— Edhe unë, — ia ktheva qetë. — Por ti nuk më dhe para për pazar.
— Merr nga kursimet e tua! — hungëriti ai.
— Çfarë kursimesh? Unë jam grua e brishtë, i shpenzova të gjitha për një trajnim me titull “Si të bëhesh perëndeshë për bashkëshortin”. Madje aty këshillohej që burri të mos ushqehet kur nuk sjell gjah në shtëpi, që të mos i zbehet instinkti mashkullor. Po kujdesem për instinktin tënd, Ilir.
Ai më pa sikur s’i besonte veshëve.
— Po tallesh me mua?
— Përkundrazi. Po përmbush pritshmëritë. Doje një grua të bindur? Ja ku e ke.
Tre ditë më pas, situata arriti pikën e shpërthimit. Letra higjienike u mbarua, interneti u ndërpre për mospagesë — kontrata ishte në emrin tim — dhe Nexhmije Çuko, e privuar nga telenovelat dhe nga një vakt i rregullt, nisi ta sulmonte… Ilirin.
— Çfarë more në shtëpi, more djalë? — e qortonte ajo, ndërsa ai përpiqej të përdorte për herë të tretë të njëjtin qese çaji. — Dembele! S’të respekton fare! Po ti? Pse s’je në gjendje të fitosh para? Do ta lësh nënën pa bukë?
— Mami, mjaft! — bërtiti Iliri, me zërin që i dridhej. — Po përpiqem! Ajo… ajo është magjistare!
Unë rrija në kolltuk, duke lyer thonjtë me kujdes, dhe vështroja skenën. Ishte si të shihje dy merimanga të mbyllura në të njëjtën kavanoz, duke u përpirë mes tyre.
Kur zhurma u fashit për një çast, fola me ton të qetë:
— Ilir, kam një propozim.
Të dy kthyen kokën nga unë. Ai me shpresë të dëshpëruar, e ëma me mosbesim të hapur.
— Unë rikthehem në punë. Pagoj internetin dhe mbush frigoriferin.
— Më në fund! — psherëtiu Iliri. — Erdhe në mend!
— Por… — ngrita limën e thonjve si shkop dirigjenti. — Nexhmije Çuko largohet sot. Dhe ti, nga ky moment, lan çorapet e tua, merresh me enët dhe një herë në javë kalon fshesën me korent. Nuk dua të dëgjoj më “gruaja duhet”. Sepse nëse ma përmend edhe një herë “durimin”, betohem se do të bëhem përfundimisht ajo “gruaja vedike” që ëndërron. Dhe do të mbetemi pa ngrënë, sepse paga jote mezi mban gjallë egon tënde.
Iliri mori frymë thellë për të nisur një fjalim dramatik, por stomaku i tij gjëmoi aq fort sa i mbyti çdo argument. U tkurr menjëherë, si tullumbace e shpuar nga gjilpëra e realitetit.
— Mirë, — mërmëriti ai. — Mami… ndoshta është koha të kthehesh në shtëpi.
Fytyra e Nexhmijes u skuq flakë.
— Po më përzë për këtë… këtë…?
— Për një pjatë ushqim, mami! — shpërtheu ai. — Jam i uritur!
Brenda një ore ajo ishte nisur. Dera u mbyll me zhurmë. Iliri, i heshtur, nisi të lante enët, duke i përplasur pjatat si të ishin zinxhirë burgu. Unë përgatita një kafe të freskët, u ula në kuzhinë dhe shikova nga dritarja, duke shijuar qetësinë e sapokthyer.
Pas pak ai u kthye nga unë. Dukej i lodhur, por në sy i ishte ndezur një dritë më e kthjellët.
— Arjana… — tha me zë të ulët. — Vërtet u regjistrove në ato kurse?
Qesha lehtë.
— Jo, Ilir. Ç’më duhen kurse? Unë jam perëndeshë edhe pa to. Perëndeshë e drejtësisë.
Ai qeshi me nervozizëm dhe vazhdoi të fërkonte tiganin me zell, sikur donte të pastronte jo vetëm yndyrën, por edhe mëkatet e veta.
Buzëqesha. Durimi është virtyt, thonë. Por një disiplinë e vendosur funksionon më mirë. Sidomos kur nuk stërvit burrin, por rregullat e shtrembra që ai i quan “traditë familjare”.