Nexhmije Pepa i kishte sistemuar me përpikëri të gjitha të ardhurat nga qiraja e apartamentit të saj. Çdo muaj i ndante mënjanë, pa prekur asnjë lek. Erioni kursente nga shpërblimet që merrte në punë, ndërsa Fjolla kishte shtrënguar rripin në maksimum: asnjë blerje e panevojshme, asnjë luks, çdo shpenzim i kontrolluar me laps në dorë.
Nga fundi i vitit më në fund gjetën atë që kërkonin: rreth tridhjetë kilometra larg qytetit, një truall prej afro gjashtëqind metrash katrorë, me një shtëpizë të vogël, një sauna modeste dhe disa pemë frutore të mbjella prej vitesh. Pronari kërkonte tre milionë lekë, por pas disa takimesh e bisedash pranoi ta ulte çmimin në dy milionë e tetëqind mijë.
— Do ta marrim, — vendosi Nexhmije Pepa me ton të prerë. — Unë jap një milion e dyqind mijë. Ju i keni një milion e gjashtëqind? Atëherë mbyllet kjo punë.
— Mami, le ta regjistrojmë në emrin e të treve, — sugjeroi Erioni. — Të jetë e barabartë për të gjithë.
— E drejtë, — pohoi ajo duke tundur kokën. — Ashtu do bëjmë, biri im.
Kontrata u finalizua në janar. Dëbora arrinte deri në gju, por megjithatë shkuan ta shihnin pronën që tashmë ishte e tyre. E mbështjellë me pallton e trashë me lesh, Nexhmije Pepa e përshkoi truallin me hapa të kujdesshëm, hapi derën e shtëpisë, hodhi një sy brenda dhe buzëqeshi e kënaqur.
— Është vend i mirë, — tha me siguri. — Në verë do të jetë mrekulli. E imagjinoj veten duke mbjellë lule, duke rregulluar bahçen.
Gjatë kthimit ndaluan në një kafene për ta festuar blerjen. Nexhmije Pepa porositi shampanjë dhe mbushi gotat vetë.
— Për shtëpinë tonë të pushimit, — shpalli solemnisht. — Për një fillim të ri.
Gotat u përplasën lehtë. Fjolla ndjeu si t’i ngrohej fytyra — jo prej pijes, por nga lehtësimi që e përfshiu. Më në fund. Edhe pak kohë, një ose dy muaj, derisa Nexhmije Pepa t’u kërkonte qiramarrësve të saj të lironin apartamentin, dhe gjithçka do të kthehej në normalitet.
Nexhmije Pepa e vendosi gotën mbi tavolinë, fshiu buzët me pecetë dhe foli me një qetësi që s’premtonte asgjë të mirë:
— Tani që e morët shtëpinë e pushimit, është koha të dilni nga apartamenti.
Fjolla mbeti me gotën pezull, në gjysmë të rrugës drejt buzëve.
— Si, të lutem?
— Po them të largoheni nga apartamenti, — përsëriti ajo me një buzëqeshje të butë, thuajse dashamirëse. — Jeni të rinj, ju duhet hapësira juaj. Mund të shpërnguleni në shtëpinë e re dhe ta rregulloni dalëngadalë, ose të merrni me qira diçka më të vogël. Unë ndërkohë do të qëndroj këtu, në apartamentin tuaj.
— Çfarë po thoni? — Fjollës i kaloi një të ftohtë nëpër shtyllën kurrizore.
— Fjollë e dashur, je vajzë e zgjuar. Prej një viti jetoj në shtëpinë tuaj; praktikisht është bërë edhe vendi im. Për më tepër, kam kontribuar shumë në blerjen e shtëpisë së pushimit. Do të ishte e drejtë të ma linit apartamentin, ndërsa ju të nisnit jetën tuaj të pavarur. Do t’ju bëjë mirë si familje e re.
Erioni hapte e mbyllte gojën, pa ditur ç’të thoshte.
— Mami… ai apartament është i Fjollës, — arriti të nxirrte më në fund.
— I juaji, — e korrigjoi ajo menjëherë. — Jeni burrë e grua. Ç’është e njërës, është edhe e tjetrit. Dhe mos harro: gjysmën e çmimit të shtëpisë së pushimit e pagova unë. Ju dhatë gjysmën tjetër. Pra, më takon ose shtëpia e pushimit, ose apartamenti. Nuk jam lakmitare — zgjedh apartamentin. Është në qendër, më i përshtatshëm për mua. Shtëpinë e pushimit mbajeni për vete.
— A jeni në vete? — tha Fjolla me zë të ulët, por të prerë. — Ai është apartamenti im. Ma kanë lënë prindërit. Nuk keni asnjë të drejtë mbi të.
— Ah, kështu flitet tani? — fytyra e Nexhmije Pepës u tendos. — Pra, apartamenti qenka vetëm i yti, por paratë e mia për shtëpinë e pushimit i pranove? Një vit kam jetuar me ju, kam ndihmuar, kam gatuar, kam pastruar, kam kursyer çdo qindarkë… dhe tani më thua të iki? Erion, po e dëgjon si më flet gruaja jote?
— Mami, s’ka pse të shkojë këtu biseda, — Erioni kaloi dorën mbi fytyrë i lodhur. — Ta diskutojmë qetë. Askush nuk po dëbon askënd. Ne ramë dakord…
— Nuk kemi rënë dakord për asgjë të tillë, — e ndërpreu ajo. — Thashë se do t’ju ndihmoja të blinit shtëpi pushimi. Dhe ju ndihmova. Tani është radha juaj të më ndihmoni mua: lironi apartamentin.
Fjolla u ngrit në këmbë. Duart i dridheshin aq fort, sa iu desh t’i shtrëngonte në grusht.
— Unë nuk largohem nga shtëpia ime, — deklaroi me vendosmëri. — Është prona ime. Nëse nuk ju pëlqen të jetoni me ne, kthehuni në apartamentin tuaj. E keni, nuk ka humbur.
— Apartamenti im është dhënë me qira! — zëri i Nexhmije Pepës u ngrit disa tone më lart. — Kam kontratë njëvjeçare! Dhe, për më tepër, jam mësuar këtu. Te ju jam rehat, afër qendrës, pranë klinikës. Jam grua e moshuar, nuk mund të endet sa andej-këtej e të stresoj veten për tekat tuaja.