— Atëherë, para se të iki, po marr diçka nga ju, — shtoi Majlinda Marku me një ton krejt të zakonshëm, sikur të bëhej fjalë për gjënë më të thjeshtë në botë. — Do më duhen për dhurata për vajzat e stafit. Sa copëra keni gjithsej?
Vështrova tavolinën përpara meje si e hutuar. Nuk e kisha bërë kurrë një llogari të plotë. Diku rreth pesëmbëdhjetë kapele, disa palë doreza, pesë shalla të trashë me gërsheta.
— Nuk i kam numëruar saktë, — pranova me zë të ulët.
— Atëherë po i marrim të gjitha kapelet, — tha ajo duke hapur çantën e madhe që mbante në krah. — Edhe këta shallët me gërsheta. Futini në një paketë. Paratë i kam me vete.
Çdo gjë më dukej si në mjegull. Nxora një qese të madhe plastike dhe nisa të palos me kujdes punimet e mia. Gishta që më dridheshin, frymë e çrregullt. E gjithë xhiroja përnjëherë? Në një pasdite? Nuk më dukej e mundur.
— Sa bëhen? — më pyeti ajo kur mbarova.
— Po i llogaris vetë, — shtoi me një buzëqeshje të lehtë. — Dua të shoh sa e saktë je.
Numërova me kujdes. Pesëmbëdhjetë kapele, shumica nga një mijë lekë, dy më të veçanta nga një mijë e dyqind, shallët nga tetëqind. Shuma kalonte njëzet mijë.
— Njëzet e një mijë e katërqind, — thashë pasi e kontrollova dy herë.
Majlinda nxori portofolin, numëroi shumën e saktë dhe pastaj shtoi edhe një mijë lekë të tjera sipër.
— Për ndershmërinë, — tha duke m’i zgjatur. — Dhe për faktin që nuk je dorëzuar. Jo çdo grua ngrihet më këmbë pas një martese si ajo që ke kaluar ti. Ti je ngritur. Vetë. Pa mbështetje.
Sapo i mora paratë, sytë m’u mbushën. Lot të nxehtë më rrëshqitën në faqe, në mes të të ftohtit. U ktheva paksa anash që të mos më shihte.
— Mos, mos, — më preku lehtë në shpatull. — Nuk është për të qarë. Gjërat do të rregullohen. E ndiej.
Fshiva faqet me mëngën e xhupit dhe u përpoqa të buzëqesh.
— Më falni… thjesht… nuk e imagjinoni çfarë do të thotë kjo për mua.
— E imagjinoj më mirë nga sa mendon, — psherëtiu ajo. — Tridhjetë vjet më parë kalova të njëjtën gjë. Burrë që më la me borxhe dhe me fëmijë në krahë. Vetëm se atëherë nuk kishte tregje si këto. Shisja byrekë në stacion.
E pashë e habitur. Kjo grua me pallto të shtrenjtë, me flokë të rregulluar me kujdes, me qetësinë e dikujt që e di vendin e vet — kishte shitur byrekë në stacion?
— Po, — buzëqeshi lehtë. — Prandaj njerëz si ti i dalloj menjëherë. Nuk është mëshirë ajo që ndiej. Është mirëkuptim. Hajde pas festave. Mos më zhgënje.
Mori paketën, rregulloi pallton dhe u përgatit të largohej.
— Faleminderit për… për gjithçka, — thashë.
— Faleminderit për bisedën, — u përgjigj ajo. — Dhe mbaje mend, Fjolla. Ai zotëria që hodhi para mbi banak… do të kthehet.
U ngriva në vend.
— Si e dini?
— Sepse të tillë janë. Kthehen gjithmonë. Kur shohin se nuk je më aty ku të lanë. Bëhu gati.
Më përshëndeti me kokë dhe u largua drejt daljes. E ndoqa me sy, drejtimin e shpinës së saj të drejtë, hapin e sigurt. Çfarë sapo ndodhi? Ishte reale?
Paratë në xhep më ngrohën dorën. Njëzet e dy mijë e katërqind lekë. Më shumë se sa fitoja në dy muaj.
U ula në stol. Këmbët nuk më mbanin. Tavolina para meje pothuajse bosh: vetëm disa doreza dhe dy kapele që nuk ishin shitur kurrë. Të tjerat ishin në çantën e Majlindës.
Pas festave. Zyra. Dizajnerë. Modele. A ishte e vërtetë?
Dhe menjëherë një mendim i ftohtë: Luan Nikolla do të kthehet. Pse? Dhe çfarë do të bëj atëherë?
Ora shënonte katër e gjysmë. Tregu do të mbyllej shpejt. Duhej të mblidhja gjërat dhe të shkoja te mamaja, te Luana.
Teksa fusja sendet e mbetura në kuti, dora më preku diçka të butë. E nxora. Kapelet angora që Luan e kishte shtrydhur me përbuzje dhe që Majlinda e kishte parë me kujdes. Nuk e kishte marrë.
E rrotullova në duar dhe kuptova pse. Nuk e bleu sepse e dinte që nuk do ta jepja. Ajo ishte e imja. Talismani im. Ajo që u përqesh, por mbeti.
E vendosa mbi kokë, mbi kapelen tjetër. E ngrohtë, e butë. U ndjeva më e fortë.
Zhurmat e tregut nisën të shtoheshin. Po mbyllej dita. Lidha kutinë, u ngrita — dhe i pashë.
Luan me Diella Panon. Rreth njëzet metra larg. Diella po shihte diçka në një tezgë tjetër, ndërsa ai më shikonte drejt e në sy. Nuk kishte më përbuzje. Kishte diçka tjetër. Habí… dhe inat.
Me siguri kishte parë gjithçka. Bisedën. Paketimin. Paratë.
Ia ktheva shikimin. Çuditërisht, frika ishte zhdukur. Kishte mbetur vetëm një qetësi e ftohtë dhe një kuriozitet i heshtur: çfarë do të ndodhë tani?
Diella e tërhoqi nga mënga. Ai u kthye dhe u zhdukën në turmë.
Qëndrova aty, duke shtrënguar paratë në xhep dhe duke ndier kapelen angora mbi kokë.
Faleminderit, Luan, mendova. Po të mos më kishe hedhur poshtë, nuk do të kisha guxuar kurrë. Nuk do të kisha dalë në këtë treg. Nuk do të kisha takuar Majlindën.
Ndonjëherë duhet të biesh në fund që të mësosh të ngrihesh.
Mora kutinë dhe u nisa drejt daljes, atje ku më priste furgoni për te shtëpia e mamasë, për te Luana, për te jeta ime e vërtetë.
Katër ditë kaluan si një frymë. Paratë i fshehëm në vendin e sigurt të mamasë. Luanës i bleva një xhup të ri, sepse i vjetri nuk mbante më qepje. Por gjithsesi prisja telefonatën që të më thoshte: “Më fal, u pendova.”
Telefoni nuk ra.
Kështu që vazhdova të punoja. Para Vitit të Ri kishin mbetur tri ditë. Olsa Shala më dha disa prej mallrave të saj që tezga të mos dukej bosh. Netëve qëndroja zgjuar dhe thurja modele të reja. Modele që nuk i kisha menduar kurrë më parë. I vizatoja në një fletore të vjetër që gjeta në shtëpinë e mamasë.
Acari ishte zbutur pak, por era prapë të priste. Rrija pas banakut dhe mendoja për pemën që Luana kërkonte — një të vërtetë, të madhe. Ndoshta këtë vit mund t’ia plotësoja dëshirën.
Mendimet më shkonin sërish te Luan. Te të qeshurat e tij, te pesëqind lekët e hedhura me përbuzje. Dhe te ai shikim i mbushur me zemërim kur më pa me Majlindën. Ai shikim më shqetësonte.
Tregu gumëzhinte si zakonisht. Muzikë, aromë mandarinash dhe byrekësh. Rrëmujë para festave.
Pothuajse isha bindur se gjithçka kishte mbaruar.
Derisa dëgjova:
— Ç’kemi, Fjolla? Ende nuk je falimentuar?
Ngrita kokën. Luan qëndronte përballë. Vetëm. Pa Diellën. Pa buzëqeshjen tallëse. Sytë i kishte të ngushtuar.
Nuk fola.
— Heshtja është ar, apo jo? — tha ai me një buzëqeshje të shtirur.
Vështroi mallin mbi tavolinë.
— Dëgjova që pate një blerëse të rëndësishme. Me pallto. Me para.
M’u shtrëngua kraharori.
— Ç’të duhet ty? — pyeta qetë.
— Thjesht kuriozitet. Ish-gruaja ime papritur shet me shumicë. I ke qarë hallet e tua asaj?
U përkul mbi banak.
— I ke treguar për mua? Për kreditë? Për firmat?
E kuptova. Ai kishte frikë.
— Ke frikë, Luan? — e pyeta.
Ai shpërtheu.
— Unë? Ti je askushi! Shitëse tregu!
— Nuk kam folur për ty, — thashë. — As nuk dua.
Ai qeshi me nervozizëm.
— E di kush është ajo? Majlinda Marku. Me të kam plane biznesi.
Heshta.
— Po nëse ke folur, do ta paguash, — kërcënoi. — Kam lidhje. Do të ta bëj jetën ferr.
— Dhe ndryshe çfarë? — e pyeta.
— Përndryshe…
— Përndryshe çfarë?
Zëri erdhi nga krahu im.
U kthyem të dy. Majlinda Marku qëndronte aty, e qetë.
— Po bisedonim për çështje familjare, — tha Luan menjëherë me një buzëqeshje artificiale.
— E shoh, — tha ajo ftohtë. — Fjolla, pse rri në të ftohtë? Të thashë të më lajmëroje.
Më zgjati një gotë çaji.
— Klientë? — pëshpëriti Luan.
— Sigurisht, — u kthye ajo nga ai. — Ju duket se është shitëse? Gaboheni. Është bashkëpronare e rrjetit tonë. Po testojmë koleksionin e ri.
Ai u zbeh.
— Bashkëpronare?
— Po. Javën e kaluar firmosëm marrëveshje paraprake. Fjolla do të krijojë modelet për “Shtëpinë e Ngrohtë”. Me përqindje në biznes. Ju këshilloj të tregoheni i kujdesshëm me fjalët.
Luan më pa i mpirë. Goja iu hap dhe…