Rruga poshtë pallatit gumëzhinte si çdo mëngjes tjetër — fqinjët zbrisnin me nxitim shkallët, dikush përplaste derën e makinës, pastruesi i lagjes shtynte fshesën mbi trotuar, ndërsa diku lehja e një qeni thyente ajrin e freskët. Gjithçka dukej e zakonshme. Dhe megjithatë, për mua, asgjë nuk ishte më si zakonisht.
Uji në çajnik nisi të ziejë me një zhurmë të mprehtë. Përgatita kafenë dhe mbeta ulur, duke vështruar si përzihej shkuma në sipërfaqe. Brenda meje kishte një boshllëk të kthjellët, si një dhomë e sapopastruar para se të vendosësh mobiliet. E dija se kjo ishte dita kur gjithçka do të merrte fund. Duhej vetëm të prisja mbrëmjen.
Rreth orës dhjetë, Mimoza Dervishi u zgjua. Doli nga salloni e përgjumur, e veshur me rrobën time të shtëpisë që e kisha lënë mbi karrige. Fytyra i ishte rrudhur nga gjumi.
— O, Anë, qenke kthyer! Ne menduam se vije nesër. Klajdi tha që do të vonoheshe.
— Ndryshuan planet, — iu përgjigja shkurt.
— Epo mirë, shumë mirë, — tha ajo, ndërsa hapte frigoriferin tim sikur të ishte i saji. Nxori vezët, gjalpin, filloi të përplaste tiganin mbi sobë. — Po bëj ca vezë. Do hash?
— Jo.
— Asnjëherë s’do gjë. Shiko sa je dobësuar.
E pashë tek lëvizte në kuzhinën time, hapte dollapët e mi, merrte pjatat dhe takëmet pa pyetur. As nuk i shkonte ndër mend të kërkonte leje. Vallë e konsideronte tashmë shtëpinë si të sajën? Po të shkoja unë në banesën e saj dhe të nisja të zhvendosja tenxheret, si do të reagonte?
Mbarova kafenë, lava filxhanin dhe shkova në dhomën e gjumit. Nxora kutinë e bizhuterive, hapa kapakun dhe mora letrën e palosur. Vula, firma, data — pesë vite më parë. Çdo gjë ishte në rregull. E futa në një zarf dhe zarfin në xhepin e brendshëm të çantës. Pastaj dola.
— Ku po shkon? — thirri Mimoza nga kuzhina.
— Dal pak.
— Po dreka?
— Nuk e di kur kthehem.
E mbylla derën dhe mora rrugën drejt parkut. U ula në një stol, sodita pëllumbat, nënat me karroca, të moshuarat që çanin fara. Koha ecte me plogështi. Telefonova mamin. E pyeta si ishte. Më foli për kopshtin, për komshien, për planet që të zbriste në qytet për pazare. Zëri i saj më ngrohu. Dhe mendova: ajo nuk e di as që ka një shtëpi pushimi në emrin e saj. Pesë vite më parë ia dhuruan dhe ajo e harroi. Mamaja ime që mban mend çdo detaj nga jeta ime — ditëlindjet, notat, temperaturat — por këtë e kishte fshirë nga mendja.
— Mami, — i thashë në fund, — a vjen këtë fundjavë?
— Pse? Ç’ka ndodhur?
— Asgjë. Thjesht më ka marrë malli.
U habit, por pranoi. Kur mbylla telefonin, pashë orën. Ishte dymbëdhjetë e gjysmë. Edhe gjysmë dite për të kaluar.
Në shtëpi u ktheva vetëm në mbrëmje. Klajdi ishte ulur në sallon me telefon në dorë, ndërsa Mimoza po shtronte tryezën. Era e mishit të skuqur dhe patateve të pjekura mbushte ajrin.
— Ja ku erdhi udhëtarja jonë! — tha Mimoza me një ton të ëmbël. — Ulu, po hamë. Klajdi, laji duart.
U ulëm. Unë lëvizja sallatën me pirun pa oreks. Klajdi fliste për punën, Mimoza e përkrahte dhe i shtonte copëza mishi në pjatë. Një mbrëmje tipike. Një familje “normale”. Vetëm se brenda meje çdo gjë ishte tendosur si tel.
— Nesër shkojmë te shtëpia e pushimit, — njoftoi Mimoza pasi mbaruam. — Kemi mysafirë, duhet ndihmë. Anë, vjen me ne?
— Po, — thashë. — Sigurisht.
Ajo u shtang për një çast. Klajdi ngriti vetullat.
— Nëse do…
— Dua.
Mbrëmja zvarritej. Në dhomë shikoja ekranin e telefonit pa kuptuar asnjë fjalë. Klajdi hyri një herë, më pyeti nëse isha mërzitur. I thashë jo. Ai ma besoi.
Natën mezi fjeta. Imagjinoja skenën e së nesërmes: hyrjen time, fytyrat e tyre, momentin kur do të hapja zarfin. Fjalët i kisha gati, të mprehura.
Qielli ishte i mbuluar me re kur arritëm te shtëpia e pushimit rreth drekës. Gjatë rrugës, Mimoza i jepte udhëzime Klajdit: gardhi duhej rregulluar, shkallët forcuar, drutë sistemuar. Ai tundte kokën dhe mbante shënime në telefon. Unë shihja nga dritarja.
Na priti Donika Gjini — e njëjta grua që kisha parë me filxhan çaji në verandë. Tani kishte veshur fustan dhe buzëqeshte gjerë.
— Mimozë, më në fund! Po ju prisnim! Hyni, kam shtruar tryezën!
Pas saj doli Krenar Nikolla, burrë i heshtur me duar të mëdha.
— Anë, kjo është motra ime, — tha Mimoza sikur po më prezantonte dikë që e njihja prej kohësh.
— Po, më thatë, — u përgjigja.
Brenda, dera e dhomës sime ishte e hapur. Në vend të shtratit tim, ishte një tjetër. Në komodinë mungonte llampa ime. Sendet e mia nuk ishin askund.
— Tani aty flenë Donika me Krenarin, — sqaroi Mimoza me një buzëqeshje naive. — Shpresoj s’ke problem?
— Jo, — thashë qetë. — Asnjë problem.
Ata dolën në oborr. Unë mbeta në verandë me mysafirët. Donika lëvizte pjatat, sillte byrekë, bënte pyetje të zakonshme.
— Punon shumë, apo jo? — tha ajo. — Po fëmijë, kur do?
— Kur të vijë koha, — u përgjigja.
Ishte pothuajse qesharake. Ata kishin sistemuar çdo gjë sipas dëshirës së tyre. Dhe asnjë nuk e dinte se brenda një ore gjithçka do të ndryshonte.
Kur u kthyen Mimoza me Klajdin, u ulëm për drekë. Flisnin për çmimet, për dimrin, për drutë. Unë prisja.
— Pse kaq e heshtur? — më pyeti Mimoza. — Je mërzitur?
— Jo. Në fakt, doja të flisja.
Ata u kthyen nga unë. Nxora zarfin, hapa letrën dhe e shtriva mbi tavolinë.
— Për këtë.
Mimoza e pa pa kuptuar. Klajdi u përkul, lexoi. Fytyra iu zbardh.
— Ç’është kjo?
— Kontratë dhurimi. Pesë vite më parë, Agim Sota ia ka dhuruar këtë pronë nënës sime, Lindita Prifti.
Heshtja u rëndua mbi ne. Donika mbeti me gojë hapur. Krenari ndaloi së përtypi.
— Gënjen! — psherëtiu Mimoza. — Është e falsifikuar!
— Vula noteriale është këtu. Firma po ashtu. Çdo gjë ligjore.
Klajdi e rilexoi me duar që i dridheshin.
— Ti e dije?
— E mësova para një jave. Në papafingo.
— Ai s’do ta bënte kurrë pa më thënë mua! — bërtiti Mimoza.
— Ndoshta e dinte pse.
Ajo u ngrit me vrull, rrëzoi karrigen.
— E kurdise! Na le të vepronim dhe tani…
— Ju vetë më shtytë, — i thashë. — Po të mos kishit hedhur sendet e mia, po të mos kishit futur njerëz në dhomën time, ndoshta do ta zgjidhnim ndryshe.
Klajdi u ngrit.
— Anë, ta zgjidhim si familje…
— Si familje? — e pashë drejt. — Kur vendose të “kalosh” pronën te mamaja jote, a më pyete?
Mimoza doli duke qarë. Donika pas saj. Krenari më pa me një lloj respekti të heshtur.
— Më fal, — tha Klajdi. — Mund ta rregullojmë…
— Është vonë.
Dola në oborr. Nën mollë, Mimoza qante me zë. Kalova pranë tyre drejt portës.
— Anë! — thirri Klajdi. — Po tani?
U ktheva.
— Nesër vjen mamaja ime. Do vendosim bashkë.
Mora rrugën drejt stacionit. Zërat pas meje u tretën. Dielli çau retë dhe pluhuri shkëlqeu në dritë. Me çdo hap ndihesha më e lehtë, sikur kisha hequr një barrë shumëvjeçare.
Në stacion u ula dhe telefonova.
— Mami, vjen nesër?
— Po, bijë. Çfarë po ndodh? Zëri yt më duket ndryshe.
— Gjithçka është në rregull. Të kujtohet që Agimi të kishte dhuruar shtëpinë e pushimit?
Në anën tjetër ra heshtje.
— Më kujtohet… Mendova se ishte shaka. E lashë letrën në album dhe s’e mendova më.
— Tani ajo letër na duhet, mami, — thashë qetë, ndërsa autobusi po afrohej në kthesë.