Ai u ndal përballë meje. Zëri i tij ishte i qetë, por i prerë.
– Si të quajnë?
– Petrit Beqiri.
– Çfarë defekti kishte, Petrit Beqiri?
Mora frymë thellë.
– Tubat vakum që komandojnë kanalet e ngrohjes. Njëri ishte çarë nga konsumimi i viteve. Humbiste presioni dhe kapaku nuk kalonte në pozicionin e ajrit të ngrohtë. Ndërrova tre gjithsej – atë të plasurin dhe dy të tjerë që ishin gati për t’u këputur.
Lavdrim Toplana ktheu kokën nga Kastrioti.
– Tre javë. Katër specialistë. Dhe problemi qenka një tub vakumi.
Kastrioti qëndroi pa zë. Noçkat e fytyrës iu tendosën.
– Është makinë e vjetër… djemtë e mi janë mësuar me modele të reja…
– Pastruesi juaj e zgjidhi për dy ditë pushimi, – ia preu Lavdrimi. – Ndërsa “djemtë” kërkonin defektin te radiatori.
Sytë e tij u kthyen sërish nga unë.
– Ku i ke mësuar këto makina?
– Në Uzinën e Motorëve me Naftë në Korçë. Kam punuar si inxhinier mekanik. Këtë seri motorësh e kemi studiuar me themel.
Gentian Basha, që rrinte pranë, hapi gojën si për të thënë diçka, por e mbylli menjëherë. Vështroi duart e mia – të mëdha, me gishta të trashë. Të njëjtat duar që për njëzet e tre vjet i kishte parë vetëm me leckë e kovë.
Kastrioti kolliti lehtë.
– Mirë, Petrit, bravo. Faleminderit për ndihmën. Gentian, rregullo dokumentet…
E vendosa kovën në dysheme.
– Zoti Kastriot, të premten thatë: “Po e rregullove, makina bëhet e jotja.” E thatë para Lavdrim Toplanës. Para mjeshtrave. Para Arlind Frashërit që po xhironte me telefon.
Të gjithë kthyen kokën nga Arlindi. Ai u zverdh dhe e futi telefonin në xhep.
– Ishte shaka, – qeshi Kastrioti, me një të qeshur të thatë. – Mos e merr seriozisht.
– Unë e marr seriozisht. Premtimi u bë para dëshmitarëve. Unë bëra punën që mjeshtrat tuaj s’e zgjidhën dot për tre javë. Dhe makina nuk është e juaja. Është e zotit Lavdrim. Vendimi i takon atij.
Lavdrimi rrinte me duart në xhepat e palltos, duke na vëzhguar një nga një, pastaj makinën.
– Petrit Beqiri, – tha më në fund. – Eja nesër në zyrën time. Do të të jap kartën e biznesit. Të flasim më gjatë.
U fut në Mercedes. Ngrohja punonte për mrekulli. Motori gumëzhinte butë, i rregullt. Pak çaste më vonë doli nga servisi.
Kastrioti mbeti në mes të repartit, ndërsa mekanikët shmangnin shikimet. Unë mora kovën dhe u drejtova nga boksi i parë – që në mëngjes kishte rrjedhur vaj në dysheme.
Pas shpine mbretëronte heshtje. Asnjë gisht nuk kërciti më.
Kaloi një muaj. Lavdrim Toplana përgatiti akt-dhurimin për Mercedesin. Erdhi vetë në servis, para të gjithëve, dhe ma dorëzoi çelësin bashkë me dokumentet.
– E ke fituar më shumë se këta palaço, – tha.
Kastrioti nuk më largoi nga puna. Por nuk më përshëndet më. Kur kalon pranë meje, shikon murin sikur unë të mos ekzistoj. Dhe gishtat… nuk i përplas më.
Një ditë, në magazinë, Gentiani u afrua. Qëndroi pak në heshtje.
– Xhaxhi Petrit… gabim që e hodha atë fletën, – mërmëriti. Pastaj iku.
Unë vazhdoj të laj dyshemetë. Njëzet e tetë mijë lekë në muaj. Kovë, leckë, bisht fshese. Lavdrimi më ka ofruar vend pune te kompania e tij – ka flotë makinash, i duhet mekanik. I thashë se do ta mendoj. Ende po e peshoj.
Tani në punë vij me një Mercedes W123 ngjyrë bezhë, prodhim i ’83‑shit. E parkoj te hyrja, përkrah Lexus-it të lustruar të Kastriotit. Çdo mëngjes.
Ai e sheh. Nuk thotë asgjë.
Dhe unë, herë pas here, pyes veten: mos vallë e teprova? Ndoshta duhej ta rregulloja në heshtje, të mos ia kujtoja fjalën. Njëzet e tre vjet kam heshtur – dhe kam jetuar.
Por pastaj më kujtohen gishtat që kërcisnin. Fleta ime e rrudhur në dorën e Gentianit. Të qeshurat në repart kur Kastrioti më tregoi me gisht dhe më quajti “plak”.
A bëra mirë që kërkova atë që më takonte? Apo duhej të vazhdoja të heshtja, si për njëzet e tre vitet para kësaj dite?