Lotët i shkëlqenin në sy ndërsa zbriste shkallët me valixhen që i përplasej pas këmbëve.
— Ja ku përfundon kur përpiqesh për të mirën e të tjerëve, — shpërtheu ajo me zë të lartë. — Të nxjerrin jashtë si të ishe e huaj!
— Zonja Fatime Gjoka, ju keni një shtëpi në pronësi, — ia kujtoi me ton të qetë oficeri i zonës. — Mund të sistemoheni atje.
— Atje nuk jetohet! Është kantier ndërtimi, gjithçka e përmbysur! — bërtiti ajo dhe e lëshoi valixhen përdhe me zhurmë.
— Atëherë merrni me qira një apartament ose gjeni zgjidhje tjetër. Në këtë banesë nuk mund të qëndroni pa lejen e pronares, — përfundoi polici, duke mbyllur procesverbalin dhe duke i dorëzuar kopjen Eriolës.
Fatimja nxori menjëherë telefonin dhe nisi të telefononte dikë, duke u ankuar me zë të lartë për nusen “mosmirënjohëse”. Arlindi, pa thënë asnjë fjalë, u ngjit lart për ta ndihmuar të ëmën të mblidhte sendet.
Eriola qëndroi pranë dritares. Vështrimi i saj u ndal në oborr: pulat gërmonin tokën, dhia përtypej e qetë, ndërsa lepujt lëviznin në kafaze. Një mini-fermë që ajo nuk e kishte kërkuar kurrë, por që për tre vjet i ishte imponuar si barrë.
Pas rreth dy orësh, makina ishte mbushur plot. Fatime Gjoka doli e fundit nga shtëpia dhe i hodhi nuses një shikim therës.
— Mbaje mend fjalën time, — pëshpëriti me mllef te pragu. — Kjo nuk mbyllet këtu. Arlind, hajde.
I shoqi e ndoqi pas, por para se të hipte në makinë u kthye.
— Eriola, do flasim.
— Kur të duash, — ia ktheu ajo me qetësi.
Dera u përplas. Motori u ndez dhe automjeti u largua. Eriola mbeti në korridor, duke dëgjuar heshtjen që ra mbi muret. Për herë të parë pas tre vitesh, shtëpia ishte vërtet e qetë.
Të nesërmen u ngrit herët. Telefonata e parë ishte për bravandreqësin. Brenda një ore ai ndërroi të gjitha bravat. Çelësat e rinj i mori në dorë me një ndjesi çlirimi, ndërsa kopjen rezervë e fshehu në një vend të sigurt.
Më pas doli në verandë, hoqi tabelën “Shtëpia jonë” dhe e çoi në magazinë. Në vend të saj vendosi një tjetër, të blerë një natë më parë: “Pronë private. Hyrja pa leje ndalohet.”
U tërhoq disa hapa pas dhe e vështroi me kujdes. Shkronjat e zeza dukeshin të forta, të padiskutueshme. Brenda saj lindi një ndjesi që e kishte harruar: kjo shtëpi i përkiste sërish.
Në mbrëmje e telefonoi Arlindi. Zëri i tij ishte i tendosur.
— Mami s’ka ku të rrijë. Shtëpia e saj është vërtet në gjendje të keqe. Eriola, nuk mund ta lëmë të kthehet për pak kohë?
— Jo, — u përgjigj ajo pa ngritur zërin. — Le të marrë një shtëpi me qira ose ta rregullojë të sajën. Këtu nuk ka më vend për të.
— Je bërë e ftohtë, — tha ai dhe e mbylli telefonin.
Eriola doli në oborr. Dielli po fshihej pas pemëve, duke lyer qiellin me nuanca portokalli e rozë. Duhej të vendoste edhe për kafshët.
Gjatë javës që pasoi, gjeti zgjidhje për gjithçka. Fqinja mori pulat, një fermer i njohur mori dhinë, ndërsa lepujt u shitën përmes një njoftimi online. Kafazet dhe gardhet i çmontoi dhe i çoi në pikën e mbetjeve. Oborri u zbraz, mori frymë.
Dhjetë ditë më vonë, Arlindi trokiti në derë. Eriola hapi.
— Mund të flasim? — qëndronte në verandë me sy të lodhur.
— Hyr, — tha ajo, duke i lënë rrugë.
U ulën përballë njëri-tjetrit në kuzhinë. Ai heshti gjatë, pastaj foli:
— Nuk di si ta zgjidh këtë situatë. Mami më akuzon për gjithçka. Ti thua se të kam tradhtuar. Jam në mes.
— Arlind, për tre vjet unë kam qenë e huaj në shtëpinë time, — ia ktheu Eriola duke e parë drejt në sy. — Nëna jote merrte çdo vendim. Unë nuk pyetesha. Ti heshtje.
— Doja të ruaja paqen…
— Duke mos dashur të lëndoje askënd, më lëndove mua, — tha ajo me qetësi. — Ajo vetë pranoi se kishit planifikuar të qëndronit gjatë. Pra, ishte zgjedhje e vetëdijshme.
Ai uli kokën. Heshtja midis tyre fliste më shumë se çdo fjalë.
— Më duhet kohë, — u ngrit ajo nga karrigia. — Të mendoj për ne. Për martesën tonë.
— Do të thotë se po mendon për divorc? — zëri i tij u drodh.
— Po përpiqem të kuptoj nëse mund të jetoj me dikë që më ka fshehur të vërtetën për tre vjet, — u përgjigj ajo, duke kryqëzuar krahët.
Arlindi u drejtua nga dera.
— Nuk e doja këtë përfundim.
— E di, — tha ajo me zë të ulët. — Por kështu ndodhi.
Kur ai u largua, Eriola mbylli derën me bravën e re dhe u ul pranë dritares. Shtëpia ishte bosh, por kjo boshllëk nuk e trembte. Ishte një hapësirë e lirë, e saj.
Një muaj më pas, dorëzoi kërkesën për zgjidhjen e martesës. Në zyrën e gjendjes civile nënshkruan pa zhurmë, pa skena. Arlindi kërkoi falje; ajo vetëm pohoi me kokë. Fjalët ishin shteruar.
Me kalimin e javëve, jeta mori ritëm tjetër. Eriola rregulloi oborrin, lyu gardhin dhe në vend të perimeve mbolli lule shumëngjyrëshe. Mbrëmjeve ulej në verandë me një libër në dorë dhe shijonte qetësinë.
Një pasdite fqinja e pyeti nëse mendonte ta shiste shtëpinë. Eriola buzëqeshi lehtë.
— Jo. Kjo është trashëgimia e prindërve të mi. Këtu do të jetoj.
Fqinja u largua. Eriola mbeti te porta, me sytë te tabela “Pronë private”. Shtëpia ishte sërish e saja. Vetëm e saja. Dhe kështu duhej të ishte.