…në divanin e dhomës tjetër. Dhe do të blej një jastëk të vogël, për fëmijë.
Ai heshti për disa çaste. Pastaj tha vetëm:
– Mirë.
Në zërin e Dritanit kishte një dridhje të lehtë. E kuptova menjëherë: këtë bisedë e kishte pasur më frikë se vetë gjyqin.
Tërë ditën e kalova pranë telefonit. Në orën një e dyzet e pesë erdhi një mesazh nga numri i avokatit: “Vendimi pozitiv.” Vetëm dy fjalë. I lexova disa herë, sikur kisha frikë se do të zhdukeshin nga ekrani.
U ngrita menjëherë dhe dola. Në dyqan mora një jastëk të vogël, një batanije të butë dhe një palë çarçafë me makina shumëngjyrëshe. Nuk dija çfarë i pëlqente Endritit; zgjodha makinat, sepse më dukej se djemtë zakonisht i duan. Në sektorin e lodrave mbeta gjatë. Çdo gjë më dukej e huaj. Nuk e dija çfarë e bënte të lumtur një djalë pesëvjeçar. Çfarë hante në mëngjes. Nga çfarë trembej në mbrëmje. Çfarë përrallash dëgjonte. Në fund mora një kuti me lapsa me ngjyra dhe një bllok vizatimi – me to nuk gabon. Shtova edhe një filxhan të vogël blu, me një arush të bardhë të vizatuar. Arushi dukej i qetë, i dashur. Doja që Endriti të pinte çaj prej atij filxhani.
Gjatë kthimit ndalova në market. Mbushja shportën me lëngje, biskota, banane, makarona, fileto pule. Kur arrita te kasa, e kuptova papritur se po blija ushqime për tre veta. Për herë të parë pas njëmbëdhjetë vitesh.
Në shtëpi hapa divanin në dhomën e dytë. Dikur e quanim “dhoma e fëmijës”, pastaj pushuam së përdoruri atë emër. Nxora prej andej tavolinën e hekurosjes, librat e vjetër të fakultetit të veterinarisë, kutinë me lodrat e Vitit të Ri. Fshiva pluhurin me kujdes. Filxhanin blu e vendosa në parvazin e dritares.
Më pas dola në ballkon. Vazot ishin bosh, dheu i tharë prej kohësh. Mora më të voglën, një vazo balte, dhe e çova në dhomë. E vendosa pranë filxhanit.
Në pranverë do të mbjellim diçka. Bashkë.
Në mbrëmje telefonoi Shpresa Hysa.
– E di, – i thashë para se të fliste. – U dha vendimi.
– Vesa, – zëri i saj u drodh. – Jam kaq e lumtur për ty.
– E di, Shpresa.
– Dritani do ta marrë nesër. Do të mbarojnë dokumentet dhe nga mbrëmja do të jenë në shtëpi. Si ndihesh?
U mendova pak.
– Jam tridhjetë e tetë vjeçe. Dhe nesër do të kem një djalë. Nuk e di si ndihem.
– Do t’ia dilni. Të dy.
Natën sërish nuk fjeta, por kjo pagjumësi ishte ndryshe. Nuk ishte ajo që të gërryen nga brenda. Kjo ishte e nxehtë, e trazuar, plot pritje. Mendoja për të: çfarë ushqimi i pëlqen, a ka qenë shpesh i sëmurë, a shkon në kopsht, a di të lexojë, a ka frikë nga errësira. Nuk kisha asnjë përgjigje dhe doja t’i zbuloja të gjitha sa më shpejt.
Në mëngjes pastrimi më zuri që herët. Lava dyshemetë në të gjithë apartamentin, fshiva xhamat edhe pse jashtë ishte acar dhe u mjegulluan menjëherë. Rregullova raftin në korridor: hodha dorezat e vjetra, qeset e palosura, kremin e skaduar. Gatuava një supë të thjeshtë pule, për çdo rast. Pastaj përgatita petulla të holla me qumësht. Nëse Endriti nuk i pëlqen, do t’i hajë Dritani. Nëse i pëlqen, do të ketë çfarë të hajë sapo të vijë, pa rrëmujë.
E vura re se lëvizja më shpejt se zakonisht. Edhe mendimet më vraponin. Në kokë më krijohej një listë pa fund: duhet ta çoj te pediatri, duhet të pyes për kopshtin, duhet të njoftoj në punë se do të marr disa ditë pushim. Duhet t’i blejmë çizme dimri – po çfarë mase mban? Nuk dija asgjë. Dhe pikërisht kjo padituri më zgjonte brenda një ndjesi të vjetër, si uri e harruar.
Në orën tre telefonoi Dritani.
– U nisëm. Rreth orës gjashtë jemi aty.
– Si është ai?
– Mban një lepur prej pelushi. Nuk flet shumë. Por hipi vetë në makinë, pa ia kërkuar unë.
Mbylla telefonin dhe papritur s’dija ku t’i vija duart. Këto duar që çdo ditë presin, qepin, mbajnë instrumente – dhe kurrë nuk kanë mbajtur fëmijën tim.
Pa vajtur ora gjashtë, zilja e derës ra.
Hapa. Në prag qëndronte Dritani, me të njëjtën xhaketë me të cilën ishte larguar. I parruar, me rrathë të zinj nën sy. Në dorë mbante çantën e udhëtimit.
Pas këmbës së tij, duke u fshehur pak, qëndronte një djalë i vogël. Flokë të çelët, të prerë pa shumë kujdes. Sytë seriozë, vëzhgues, sikur po vendosnin nëse mund të më besonin.
Në dorë kishte lepurin e pelushit – po atë nga fotografia.
U ula në gjunjë. Jo sepse kisha lexuar diku se kështu duhet bërë. Thjesht këmbët m’u përkulën vetë.
– Përshëndetje, – thashë me zë të butë. – Unë jam Vesa.
Endriti hodhi sytë nga Dritani. Ai bëri një shenjë të lehtë me kokë.
Djali bëri një hap drejt meje. Pastaj edhe një tjetër. Më pas ma zgjati lepurin me të dyja duart, pa folur.
E mora lodrën. Ishte e butë, paksa e konsumuar, me erë sapuni fëmijësh.
– Faleminderit, – pëshpërita. Dhe në atë çast kuptova se falënderimi nuk ishte për lodrën.
Dritani qëndronte në prag, pa folur. Në fytyrën e tij pashë diçka që s’e kisha parë prej vitesh – jo buzëqeshje, por një lehtësim të thellë, sikur një peshë e rëndë më në fund ishte hequr.
– Nuk hipi në avion, – thashë pa dashje, duke parë djalin.
Endriti më pa me kureshtje. Tunda kokën. Asgjë, zemër.
Burri im nuk hipi në avion. Ai mori trenin. Për djalin tonë.
U ngrita dhe i ftova brenda. Dritani hoqi këpucët, e ndihmoi Endritin të hiqte xhaketën. Djali hodhi sytë rreth e rrotull: korridori i ngushtë, kuzhina e vogël, dhoma me divanin e shtruar me çarçafë me makina.
– Kjo është dhoma jote, – i thashë.
Endriti hyri ngadalë. Preku jastëkun. Pa filxhanin blu në dritare. Pastaj vuri re vazon e vogël prej balte.
– Çfarë do të jetë këtu? – pyeti.
Fjalët e para që tha në këtë shtëpi.
U ula pranë tij.
– Tani për tani asgjë. Në pranverë do të mbjellim diçka. Do ta zgjedhim bashkë. Çfarë do të doje?
Ai mendoi për pak, me vetulla të mbledhura.
– Domate, – tha.
Qesha. Me zë të lartë, mes lotëve që më rridhnin nëpër faqe. Nuk më interesonte si dukesha. Sepse në atë vazo bosh, ku për dy vjet nuk kishte mbirë asgjë, djali im donte të mbillte një domate.
Dhe ne do ta mbjellim.