Goja e Luan Nikollës mbeti hapur, si një peshk i hedhur në rërë.
— Po si… — nxori me zor fjalët. — Nga i erdhën asaj…? Ajo ishte pa asgjë, shiste në treg…
— Shiste, po, — ia ktheu qetësisht Majlinda Marku. — Dhe bënte shumë mirë. Kur njeriu di të punojë me duar e me mendje, ngrihet sërish në këmbë. Ndryshe nga ata që dinë vetëm të përdorin të tjerët dhe të marrin kredi me dokumente që s’u përkasin.
Ngjyra iu zhduk nga fytyra. Jo thjesht u zbeh — u bë i bardhë si gëlqere.
— Nuk e di për çfarë po flisni, — tha, por zëri i ishte ulur, i thatë.
— E dini shumë mirë, — e preu ajo. — Para se të hyj në marrëdhënie pune me dikë, unë interesohem për të shkuarën e tij. Dhe për ju, Luan Nikolla, kam mësuar mjaft. Kreditë. Firmat. Arratisjet nga borxhet.
Nga çanta nxori një fletë të palosur dhe ia zgjati.
— Hidhini një sy. Kopje e një dokumenti. Ju duket i njohur?
Ai e mori me duar që i dridheshin. Sapo e lexoi, fytyra iu bë gri.
— Si ka mundësi…? — pëshpëriti.
— Kam njerëz që më informojnë, — buzëqeshi ajo lehtë. — Tani më dëgjoni me kujdes. Fjolla Begaj punon me mua. Nëse marr vesh që e kërcënoni qoftë edhe me një fjalë, nëse guxoni ta prekni, këto letra do të shkojnë atje ku duhet. Dhe jo vetëm këto. Ka edhe të tjera. Shumë interesante. U kuptuam?
Ai nuk foli. Sytë i lëviznin nga letra te unë, pastaj te Majlinda.
— Tani mund të largoheni, — shtoi ajo me ton të prerë. — Nuk dua t’ju shoh më këtu. As pranë Fjollës. Rruga e mbarë.
Qëndroi edhe një çast, pastaj u kthye me vrull dhe u largua mes turmës. Ecja e tij u kthye në pothuajse vrap. Palltoja e gjatë i përplasej nga era.
E pashë duke ikur dhe mezi e besoja. Ish-burri im, ai që gjithmonë ecte me vetëbesim të tepruar, po largohej i mundur nga një grua që e kishte takuar në treg.
— Faleminderit, — pëshpërita, duke u kthyer nga Majlinda. — Nuk e imagjinoni dot sa…
— E imagjinoj, — më ndërpreu butë. — Kam kaluar nëpër të njëjtën gjë. Vetëm se unë s’kisha askënd pas shpine. M’u desh ta bëja vetë.
Psherëtiu dhe rregulloi jakën e palltos.
— U sollët shumë mirë, Fjolla. Në fillim nuk ndërhyra me qëllim. Doja të shihja si do ta përballonit. Dhe e përballuat. Nuk u thyet.
Sytë m’u mbushën sërish me lot. Sa herë do të qaja ende?
— Hajde brenda, — tha ajo. — Pimë çaj e flasim për punë. Atje është ngrohtë.
Mblodha kapelet në kuti dhe e ndoqa. Te dera u ktheva për një çast.
Rreth pesëdhjetë metra më larg, mes njerëzve, Luan Nikolla qëndronte ende. Më shikonte. Jo me përbuzje. Jo me mllef. Por i hutuar. Si dikush që sapo e kupton se ka humbur shumë.
U ktheva dhe hyra brenda.
Në magazinë ishte ngrohtë. Era e çajit të fortë përzihej me aromën e drurit të vjetër dhe me një ndjesi shtëpie. Majlinda u ul në një karrige të konsumuar nga vitet; unë mora një stol përballë. Mes nesh një komodinë e lëkundshme mbante dy filxhanë.
— Pini, — tha duke ma afruar çajin. — Ngrohuni. Dhe dëgjoni.
E mora filxhanin dhe e mbajta me të dyja duart. Dridhja nuk ishte më nga i ftohti.
— Mos e shikoni më atë, — bëri me kokë nga dera. — Njerëz si ai e dënojnë vetë veten. Më keq se çdo gjykatë.
— Nuk kam më frikë prej tij, — thashë dhe u habita nga sinqeriteti im. — Më parë po. Kur u ndamë dhe borxhet ranë mbi mua, netët më kalonin pa gjumë. Pyesja veten si mundi. Pse. Sot… s’ndiej asgjë. Vetëm bosh.
— Kjo është shenjë e mirë, — pohoi ajo. — Do të thotë se e keni nxjerrë nga zemra. Tani mund të vazhdoni përpara.
Piu një gllënjkë, pastaj heshti për pak.
— Nuk erdha vetëm për t’ju mbrojtur nga ish-burri. Kam një çështje serioze. Pas Vitit të Ri, siç ramë dakord, do të vini në zyrë. Do t’ju prezantoj me ekipin, do të shihni prodhimin, do të diskutojmë modelet. Por ka diçka që duhet ta kuptoni.
Më vështroi me kujdes.
— Ajo që po ju ofroj nuk është lëmoshë. Është punë e vështirë. Përgjegjësi. Do të ketë net pa gjumë, afate, lodhje. Unë nuk e ndaj biznesin me këdo. Vetëm me ata që e meritojnë.
— E kuptoj, — fola qetë. — Jam gati.
— E di që jeni, — buzëqeshi ajo. — Ju kam vëzhguar një javë. Si silleni me klientët. Si i prekni produktet tuaja, me dashuri. Jeni e vërtetë, Fjolla. Sot shumë duan sukses të menjëhershëm. Ju dini të prisni dhe të punoni.
Nga çanta nxori një zarf dhe ma dha.
— Paradhënie për projektet e ardhshme. Që ta festoni Vitin e Ri si duhet. T’i bëni një dhuratë Luanës Gjeloshi, të ndihmoni nënën. Nuk është borxh. Është pagesë për punën që do të bëni. Do ta shlyeni me mundin tuaj.
E hapa. Brenda kishte para. Shumë më tepër se sa fitoja në gjashtë muaj.
— Zonja Majlinda… nuk di si t’ju falënderoj…
— Mos më falënderoni. Punoni mirë. Kaq mjafton.
U mendua një çast, pastaj shtoi me zë më të ulët:
— Ish-burri juaj më ka kërkuar bashkëpunim. Donte që mallrat e tij të shiteshin në rrjetin tim “Shtëpia e Ngrohtë”. E refuzova. Jo për shkakun tuaj — atëherë s’ju njihja. Por sepse nuk më pëlqeu që në fillim. I rrëshqitshëm. Dhe pasi pashë dokumentet… s’ka më asnjë shans. Nëse e takoni, mund t’ia thoni.
Brenda meje u përhap një qetësi e thellë.
Pasi mbaruam çajin, folëm gjatë për plane, për zgjerim, për ide të reja. Ajo kërkonte stilistë të rinj, frymë të freskët. Unë e dëgjoja dhe mezi e besoja se po flitej për mua.
Kur ajo u largua, dola sërish te banaku. Tregu po zbrazjej. Ora shënonte pesë e gjysmë. Fillova të sistemoja mallin.
Dhe e pashë. Luan Nikolla qëndronte rreth dhjetë metra larg. Nuk ishte larguar.
U afrova me qetësi. Ai bëri disa hapa drejt meje.
— Fjolla, — tha butë. — Duhet të flasim.
— Nuk kemi çfarë të flasim, — vazhdova të mbledh kapelet.
— Kemi, — u afrua më pranë. — Më fal për atëherë. Dhe për sot. Jam nxehur. Jam nën presion.
E pashë. Ishte ndryshe. Supet e varura, sytë e lodhur.
— Çfarë ka ndodhur? — më shpëtoi pyetja.
— Diella Pano iku, — tha shkurt. — Dje. Mori gjërat dhe u largua. Tha se u lodh nga problemet e mia. Se mendoj vetëm për veten.
Nuk thashë asgjë. E kuptoja shumë mirë.
— Dhe kontrata me “Shtëpinë e Ngrohtë” dështoi. Po llogarisja shumë te ajo. Sot më njoftuan se zonja Majlinda nuk do të takohet me mua. E di që ke dorë ti.
— Vendimet i merr ajo, — iu përgjigja pa emocion.
— Por ti mund të flasësh me të! — iu kthye një hije e vjetër arrogance, por u zbeh menjëherë. — Të lutem. Thuaji se jam i besueshëm. Më duhet ajo kontratë. Nëse e humbas, do të kem pasoja serioze.
Fliste pa ndalur. Dhe unë shihja një njeri të vogël, të mësuar që gjithçka zgjidhet me para e lidhje.
— Të lutem, — përsëriti. — E bëj për Luanën. Do paguaj rregullisht alimentet. Premtoj. Vetëm ndërmjetëso.
As nuk e kuptoi sa bosh tingëllonte fjala “Luana”. Vajza jonë, që e shihte rrallë. Që vitin e kaluar i dërgoi një kartolinë dhe pesëqind lekë të rrudhosura.
Sytë më ranë mbi një kapelë angore që kisha ruajtur për vete. E mora dhe ia zgjata.
— Merre.
— Për mua?
— Jepja Diellës. Ose kujtdo që ke pranë tani. Nga unë dhuratë.
E pashë drejt në sy.
— Dhe ty, Luan… faleminderit. Nëse nuk do të më kishe tradhtuar, nëse nuk do të më kishe lënë me borxhe e poshtërime, nuk do të kisha guxuar. Nuk do të kisha nisur të thur sërish. Nuk do të kisha takuar Majlindën. Pra, në njëfarë mënyre, më solle fat.
Ai më shihte i hutuar.
— Po tallesh?
— Aspak. Jam shumë serioze. Sa për kontratën… nëse do të ishe njeri tjetër, ndoshta do ta kishe fituar. Por kështu… më vjen keq.
Mora kutinë dhe u drejtova nga dalja. Zemra më rrihte fort, por ndihesha e lehtë.
— Fjolla! — thirri ai. — Prit!
U ktheva.
— Po ne? Unë dhe ti? Mund të fillojmë nga e para? Do ndryshoj. Për Luanën…
E pashë gjatë. As zemërim, as dhembje. Asgjë.
— Jo, Luan. Unë kam nisur një rrugë tjetër. Shko tani. Do ftohesh.
U largova pa u kthyer më.
Në dalje të tregut ndalova për një çast. Ajri i ftohtë më mbushi mushkëritë. Njerëzit kalonin me çanta, era sillte aromë bredhi e mandarinash. Viti i Ri ishte afër.
Nga xhepi nxora pesëqind lekët e rrudhosura që ai më kishte hedhur ditën e parë. I sheshoi pak me dorë. Pastaj i lashë të lirë. Era i mori dhe i shpërndau mbi borë.
U nisa drejt stacionit. Në shtëpi më prisnin nëna dhe Luana.
Luana më hapi derën me vrap.
— Mami! A do marrim bredhin më të madh?
E përqafova fort.
— Do marrim më të bukurin.
— Dhe dhuratat? Do vijë Babagjyshi?
— Patjetër që do vijë, — i putha flokët.
Nëna doli nga kuzhina.
— Gjithçka në rregull? — pyeti me zë të ulët.
— Më mirë se kurrë, — i buzëqesha.
Atë natë, pasi Luana fjeti dhe shtëpia u qetësua, hapa një fletore të re. Fillova të vizatoj modele. Motive të reja. Linja të guximshme. Dora lëvizte lirshëm, sikur vitet e heshtjes të mos kishin ekzistuar.
Drita e rrugës ndriçonte përmes perdes. Televizori në dhomën e nënës murmuriste lehtë. Unë vizatoja dhe buzëqeshja.
E dija. Jo thjesht shpresoja — e dija. Gjithçka do të shkonte mirë.
Jashtë binte borë. Diku në një grumbull të bardhë, dy kartëmonedha të rrudhosura po mbuloheshin ngadalë. Ndërsa unë, në një apartament të ngrohtë, po nisja jetën time të re.
Nga fillimi.
Me një fletë të bardhë përpara.