të mbaronte fjalinë. Diella nuk goditi. Me një lëvizje të shkathët rrotulloi kyçin, i kapi dorën, bëri një hap të shkurtër mbrapa dhe e tërhoqi me forcë, duke ushtruar presion të saktë mbi nyje.
Një britmë e mprehtë i shpëtoi Arlindit kur dhimbja i përshkoi dorën. Ai humbi ekuilibrin, u përkul në mënyrë të çuditshme dhe përfundoi në gjunjë, pastaj u rrëzua anash mbi linoleum, pikërisht pranë Vjollca Mëhillit.
Diella ia lëshoi dorën dhe mbeti në këmbë mbi ta. I vështroi të dy — të hutuar, me frymëmarrje të rënduar — ata që për vite me radhë ishin përpjekur ta poshtëronin.
— Dhe, Arlind, — tha ajo qetë në heshtjen therëse të kuzhinës, — unë do të ndahem nga ti.
Pastaj kaloi mbi këmbën e shtrirë të tij, fiku dritën dhe, me hapa të sigurt, u drejtua për në dhomën e gjumit për të përgatitur çantën për stërvitjen e nesërme.