Në sallon, ndërkohë, Fatime Gjoka vazhdonte ligjëratën e saj për “mosmirënjohjen e rinisë së sotme”, sikur asgjë të mos kishte ndodhur.
Eriola nuk tha asnjë fjalë. Ajo iu afrua tavolinës dhe vendosi me kujdes dosjen mbi të. Njëra pas tjetrës, nxori dokumentet: certifikatën e trashëgimisë, ekstraktin e pronësisë, vërtetimin që dëshmonte se ishte e vetmja pronare ligjore. Çdo fletë mbante emrin e saj.
— Këto janë dokumentet, — foli ajo qetësisht, duke i prekur me majat e gishtave. — Këtu shkruhet qartë se kujt i përket kjo shtëpi. Mund t’i lexoni me vëmendje.
Fatimja rrëmbeu një prej letrave, i hodhi një sy të shpejtë dhe e flaku sërish mbi tavolinë me përçmim.
— Edhe çfarë pastaj? Disa copa letre! Unë kam tre vjet që lodhem këtu, kam rregulluar çdo cep. Pa mua, kjo shtëpi do të ishte shembur me kohë!
— Zonja Fatime, ju erdhët për dy javë. Me pëlqimin tim. Kanë kaluar tre vite. Tani ju kërkoj të largoheni, — tha Eriola me një ton të sheshtë, por të prerë.
— Të largohem? — u hodh ajo në këmbë nga divani. — Si guxon të më thuash një gjë të tillë! Arlind, po e dëgjon ç’po bën gruaja jote?
Arlindi, i cili deri atëherë kishte qëndruar si i mpirë, u përpoq të ndërhynte.
— Eriola, ndoshta s’duhet ta bëjmë kaq me nxitim… Mami ka kontribuar shumë për këtë shtëpi.
— Ka kontribuar? — u kthye ajo nga i shoqi. — Arlind, kjo është pasuria ime. Trashëgimi nga prindërit e mi. E lejova të qëndronte përkohësisht. Tre vjet nuk janë “përkohësisht”.
— Po ajo është përpjekur, ka investuar…
— Ka investuar pa lejen time në pronën time! — zëri i Eriolës u ngrit për herë të parë. — Solla pula, dhi, lepuj… tani do edhe serrë në oborr. Asnjë prej këtyre nuk e kam kërkuar!
Fatimja, e tërbuar, kapi një filxhan nga tavolina dhe e përplasi me forcë në dysheme. Copëza qeramike u shpërndanë nëpër dhomë.
— Zemërgur! — bërtiti ajo. — Do ta nxjerrësh në rrugë nënën e burrit tënd? Shtëpia ime është katandisur për të mos u banuar, e ti më dëbon!
— Çfarë shtëpie? — pyeti Eriola me vetullat e ngrysura. — Prej tre vitesh flisni për riparimin e çatisë. Çfarë po ndodh në të vërtetë atje?
— Gjithçka është për t’u ribërë! Çatia, dyshemeja, muret — çdo gjë! — u përgjigj ajo me një lëvizje shpërfillëse të dorës.
— Pra, që në fillim e kishit menduar të vendoseshit këtu për gjatë, — tha ngadalë Eriola. — Na keni mashtruar që në ditën e parë.
— Arlind, mblidh gjërat! — iu kthye ajo të birit. — Ikim nga këtu. Nuk e duroj më këtë fyerje!
Arlindi shikoi herë gruan, herë nënën. Fytyra iu skuq; dukej qartë se po përpëlitej mes dy zjarreve.
— Mami… ndoshta është më mirë të kthehesh në shtëpinë tënde. E ke një banesë… — tha me zë të pasigurt.
— Banesë? — shpërtheu ajo. — Atje nuk jetohet! Dhe për më tepër, unë e kam vënë në vijë këtë shtëpi. Tani është edhe e imja!
Diçka u këput brenda Eriolës. Pa e zgjatur më, ajo mori telefonin dhe formoi numrin e policisë.
— Çfarë po bën?! — u hodh Fatimja drejt saj.
— Po njoftoj komisariatin, — u përgjigj Eriola e qetë. — Banoni në pronën time pa kontratë dhe refuzoni të largoheni. Kjo është shkelje e ligjit.
— Arlind! — i shtrëngoi dorën e të birit. — Ndaloje menjëherë!
Por ai mbeti i ngrirë. Eriola po i shpjegonte me qartësi situatën oficerit të shërbimit. Pas pak, mbylli telefonatën.
— Oficeri i zonës do të vijë brenda një ore, — tha ajo, duke e vendosur aparatin mbi tavolinë.
Ngjyra në fytyrën e Fatimes ndryshoi disa herë: u zbeh, pastaj u ndez e kuqe, e më pas u zbardh sërish. Fjalët i mbetën në fyt.
— E ke seriozisht? — arriti të thoshte më në fund.
— Plotësisht, — u përgjigj Eriola, duke kryqëzuar krahët.
Pa shtuar asgjë tjetër, Fatimja u kthye dhe u ngjit me vrull shkallëve. Nga lart u dëgjuan hapa të rëndë, dyer dollapësh që përplaseshin dhe zhurmë sendesh që futeshin me nxitim në valixhe.
Arlindi qëndronte ende në mes të dhomës, me një vështrim qortues drejt së shoqes.
— Mund ta kishe zgjidhur ndryshe, — tha ai me zë të ulët.
— Si, Arlind? — Eriola u ul në divan. — Tre vjet kam duruar. Tre vjet kam kërkuar me qetësi, kam sqaruar, kam lënë të kuptohet. Dhe sot dëgjoj se kjo qenka shtëpia e saj.
— Mami ndoshta u shpreh keq…
— U shpreh keq? — ajo ngriti kokën. — Tha: “tre vjet kemi jetuar këtu falas”. “Kemi”, Arlind. Pra ti e dije.
Ai uli sytë. Heshtja që pasoi u bë e rëndë, e thyer vetëm nga zhurmat e vazhdueshme nga kati sipër.
Pas rreth dyzet minutash, oficeri i zonës mbërriti. Ishte një burrë në moshë të mesme, me fytyrë të lodhur, por me qëndrim të qetë. Dëgjoi me vëmendje shpjegimin e Eriolës, kërkoi dokumentet dhe i shqyrtoi me kujdes.
— E qartë, — tha ai duke tundur kokën. — Ku ndodhet zonja që banon këtu?
— Lart, po bën gati valixhen, — u përgjigj Eriola, duke treguar nga shkallët.
Polici u ngjit sipër dhe trokiti në derë. U dëgjua zëri i lartë i Fatimes, pastaj biseda u qetësua. Pas rreth dhjetë minutash, ai zbriti.
— Zonja ka pranuar se prej tre vitesh jeton këtu pa regjistrim dhe pa marrëveshje. Pronari kërkon lirimin e ambientit. Do të hartoj një procesverbal, — tha ai, duke nxjerrë formularin.
Arlindi bëri një hap përpara.
— Është nëna ime. Nuk ka ku të shkojë.
— A disponon banesë në emrin e saj? — pyeti oficeri.
— Po, por është në rikonstruksion…
— Atëherë ka një vend ku të kthehet, — tha polici, duke vazhduar të plotësonte dokumentet. — Do t’i jepet afat deri në fund të ditës. Nëse nuk largohet vullnetarisht, do të merren masa.
Në atë çast, Fatime Gjoka u shfaq në krye të shkallëve me një valixhe në dorë. Fytyra i ishte bërë e kuqe flakë dhe sytë i shkëlqenin nga lotët e zemërimit.