…zhvendoste mobiliet sipas dëshirës së saj.
Erioni nxori një psherëtimë të thellë.
— Do të thotë se e kishe menduar prej kohësh këtë hap.
— Jo. Thjesht po përgatitesha për skenarin më të keq. Dhe ai, fatkeqësisht, ndodhi.
— Fjollë, ajo është nëna ime. S’mund ta nxjerr në rrugë si të ishte e huaj.
— Nuk po e lë pa strehë. Ka shtëpinë e vet. Mund të ndërpresë qiranë dhe të kthehet atje ku ka jetuar. Erion, nuk e kupton? Nuk do të ndalet me kaq. Sot pretendon apartamentin, nesër diçka tjetër. Do të vendoset këtu si zonjë shtëpie, ndërsa unë do të ndjehem mysafire në pronën time.
Heshtja që pasoi dukej e pafundme, e rëndë si plumbi.
— Do të flas me të, — tha më në fund ai.
Biseda zgjati deri pas mesnate. Fjolla dëgjonte nga dhoma tjetër zëra të ngritur, lot, akuza. Nexhmije Pepa ankohej me zë të lartë se po e hidhnin në rrugë, se djali i saj po e tradhtonte, se gjithë jetën ia kishte kushtuar atij. Erioni fliste më ulët, por tonin e kishte të prerë.
Të nesërmen në mëngjes, Nexhmija nuk doli nga dhoma. Erioni dukej i rraskapitur, si të mos kishte mbyllur sy.
— Do të largohet në fundjavë, — tha me zë të ngjirur. — Thotë se i duhen disa ditë për të mbledhur sendet dhe për të mbyllur kontratën e qirasë.
— Deri të dielën, — u shpreh Fjolla qetë. — Më gjatë jo.
— E di që, pas kësaj, marrëdhënia ime me të ndoshta s’do të jetë më si më parë?
— E di.
— Dhe je gati ta përballosh këtë?
— Jam gati të mbroj atë që më përket. Kjo është hapësira ime, shtëpia ime. Askush s’mund të më kërkojë të largohem prej saj. As nëna jote. Madje, mbi të gjitha, jo ajo.
Dy ditët që pasuan u mbushën me një heshtje të rëndë. Nexhmija paketonte me lëvizje të theksuara, psherëtinte me zë, fshinte sytë me shami. Me Fjollën nuk shkëmbeu asnjë fjalë; me Erionin komunikonte vetëm me fjali të shkurtra e therëse.
— Shpresoj të jesh i lumtur me gruan tënde, — tha ajo teksa mbyllte valixhen e fundit. — Kur të vijë dita që të të përzërë edhe ty, mos trokit tek unë për ngushëllim.
— Nënë, askush nuk po përzë askënd. Ti do të jetosh në shtëpinë tënde, ne në tonën. Kaq e thjeshtë është.
— Kam hedhur para në vilën tuaj!
— Dhe vila është në emrin e të treve. Një e treta jotja, një e treta imja, një e treta e Fjollës. Drejt e ndarë.
— “Drejt”… — qeshi ajo me hidhërim. — Qenka drejtësi që nëna të mbetet vetëm, ndërsa djali të rrijë nën këmbën e gruas?
Erioni nuk iu përgjigj. Nxori valixhet, thirri një taksi dhe e shoqëroi deri te makina. Nexhmija hipi pa kthyer kokën pas. Automjeti u largua pa një përshëndetje.
Kur Erioni u kthye, Fjolla qëndronte pranë dritares, duke vështruar rrugën. Ai iu afrua dhe e përqafoi nga pas.
— Më fal, — murmuriti. — S’e mendoja që do të arrinte deri këtu.
— E di.
— Ajo gaboi.
— E di.
— Gjithsesi… është e vështirë. Është nëna ime.
— Edhe për mua s’është e lehtë, — tha Fjolla duke u kthyer drejt tij. — Por nuk kisha zgjedhje tjetër.
Qëndruan gjatë ashtu, në heshtje, ndërsa jashtë muzgu dimëror trashte hijet.
Vila mbeti e regjistruar në emrin e të treve. Nexhmija nuk shkoi asnjëherë atje — herë thoshte se nuk e lejonte shëndeti, herë se kishte punë. Me Erionin fliste një herë në muaj, shkurt dhe ftohtë. Fjolla propozoi ta blinin pjesën e saj, por ajo nuk pranoi — ndoshta nga inati, ndoshta për të ruajtur një lidhje të padukshme me të birin.
Gjatë verës, ata shkonin fundjavave në vilë. Mbollën lule, rregulluan gardhin, ngritën një strehë me hardhi. Një pasdite, teksa po hapte brazda për domate, Erioni u drejtua dhe tha:
— E kuptova diçka. Ndoshta nëna vërtet donte të ndihmonte. Por donte të na ndihmonte në mënyrë që të mbeteshim borxhlinj ndaj saj. Gjithmonë.
— Ka njerëz që ndihmojnë jo që ti të ndihesh më mirë, — tha Fjolla duke mbushur gropën me dhe, — por që më pas të kenë një dorë mbi ty.
— Je ende e zemëruar me të?
— Jo, — tundi kokën ajo. — Thjesht ruajta timen. Dhe do ta ruaj sa herë të duhet. Kjo s’është hakmarrje. Është e drejtë.
Erioni pohoi me kokë. Vazhduan punën pa fjalë, mes cicërimave të zogjve dhe fëshfërimës së gjetheve. Në mbrëmje, pinin çaj nën hijen e hardhisë, sodisnin perëndimin, dhe për herë të parë pas shumë kohësh, Fjolla ndjeu qetësinë e plotë: ai vend ishte vërtet i tyre. Vetëm i tyre.