Doli se ata nuk kishin qenë kurrë pronarë të asaj vile me vlerë historike. Për gjithë ato vite kishin jetuar aty si të ftuar të mi. Mysafirë pa pagesë, tekanjozë, që silleshin sikur toka nën këmbë u përkiste me të drejtë trashëgimie.
Qëndrova në kopsht rreth dhjetë minuta, duke përtypur çdo fjalë që sapo kisha dëgjuar. Mendimet më rrotulloheshin me shpejtësi, por ndihesha çuditërisht e kthjellët.
Nëpërmjet xhamave të mëdhenj panoramikë të sallës së ngrënies shihja qartë si po merrnin veten dalëngadalë. Kastriot Kovaçi i mbushi nënës gotën me konjak, ndërsa ajo tundte duart me indinjatë, e bindur se po fliste për paturpësinë time. Ishin të sigurt që isha larguar për të qarë në heshtje.
Futa telefonin në xhep dhe u ktheva drejt hyrjes me hapa të vendosur. Çuditërisht, ecja më dukej e lehtë, si të isha çliruar nga një barrë e padukshme.
Hyra në sallë pikërisht kur Teuta Lufta po shpallte me vetëbesim se unë do të kthehesha patjetër për të kërkuar falje. Kur më pa, ngriti mjekrën me një buzëqeshje triumfuese.
— Një sqarim të vogël lidhur me atë që thashë më parë, — thashë me zë të qartë, duke iu afruar tryezës.
Të gjithë kthyen kokën nga unë, të tendosur.
— Sapo fola me financistin tim. Dhe doli në dritë një hollësi interesante, të cilën, për shkak të angazhimeve të shumta, e kisha lënë në harresë.
Bëra një pauzë të qëllimshme.
— Tre vjet më parë nuk ju dhashë para hua. Kompania ime e mori këtë pronë në mënyrë të rregullt ligjore, për shkak të borxheve tuaja.
Kënaqësia që ndjeva teksa pashë si u zbehën fytyrat e tyre ishte e papërmbajtshme. Kastrioti u mbyt me ujë dhe filloi të kollitej.
— Kjo është shtëpia ime. Pronë e imja e regjistruar. Dhe meqë prejardhja ime ju duket kaq fyese për shijet tuaja “fisnike”… ju jap saktësisht një javë kohë për të mbledhur plaçkat dhe për të liruar territorin tim përgjithmonë.
— Nuk ke për ta bërë! — shfryu me zë të ngjirur Teuta Lufta, duke shtrënguar me gishta mbulesën e bardhë të tryezës. — Është strehë e brezave tanë!
— Ka qenë, — ia ktheva ftohtë. — Derisa e shpërdoruat nëpër mbrëmje mondane, duke refuzuar të punoni e të mbani përgjegjësi. Tani ajo vilë më përket mua.
Ia ngula sytë drejt e në shikimin e saj të çoroditur.
— Një javë, zonja Teuta Lufta. Dhe mos harroni të merrni edhe kutitë me kristale. Do t’ju hyjnë në punë për të zbukuruar ndonjë apartament me qira.
U ktheva pa shtuar asnjë fjalë dhe dola nga salla.
Pas meje ra një heshtje e rëndë. Vetëm tingulli i një piruni që u përplas në dysheme tradhtoi tronditjen e dikujt.
Teksa arrita te makina ime, ngrita kokën drejt qiellit të mbushur me yje. Ajri i natës ishte i freskët. Kishte aromën e pastër të lirisë — atë ndjesi të ndershme që më në fund kishte shpërndarë nga jeta ime arrogancën e huaj dhe të rreme që më kishte rënduar për kaq gjatë.