— Për çfarë? Ti vetë the se je vetëm për pak…
— Për pak nuk do të thotë në prag, — u dëgjua zëri i Inës, tashmë më i prerë.
Nga brenda sallonit dikush thirri me zë të lartë:
— Vjollcë, kush është aty?
— Degëzimi i vogël i familjes, — u përgjigj ajo me ironi. — Kanë sjellë transfertën mujore.
Në korridor shpërtheu një e qeshur e mbytur.
Ornela ngriti gotën e verës, piu një gllënjkë dhe e anoi kokën me një dhembshuri të shtirur.
— Ina, mos e merr personale. Thjesht nuk ka shumë hapësirë. Kur ka shumë të ftuar, duhet t’i sistemosh sipas… pozicionit. Asgjë personale.
— Sipas pozicionit? — përsëriti Ina, duke e parë drejt në sy.
— Jo në kuptimin e detyrës, — sqaroi Ornela me një buzëqeshje të ëmbël. — Thjesht kush është rreth i afërt, kush jo. Je vajzë e rritur, i kupton këto nuanca.
— Nuanca… — pëshpëriti Ina. — Fjalë shumë e dobishme kur do të fyesh me finesë.
Vjollca Leka u gjallërua menjëherë.
— Ja, po fillojmë me temperamentin. Ina, mos na bëj skena. Ti dhe Arbeni nuk e keni luksin e krenarisë. Me aq sa fitoni, duhet të jeni më të përulur. Nëse ke ardhur, sillu siç duhet.
Ina hapi ngadalë çantën dhe preku zarfin brenda. Zemra i rrihte rëndë, me një mllef të heshtur.
— Ne jetojmë si gjithë të tjerët.
— Vërtet? — Vjollca ngriti vetullën. — Normale është kur burri në të dyzetat lëviz me urban dhe merr shtëpi me qira në periferi? Mos më bëj të qesh. Ledioni i bleu nënës televizor, pagoi pushimet, madje donte edhe restorant, por unë thashë: pse restorant kur shtëpia është më e ngrohtë. Kontributin tuaj mezi pres ta shoh.
— Mos kini frikë, — tha Ina qetë. — Nuk është ngjitës.
Ornela qeshi me hundë, pastaj bëri sikur u kollit.
— Ina, mos e merr kështu. Vjollca thjesht shqetësohet për Arbenin. Është nënë.
— Nëse kjo quhet shqetësim, s’dua ta imagjinoj si duket dashuria juaj, — u përgjigj Ina.
Vjollca zgjati dorën më tej.
— Mjaft tani. Jep zarfin dhe ik. Njerëzit po festojnë, nuk po bëjnë debat në korridor.
Ina vështroi dorën me unaza, thonjtë e lyer me kujdes, fytyrën e kënaqur të Ornelës dhe derën e hapur të sallonit, ku të afërmit rrinin në tryezë duke shtirur sikur nuk dëgjonin, ndërkohë që çdo fjalë u hynte në vesh.
Diçka brenda saj u këput. Jo me zhurmë. Si një ndërprerës që fiket.
— Keni të drejtë, — tha papritur shumë e qetë. — Nuk kam ndërmend t’jua prish humorin.
Në vend që ta nxirrte zarfin, e mbylli çantën.
Zhurma e zinxhirit u dëgjua qartë, si të ishte fikur muzika në dhomë.
Vjollca u shtang.
— Çfarë do të thotë kjo?
— Masë sigurie, — u përgjigj Ina. — Paratë kërkojnë respekt. Dhe aty ku më mbani në prag e më ndani sipas “statusit”, unë nuk shoh respekt.
— A je në terezi? — shfryu vjehrra. — Ma jep menjëherë! Është dhuratë për mua!
— Dhurata jepet me dëshirë, jo rrëmbehet si rrogë nga një punonjës që keni qortuar.
— Djali ka detyrime ndaj nënës!
— Mundet. Por nuk keni detyrim ta përçmoni gruan e tij. Megjithatë, e bëni me shumë zell.
Ornela hodhi një hap përpara.
— Ina, po sillesh shumë shëmtuar. Vjollca nuk është më e re, nuk i duhen këto drama.
— Atëherë pse çdo herë që më shihni, krijoni një të tillë?
— Askush nuk krijon gjë, — tha Ornela me buzëqeshje të ftohtë. — Mos e ngatërro mikpritjen me detyrimin për të duruar ndjeshmërinë e tepërt.
— Këtë ku e mësove? Në akademinë e agresivitetit të fshehtë me medalje ari?
Nga salloni u dëgjua një e qeshur e shtypur. Dikush nuk e mbajti dot.
Vjollca u ndez në fytyrë.
— Si guxon të flasësh kështu në shtëpinë time!
— Si guxoni ju t’i flisni kështu burrit tim prej vitesh? — Ina ngriti zërin për herë të parë. — Mendoni se nuk më tregon? Se nuk e shoh si endet pas çdo telefonate tuajën, sikur ta ketë shtypur një makinë? Nga dy djem, njërin e shpallët të suksesshëm, tjetrin e latë fajtor të përjetshëm. Dhe pastaj çuditeni pse nuk erdhi sot?
— Nuk erdhi sepse është i dobët! — preu Vjollca. — Ledioni kurrë s’do ta bënte këtë.
— Sigurisht. Ledioni vjen një herë në muaj me makinën që shkëlqen, sjell një dhuratë të madhe që të gjithë të mahniten, dhe ikën. Pastaj për një javë ju telefononi Arbenin për rubinetin që pikon, për dokumentet, për radhët në zyrat e shtetit.
Në korridor ra heshtje.
Ornela ngushtoi sytë.
— Kujdes me fjalët.
— Ti kujdes me fytyrën, — ia ktheu Ina. — Të është ngrirë si kur të heqin një ofertë zbritjeje.
— Unë bëj shumë për këtë familje.
— Kryesisht krijon skenografi.
Vjollca iu afrua shumë pranë.
— Dil jashtë. Dhe mos guxo të kthehesh më.
— Me kënaqësi, — pohoi Ina. — Kjo është lajmi më i mirë i mbrëmjes.
— Paratë lëri!
— Jo. Arbeni nuk i fiton që me to ta poshtëroni.
— Do t’i tregoj gjithçka!
— Tregojini. Dhe mos harroni të përmendni si e pritët gruan e tij në jubile: si korrier në shkallë.
Nga salloni doli Ledioni — i gjatë, i rregullt, me këmishë të shtrenjtë dhe atë shprehjen e burrit që s’do të përfshihet, por do të mbetet i pranueshëm për të gjithë.
— Ç’po ndodh këtu?
Ina u kthye nga ai.
— Ja ku erdhi investitori kryesor i projektit familjar. Është e thjeshtë: erdha për urim, por më sqaruan se nuk jam në nivelin e duhur as për të hyrë siç duhet.
Ledioni hodhi një vështrim të bezdisur nga nëna te Ornela.
— Mami, ndoshta jo në derë…
— Çfarë thashë gabim? — u ankua Vjollca. — Thashë të vërtetën.
— Te ju e vërteta jepet gjithmonë si shuplakë, — tha Ina.
Ledioni psherëtiu.
— Ina, mos bëj skenë. Jep dhuratën, uroje dhe ta mbyllim.
— Pse duhet të shtirem sikur gjithçka është në rregull?
— Sepse sot është festë.
— Argument i shkëlqyer. Domethënë, në ditëlindje lejohet të fyesh pa kufi?
Ornela hungëriti lehtë.
— Mos e ekzagjero.
— Mos më komando. Mjaft më.
Ledioni pa zarfin, pastaj Inën.
— Mirë. Sa ka brenda?
— Kjo nuk është çështja jote.
— Ina…
— Jo, Ledion. E dini çfarë është më qesharake? Në këtë familje, të ardhurat e vëllait të vogël trajtohen si fond i përbashkët. Kur duhet të kontribuojë për dhuratë — Arbeni duhet. Kur duhet të shkojë me dokumente — Arbeni duhet. Kur prishet diçka, kur duhet të presë në radhë, kur duhet të çojë e të marrë dikë — sërish Arbeni. Por respekti, siç duket, shpërndahet vetëm për ata që kanë makinë më të shtrenjtë dhe grua me fustan mëndafshi.
Ledioni shtrëngoi buzët.
— Po e tepron.
— Vërtet? Po ku ishte drejtësia jote kur gruaja jote më paraqiste çdo herë si shtojcë të varfërisë? “Ina…”