— Përshëndetje, Nexhmije Çuko, — thashë me një qetësi të sforcuar. — Letër-muret i zgjodhi Ilir Qosja. U betua se ishte ngjyrë “pjeshkë e pjekur”. Me sa duket, pjeshka ka kaluar në fazën e kompostos.
Iliri, që po tërhiqte valixhen drejt dhomës së gjumit, gërhiti nën hundë dhe për pak sa nuk ia përplasi në këmbë të ëmës.
— Mami, mos ia nis që tani, — u ankua ai duke marrë frymë me vështirësi. — Arjana po mundohet.
— Mundohet keq, — vulosi vjehrra ime, ndërsa hyri drejt e në kuzhinë pa hequr këpucët e rrugës. — Dyshemeja ngjit. Ka zonjë shtëpie këtu apo vetëm dekor?
Ky ishte preludi. Java e parë kaloi me moton: “O mbijeto, o dorëzohu”. Nexhmije Çuko riorganizoi kavanozët me oriz e makarona sipas një sistemi të sajin misterioz, ndërroi vendin e peshqirëve “sipas standardeve higjienike të vitit 1982” dhe shoqëronte çdo lëvizje timen me koment teknik.
Ndërkohë Iliri, i mbështetur në hijen e fortë të së ëmës, u shndërrua në versionin e tij më dembel. Enët pas vetes nuk i lante më, çorapet i shpërndante nëpër shtëpi si fletëpalosje elektorale dhe çdo mbrëmje mbante ligjërata për “misionin e shenjtë të gruas”.
Të martën, gjatë darkës, ai u shtri në karrige si sulltan i rrëzuar nga froni dhe shtyu pjatën me qofte.
— Janë pak të thata, Arjanë. Mami i bën më të lëngshme. Qoftja e mamit është muzikë! E jotja… realitet i ashpër.
Nexhmija pohoi me kokë, ndërsa përtypte krijimin tim me aq zell sa mezi merrte frymë.
— Po, bir. Arjanës i duhet praktikë. Duhet më shumë bukë brenda, tul. Këtu ka vetëm mish, shpenzim i kotë.
E vendosa pirunin me kujdes.
— Ilir i dashur, — zëri më tingëlloi si kristal para se të çahet, — që qoftja të këndojë, duhet mish i mirë, jo ai me etiketë promocioni. Por duke qenë se këtë muaj kontributi yt në buxhet barazohej me çmimin e tre pakove me petëza të ngrira, unë bëra mrekulli alkimie. Shijoje talentin tim.
Iliri u mbyt lehtë. Tentoi të ruante dinjitetin, por dukej si brejtës i kapur në flagrancë.
— Unë punoj për të ardhmen! — shpërtheu me zë të hollë. — Dhe ti më numëron copat e mishit? Sa e vogël je, Arjanë!
— Jo e vogël. Kursimtare. Siç më ka mësuar mami yt, — ia ktheva me buzëqeshje.
Ai u fry si tullumbace dhe u zhyt në pjatë. Nexhmija, e kapur në kurthin e “mësimeve” të veta, nuk gjeti argument tjetër veçse të thithte çajin me zhurmë.
Përplasja e madhe ndodhi të premten. U ktheva nga puna e rraskapitur, me ëndrrën minimale për heshtje dhe një gotë verë. Në banjë gjeta kremrat e mi të grumbulluar në cep, ndërsa rafti ishte pushtuar nga proteza e Nexhmijes në një gotë uji dhe një batalion shishesh me valerianë.
Por skena kryesore ishte në kuzhinë.
Rreth tryezës rrinin tezja e Ilirit me bashkëshortin e saj — mysafirë për të cilët askush nuk më kishte pyetur. Tavolina ishte mbushur me sallata, antipasta e pjata që i kisha përgatitur për gjithë javën.
— Ja ku erdhi zonja e shtëpisë! — shpalli Iliri me faqe të skuqura nga rakia. — Ku u vonove? Të ftuarit po presin. Hajde, sill të ngrohtat!
Nexhmije Çuko rrinte në krye të tryezës si Majlinda Lika mbi fron, duke tundur kokën me miratim.
— Punon, punon… karrieriste, — psherëtiu ajo. — S’ka kohë për burrin e për shtëpinë. Gruaja duhet të ruajë vatërn, jo të shtypë raporte.
Më pushtoi një valë që më përshkoi nga maja e flokëve deri te thembrat. Qëndrova drejt. Qetë. Ftohtë.