— Ilir Qosja, — thashë me një zë të prerë, pa e hequr ende pallton nga supet. — Kush i pagoi gjithë këto pjata e shishe?
Ai bëri një gjest shpërfillës me dorë, aq sa për pak rrëzoi gotën përpara.
— Mos fillo tani, Arjana Begaj! Jemi familje. Ç’rëndësi ka e kujt janë lekët? Të mitë, të tutë… njësoj janë. Duhet të gëzohesh që të afërmit na nderuan me ardhjen. Shërbeji mysafirët dhe mos më turpëro!
“Mos më turpëro.” Aty u këput filli. Durimi im nuk u mbush thjesht — u ça si gotë e hollë dhe copat u shpërndanë në çdo cep.
— T’i shërbej? — e përsërita ngadalë.
Buzëqesha aq hapur, sa hallës së Ilirit i rrëshqiti copa e sallamit nga goja.
— Të dashur të ftuar! Iliri ka plotësisht të drejtë. Faji është imi. Punoj tepër dhe s’i kushtoj kohë familjes sa duhet. Më në fund e kuptova: gruaja duhet të qëndrojë pas burrit. Prandaj… — bëra një pauzë të gjatë, duke shijuar heshtjen që ra si perde. — Që nga nesër dorëzoj punën. Më saktë, marr një muaj pushim pa pagesë. Do të merrem me vatërn. Ndërsa ne do të na mbajë me të ardhura Iliri, si burrë i vërtetë, drejtim zhvillimi dhe kryetar i fisit!
Fytyra e Ilirit u zbardh.
— Arjana, ç’po thua? Ç’pushim? Kemi kredi për shtëpinë!
— Kredia është përgjegjësi burrash, zemër, — ia ktheva me një ëmbëlsi të shtirur. — Unë jam thjesht një vajzë e brishtë. Dua fustane të bukura dhe s’dua të merrem me vendime. Ti vetë predikon patriarkat e rregulla të vjetra. Ja ku e ke në praktikë.
Të nesërmen vura në zbatim planin tim: “Hakmarrja e ëmbël”. Nuk shkova në zyrë. Veshi një robë mëndafshi, lidha një peshqir si çallmë mbi kokë dhe u shtriva në divan me një roman në dorë.
— Arjana, ku është mëngjesi? — bërtiti Iliri, duke kërkuar çorapet si i çmendur.
— Në frigorifer, i dashur. Vezë, gjalpë, tigan. Krijo diçka. Unë po ndërtoj atmosferë me energjinë time. S’duhet të shqetësohet një grua kur po mbledh energji pozitive.
Duke murmuritur nën hundë, ai u fut në kuzhinë. Pas pak minutash, shtëpia u mbush me tym. Nexhmije Çuko vrapoi e alarmuar.
— Arjana! Do na djegësh të gjallë? Pse djali im është mbi sobë?!
— Sepse ai është gjuetari i mamuthëve, mama, — u përgjigja pa u ngritur nga divani. — Unë jam frymëzimi. Ah, Ilir, harrove të lësh lekë për pazarin. Frigoriferi është bosh; edhe minjtë do kishin ikur nga uria.
— S’kam asnjë qindarkë! — ulëriu ai. — Edhe dy javë deri në rrogë!
— Je kryefamiljar. Gjej zgjidhje. Merr borxh, bëj ndonjë punë shtesë, shite ndonjë gjë. Ti je “vektori”, apo jo?
Iliri doli nga shtëpia i nxirë në fytyrë, si qen i përzënë pa kockë. Nexhmije Çuko mbeti me mua. Dhe aty filloi kapitulli më interesant.
Unë ndalova së bëri çdo gjë. Fjalë për fjalë.
— Arjana, pluhuri ka zënë vend! — u ankua ajo.
— Le të pushojë, është lodhur, — thashë duke kthyer faqen e librit. — Ju jeni zonjë me përvojë. Na jepni një demonstrim. Unë do të mësoj.
Me psherëtima, ajo mori leckën. Pas një ore mezi merrte frymë.
— Unë jam mysafire! Nuk kam ardhur të bëhem shërbëtore!
— Atëherë uluni dhe shijoni aurën e shtëpisë. Por drekë nuk ka. S’ka produkte dhe s’ka kush gatuan.
Nga mbrëmja, apartamenti ynë i ngjante një revolte të heshtur. Iliri u kthye i uritur dhe i acaruar. Në tryezë nuk kishte asgjë.
— Arjana, kjo s’ka pikë lezet! — bërtiti. — Kam uri!
— Edhe unë, —