— “Inaçkë, erdhe me autobus?” “Ina, duhet ta kesh të vështirë tani…” “Ina, na kanë mbetur disa sushi, t’ua çosh fëmijëve?” — Ne nuk kemi fëmijë, Ornela. Por faleminderit që, në universin tënd, unë gjithsesi dukem si ajo grua që duhet të marrë mbetjet me vete.
Ornela Elezi u zbeh dukshëm.
— Ishte thjesht kujdes.
— Jo. Ishte ai zakoni për të parë nga lart-poshtë dhe për ta paketuar përçmimin si mirësi.
Vjollca Leka ngriti duart në ajër.
— O Zot, sa mosmirënjohëse! E kemi pranuar në shtëpi, e kemi duruar…
— Më keni duruar? — Ina qeshi me një ironi të lehtë. — T’ju jap medalje për qëndrueshmëri? Ju s’më keni pranuar kurrë. Që ditën e parë më regjistruat si gabimin e Arbenit. Sepse nuk erdha me apartament në pajë, as me makinë, as nga familja “e duhur”, dhe nuk di të buzëqesh sikur më pëlqen kur më ulin.
Nga thellësia e sallonit u dëgjua zëri i pasigurt i një teze:
— Ndoshta t’u hedhim çaj të gjithëve…
— Rrini aty ku jeni! — ia ktheu Vjollca, pa u kthyer fare.
Ina rregulloi rripin e çantës mbi shpatull.
— Sidoqoftë, gëzuar përvjetorin. Sinqerisht. Ju uroj që një ditë të vini re se pranë jush janë njerëz, jo staf shërbimi dhe jo grada në tabelë.
— Ik pirdhu!
— Pikërisht këtë po bëj.
U kthye dhe mori shkallët.
— Ina! — thirri pas saj Ledion Nikolla. — Prit pak.
Ajo ndaloi një kat më poshtë. Ledioni doli pas saj, duke e lënë derën gjysmë të hapur — mjaftueshëm sa brenda të dëgjonin, por edhe të bënin sikur jo.
— Mos u sillni si në kopësht fëmijësh, — tha ai me zë të ulët. — Kthehu, jepi paratë dhe mbaron historia. Pse t’i prisni urat përfundimisht?
— Urat janë djegur prej kohësh. Jo nga unë.
— Nënën e kemi një.
— Edhe sistemi nervor i Arbenit është një.
— Po e vë kundër familjes.
Ina u kthye ngadalë nga ai.
— Jo, Ledion. Familja juaj prej vitesh e ka vënë kundër vetes. Që të ndihet gjithmonë më pak. Është më komode kështu. Kur njëri djalë shkëlqen, tjetri duhet të qëndrojë në hije dhe madje të falënderojë që e lejojnë të jetë prezent.
Ledioni uli sytë.
— Ti nuk e kupton.
— Atëherë ma shpjego.
— Mami ka karakter të vështirë, po. Por pas divorcit na rriti vetëm. Gjithë jetën ka dashur të na shohë të dalim në dritë.
— Dhe për këtë arsye njërin e bindi se është djalë i artë, kurse tjetrit i mësoi se është dështim i përhershëm?
— Nuk është kështu.
— Atëherë pse çdo bisedë kthehet te paratë, statusi, “kush çfarë arriti”? Pse Arbeni, pas telefonatave të saj, rri gjysmë dite pa folur? Pse ti tani nuk thua “Mami, e ke gabim”, por më thua mua “kthehu dhe gëlltite”?
Ledioni kaloi dorën në fytyrë me lodhje.
— Sepse nuk dua skandal në jubileun e saj.
— As unë nuk dua të jem qilim në jubileun e saj. Dhe, në fakt, nuk dua më fare.
Nga dera doli Ornela.
— Ledion, do shumë? Të gjithë presin dollinë.
Pastaj e pa Inën dhe buzëqeshi me një përçmim të hollë.
— Sinqerisht, Ina, për pesë mijë Lekë gjithë kjo dramë? Është pak qesharake.
Ina e ngushtoi vështrimin.
— Aq më mirë. Nëse është shumë e vogël, do ia dilni edhe pa të.
Ornela hapi gojën, pastaj e mbylli.
— Thjesht je ziliqare, — tha më në fund. — Gjithmonë ke qenë.
— Për çfarë? Për aftësinë tënde për t’u buzëqeshur njerëzve në fytyrë dhe për t’i goditur nën tavolinë? Jo, faleminderit. Këpucët e mia mund të jenë më modeste, por ndërgjegjja s’më shtrëngon.
— Mjafton! — tha Ledioni i bezdisur.
— Pajtohem, — ia ktheu Ina. — Mjafton.
Zbriti shkallët, doli nga hyrja dhe vetëm kur preku ajrin e lagësht e kuptoi sa fort po merrte frymë, sikur të kishte vrapuar. Shiu po shuhej. Asfalti nën dritat e rrugës shkëlqente, dikush tërhiqte qese nga marketi, në këndin e lodrave të fëmijëve një lopatë plastike ishte harruar në baltë. Një mbrëmje krejt e zakonshme. Dhe pikërisht kjo e qetësoi.
Nxori telefonin dhe thirri burrin.
— Alo? — u përgjigj menjëherë Arben Leka. — Çfarë ndodhi?
— U largova.
Heshtje.
— Si… u largove?
— Ashtu siç e dëgjove. I urova, dëgjova programin falas të poshtërimeve, paratë nuk i lashë dhe dola.
Sërish heshtje. Pastaj, me kujdes:
— Thuaje edhe një herë.
— Paratë. Janë me mua. Dhe unë jam jashtë.
Ai lëshoi një frymëmarrje aq të thellë sa ajo buzëqeshi pa e kuptuar.
— O Zot, Ina…
— Çfarë?
— Nuk e di si ta them, por sot të dua më shumë se kurrë. Madje pak më tremb kjo.
— Ja, kjo është mbështetje bashkëshortore. Jo sport familjar.
Ai qeshi shkurt.
— Bërtiti?
— Si sirenë zjarrfikëse në volum maksimal.
— Ornela ndërhyri?
— Si gjithmonë. Pa të, helmi familjar humb shijen.
— Ledioni?
— I ndarë mes ndërgjegjes dhe rehatisë. Zgjodhi rehatinë.
— E kuptoj…
— Arben.
— Po?
— Unë atje nuk shkoj më. Dhe ti nuk ke asnjë detyrim. As për jubile, as për rubinet që pikon, as për dokumente, as për “se e kërkon mami”.
Ai heshti pak.
— Më vjen turp që e more ti përsipër gjithë këtë.
— Mos. Ishte e dobishme ta shihja me sytë e mi. Tani s’kam më iluzione.
— Çfarë do të bësh?
Ina pa përreth. Në cep ndriçonte tabela e një pastiçerie të vogël, pranë një furre buke nga ku vinte aromë vaniljeje dhe kafeje.
— Do blej diçka të ëmbël, do vij në shtëpi dhe do festojmë fillimin e jetës sonë si të rritur.
— Festë rebelimi?
— Festë pa budallallëk.
— Më pëlqen si tingëllon. Merr eklerë.
— Ke shije tipike zyre, burrë i lodhur.
— Sepse jam burrë i lodhur zyreje.
— Mirë, do marr edhe një rol me fara lulekuqeje.
— Atëherë po vë çajnikun.
— Nxirr edhe pjatat e mira. Jo ato dy me cep të thyer që i ruan “për raste kur s’na dhimbset”.
— Po nëse vijnë mysafirë?
— Sonte mysafir jam unë. Dhe jam kërkuese.
Kur hyri në shtëpi, Arbeni po e priste në korridor. Nuk e bombardoi me pyetje. Ia mori qesen nga dora dhe e përqafoi fort, aq sa asaj iu lirua më në fund diçka brenda.
— Pra? — tha ajo me fytyrën mbështetur në supin e tij. — Dështaku dhe e varfra në shtëpi.
— Dyshe e shkëlqyer, për më tepër.
Kaluan në kuzhinën e vogël, të ngushtë, me magnetë në frigorifer, perde të vjetër dhe radiator që funksiononte sipas humorit të vet: ose Saharë, ose nëntor i përhershëm. Arbeni vendosi ëmbëlsirat në pjata, ndezi çajnikun dhe u ul përballë saj.
— Ma trego nga fillimi, — tha ai.
— Është histori e gjatë.
— Nuk kam nxitim. Ndryshe nga nëna ime kur sheh një zarf që nuk është i saji.
Ina i rrëfeu gjithçka me detaje: ku qëndronte Vjollca Leka, si buzëqeshte Ornela, çfarë thoshte Ledioni, si heshtnin të afërmit në dhomën tjetër. Arbeni e dëgjoi duke u nxirë fillimisht, pastaj duke tundur kokën me mosbesim, dhe në fund qeshi papritur.
— Çfarë ka për të qeshur?
— “Akademia e agresionit pasiv me medalje ari.” Ina, është absurde. Do kisha paguar të shihja fytyrën e Ornelës.
— Dukej sikur i kishin hedhur komposto në vend të verës.
— E di… — ai i hodhi çaj në filxhan dhe u mbështet në karrige. — Gjithmonë kam menduar se duhet të duroj. Se nëna është nënë, se ajo thjesht është e ashpër dhe se kjo është mënyra e saj për të na dashur.