— Më përzuri! E kupton? Më nxori jashtë! Ajo… ajo që dikur s’kishte asgjë dhe sot sillet sikur na ka falur jetën!
Vjollca Leka rrinte në krye të tavolinës, e drejtë, e palëvizshme, me një qetësi të rrezikshme që e bënte të dukej si një gjykatëse para vendimit. Me lëvizje të ngadalta trazoi sheqerin në filxhan, ndërsa buzët e holla i qëndronin të shtrënguara.
— Qetësohu, Arben, — tha ajo më në fund. — Emocionet kanë qenë gjithmonë dobësia jote. Të kam mësuar se arroganca dhe marrëzia mposhten me llogari të ftohtë. Dhe mos e quaj më “lypsare”. Fatkeqësisht për ne, ajo nuk është më e tillë. Kjo ndryshon gjithçka.
Klea Kastrati, e mbështjellë me xhaketën e saj, po pinte konjak me gllënjka të mëdha, si të ishte lëng frutash. Sytë i ndritnin nga një përzierje zilie dhe eksitimi.
— Unë e thashë që në fillim! Që kur e pashë në atë vrimë apartamenti. Më shikonte me hundë përpjetë, me qilimin e saj të vjetër dhe me kutitë plot hedhurina! Tani papritur trashëgimtare… shtëpi… para… Po kush kujton se është?
— Mjaft, Klea, — e preu Vjollca pa e kthyer kokën. — Ulërimat e tua nuk na ndihmojnë. Duhet menduar.
Ajo shtyu filxhanin mënjanë dhe bashkoi duart mbi tavolinë, duke i ngulur sytë te i biri.
— Situata është kjo: Elvana Mëhilli, ajo vajza e heshtur që gjithmonë dukej e pafuqishme, papritur ka në dorë mjete serioze financiare. Mjete që ajo, sipas çdo logjike, nuk di t’i administrojë. S’ka përvojë, s’ka lidhje, s’ka intuitë biznesi. Është thjesht një llogaritare që numëron paratë e të tjerëve. Asgjë më shumë.
— I ofrova ndihmë! — shpërtheu Arbeni. — Bleva lule, kërkova falje! Dhe ajo…
— Nuk reagoi siç prisnim, — tha e ëma ftohtë. — Atëherë ndryshojmë taktikë. S’do të lejojmë që ato para të shpërdorohen. Aq më pak që ajo t’i përdorë si të dojë. Këto mjete duhet të mbeten brenda familjes sonë. Dhjetë vjet, Arben! Dhjetë vjet investim në atë martesë. Është koha të marrim kthimin.
Në cep të dhomës, Zef Deda, që deri atëherë kishte qëndruar i heshtur duke përtypur një sanduiç, pastroi fytin me ngurrim.
— Ndoshta… ta lëmë vajzën rehat? Të shohë punën e vet…
Fjalët iu prenë nga shikimi i mprehtë i Vjollcës.
— Ke ndonjë plan më të mirë, Zef? — pyeti ajo me zë të ulët, por therës. — Apo do të jetojmë me kursimet e tua kur Arbeni të humbasë bonuset? Apo do t’i blejmë Kleas pallto të reja me ajër? Nëse jo, më mirë hesht.
Zefi uli kokën dhe u përqendrua në ushqim.
— Pra, — vazhdoi ajo, — metoda e butë dështoi. Tani ushtrojmë presion. Çdokush ka pika të dobëta.
— Ajo tani sillet si mur, — tha Arbeni me bezdi.
— Mure të pathyeshme nuk ekzistojnë. Së pari, është vetëm. Vetmia e bën njeriun të lëkundshëm. Mund ta prekim përmes ndjenjës së fajit. T’i kujtoj se ne jemi “familja” e vetme. Se bota jashtë është e pamëshirshme.
— Pas telefonatës sate? Dyshoj se do ta hajë më atë karrem.
— Atëherë kalojmë në planin e dytë. E detyrojmë të kërkojë ndihmën tonë.
Klea u drejtua menjëherë.
— Le të përhapim fjalë që i ka marrë paratë me mashtrim! Ose që gjyshi i saj ka qenë hajdut! Apo që ajo vetë ka manipuluar plakun për trashëgiminë!
Vjollca mendoi për një çast.
— Thashethemet janë armë e mirë, por si goditje finale. Fillimisht duhet diçka më solide. Arben, the se ka marrë një shtëpi të vjetër?
— Po, në rrugën “Shtëpia e Kopshtit”, numri 17. Një ndërtesë që kërkon shumë punë.
— Perfekt. Le t’i shfaqen papritur “probleme” dokumentacioni. Borxhe të vjetra komunale. Ose ndonjë “trashëgimtar” i largët që sfidon testamentin. Njoh një jurist që di si të lëvizë fijet në këto raste.
Në fytyrën e Arbenit u shfaq më në fund një buzëqeshje e zbehtë.
— Ta fusim në labirint ligjor. Dhe pastaj dal unë si shpëtimtari, me ofertë menaxhimi kundrejt përqindjes sime.
— Pikërisht. Unë e shtyp psikologjikisht, ti e ngatërron me letra e detyrime. Duhet të ndihet e rrethuar, pa rrugëdalje. Që alternativa e vetme të jetë kthimi nën hijen tonë. Ose të na dorëzojë vetë kontrollin e pasurisë.
— Po nëse nuk thyhet? — pyeti Klea.
Vjollca piu një gllënjkë kafeje dhe e vendosi filxhanin me një tingull të thatë.
— Atëherë e shtypim. Me procese gjyqësore, me presion, me gjithçka. Le ta shohim ku do të shkojë pa mbështetje. Ajo guxoi të na sfidojë. Dhe kjo nuk falet.
Vështrimi i saj kaloi mbi të gjithë: djalin e zemëruar, vajzën ziliqare, burrin e nënshtruar. Ishte një mbledhje grabitqarësh që nuhasnin prenë.
— Nesër fillojmë.
Ditët pasuese kaluan si heshtja para stuhisë. Elvana, e bindur se sulmi i radhës ishte çështje kohe, veproi me kujdes. Mori disa ditë pushim nga puna dhe u përqendrua te çështjet e trashëgimisë. Me rekomandimin e noterit, gjeti një juriste të aftë, Donika Jakupi, e cila shqyrtoi çdo dokument dhe e siguroi:
— Testamenti është i pakundërshtueshëm. Ligjërisht është shumë i fortë.
Ishte po Donika që e këshilloi të ndryshonte ambient.
— Duhet të jeni në territorin tuaj, zonja Mëhilli. Në tokën tuaj jeni më e fortë. Shpërnguluni në shtëpi. Po, kërkon riparime, por është hapësira juaj.
Ideja e trembi dhe e forcoi njëkohësisht. Falënderoi mikeshën për strehimin e përkohshëm, mblodhi sendet modeste dhe u zhvendos në shtëpinë në numrin 17.
Shtëpia e priti me freski dhe aromë druri të vjetër. E zbrazët, e pluhurosur, por solide. Hapi dritaret, lejoi ajrin të hynte dhe nisi pastrimin. Çdo pluhur i fshirë i dukej si një copëz e së kaluarës që largohej. Puna fizike ia qetësonte mendjen.
Në ditën e katërt, ndërsa pastronte xhamat e sallonit, dëgjoi zhurmën e një makine që ndaloi para portës. Zemra i ra fort. Pa jashtë: makina e Arben Qafokut.
Ai ishte vetëm.
Fshiu duart në përparësen e vjetër dhe ndjeu brenda vetes atë forcën e re, të ftohtë si çelik. Hapi derën, por nuk lëvizi nga pragu.
— Pallat paske gjetur, — tha ai pa përshëndetje.
— Shtëpia ime, — e korrigjoi ajo qetësisht. — Çfarë do?
Ai mori frymë thellë, sikur ishte i lodhur nga shqetësimi për të.
— Kam pyetur për punët e tua. Ka probleme serioze.
— Si cilat?
— Dokumentacioni është i çrregullt. Mund të dalin borxhe. Edhe fqinjët… nuk janë njerëz të lehtë. Vetëm s’do ia dalësh.
Ajo heshti.
— Jam gati t’i harroj konfliktet, — vazhdoi ai. — Mund të bëjmë kontratë. Unë merrem me menaxhimin, investoj, zhvilloj pronën. Sigurisht, me një përqindje.
Elvana e pa drejt e në sy.
— Faleminderit. Kam punësuar jurist dhe avokat. Do ta menaxhoj vetë.
Maska e tij filloi të bjerë.
— Je çmendur? Do t’i harxhosh të gjitha për avokatë! Do të të rrjepin!
— Paratë e mia, vendimet e mia.
— Nuk janë vetëm para! Janë asete! Ti s’e kupton vlerën! Do t’i shkatërrosh! Ke qenë gjithmonë e dështuar, Elvana! E varfër në shpirt!
Fjala nuk e lëndoi më.
— Ke të drejtë, — tha ajo me qetësi të akullt. — Isha e varfër në shpirt. Lejoja të më shkelje. Të vendosje për mua. Kjo ishte varfëria ime. Jo mungesa e parave. Paratë vetëm ma hapën sytë.
Ai u skuq nga inati.
— Nuk do ta lejoj! Jam ish-burri yt! Kam të drejta!
— Jo. Nuk ke asnjë të drejtë mbi këtë pronë apo mbi trashëgiminë. Ligji është i qartë. Tani të lutem, largohu nga prona ime.
— Do të pendohesh! Do të vish zvarrë tek unë!
Ajo nuk iu përgjigj. U tërhoq një hap pas dhe mbylli derën me një klikim të qetë, por vendimtar.
Zhurma e gomave që largoheshin u zhduk. Në shtëpi mbeti qetësia dhe cicërima e zogjve. Elvana qëndroi për një çast, pastaj pa rreth e rrotull sallonit bosh.
Kishte shumë punë përpara. Por ishte puna e saj. Jeta e saj. Zgjedhja e saj.
Dhe ishte gati ta mbronte.
Qetësia nuk zgjati. Pak ditë më vonë nisi ajo që Donika Jakupi do ta quante më pas “sulm i koordinuar me mjete të pista”. Familja Qafoku kaloi nga fjalët në veprime.
Telefonata e parë erdhi nga Vesa Toplana, ish-kolegja e saj, me të cilën ruante marrëdhënie të mira.
— Elvana, mos u alarmo, mirë? — foli Vesa me zë të shqetësuar. — Në grupin e punës dikush pyeti nëse është e vërtetë që e ke marrë trashëgiminë me mashtrim. Se, sipas saj, ti “i afroheshe pleqve të vetmuar për interes” dhe mund të shpallesh në kërkim.
Elvana ishte ulur në shkallët e verandës, duke parë gjelbërimin e ri në kopsht. Dora që mbante telefonin iu ftoh.
— Çfarë i the?
— E vura në vend, sigurisht. Por kjo s’është rastësi. Nga dolën këto thashetheme?