— Nga ata, — u përgjigj Elvana me zë të prerë. — Faleminderit, Vesa.
E mbylli telefonin, por qetësia zgjati vetëm pak çaste. Pajisja në dorën e saj u drodh sërish. Këtë herë ishte numri i zyrës. Fatmir Kalemi, drejtori i saj, një burrë i matur që rrallë e humbte ekuilibrin, foli me ton të kontrolluar, megjithatë në zërin e tij ndihej një shqetësim i lehtë.
— Zonja Mëhilli, kemi një situatë të pakëndshme. Në financë erdhi një telefonatë anonime. Një zë mashkulli, i tensionuar. Pretendonte se prej vitesh paskeni bërë manipulime duke shfrytëzuar postin dhe se, pasi morët trashëgiminë, po përgatiteni të largoheni jashtë shtetit, duke e lënë kompaninë në borxhe. Është absurditet, sigurisht. Ne nuk i besojmë këtyre. Por rregullorja kërkon verifikim nga sektori i sigurisë. Procedurë formale… megjithatë e sikletshme.
Elvana mbylli sytë për një çast. Tani kishin prekur edhe punën e saj. Emrin që e kishte ndërtuar me vite.
— E kuptoj, zoti Kalemi. Do t’ju sjell çdo dokument që nevojitet.
— Jam i bindur se gjithçka do të sqarojë shpejt. Por kini kujdes. Duket se dikush është vërtet i vendosur t’ju dëmtojë.
E falënderoi dhe uli telefonin mbi gjunjë. Ajri i pasdites, që pak më parë i ishte dukur i freskët, tani i ngjante i rëndë, si i mbushur me pluhur të padukshëm që po i hidhnin mbi kokë.
Mbrëmjen e po asaj dite, ndërsa përpiqej të shpërqendrohej duke hartuar listën e materialeve për riparimin e shtëpisë, dikush trokiti në derë. Përpara saj qëndronte një burrë me pamje të ashpër, i veshur me xhaketë lëkure.
— Elvana Mëhilli? — tha ai, duke nxjerrë një dokument identifikimi. — Përmbarues gjyqësor. Lidhur me detyrime të papaguara për shërbimet komunale të këtij objekti.
Ai i dorëzoi një dosje të trashë. Shuma e shënuar aty ishte marramendëse. Pretendohej se përfshinte borxhe të akumuluara prej dhjetë vitesh, së bashku me interesa të larta penalizuese.
— Kjo është e pamundur, — murmuriti Elvana, duke shfletuar fletët me duar që i dridheshin lehtë. — Noteri verifikoi gjithçka para se të pranoja trashëgiminë. Nuk kishte asnjë detyrim!
— Trashëgimtari merr jo vetëm pasurinë, por edhe përgjegjësitë, — tha përmbaruesi ftohtë. — Nëse pagesa nuk kryhet vullnetarisht, do të nisim procedurat për sekuestrim të pasurisë.
Kur makina e tij u zhduk në kthesë, Elvana u ul e rraskapitur në karrigen e korridorit. Goditje nga çdo anë: shpifje, rrezik për vendin e punës, tani edhe një borxh i sajuar që mund ta linte pa çati. Frika, e akullt dhe e lagësht, iu ngjit sërish në grykë. Për një moment u ndje si një kafshë e rrethuar.
Në atë çast dëshpërimi, telefoni ra përsëri. Ishte Donika Jakupi. Zëri i avokates ishte i qetë, profesional.
— Zonjë Mëhilli, sapo mora një shkresë zyrtare nga Arben Qafoku. Ai, në emër të një “grupi kreditorësh”, kërkon bllokimin e trashëgimisë suaj deri në “sqarimin e rrethanave”. Pretendim qesharak, por duhet t’i përgjigjemi. Si jeni?
Duke përtypur emocionet, Elvana i tregoi shkurt gjithçka: thashethemet në punë, telefonatën anonime, përmbaruesin me dosjen e borxheve.
— E prisja, — tha Donika me një psherëtimë të rëndë. — Është taktikë klasike presioni. Të krijojnë ndjesinë se je e rrethuar nga të gjitha anët. Dëgjo me kujdes: gjithçka është teatër. Do të veprojmë vetëm në bazë të ligjit, dhe kjo kështjellë prej letre do të shembet.
Siguria e saj ndikoi më shumë se çdo qetësues.
— Çfarë duhet të bëj?
— Së pari, mos u dorëzo ndaj panikut. Kjo është arma e tyre. Së dyti, nesër bëjmë kallëzim penal për shpifje. Kolegia jote është dëshmitare. Le të hetojë policia burimin e këtyre fjalëve. Së treti, për borxhin: do t’i kërkojmë kompanisë administruese pasqyrën e plotë të llogarive. Jam e bindur se dokumentet janë të falsifikuara. Ne kemi vërtetimin noterial — është provë e fortë. Sa për shkresën e Arbenit, do t’i përgatis një përgjigje që do ta bëjë të mendohet gjatë para se të përsërisë një manovër të tillë.
Ndërsa dëgjonte, Elvana ndjeu shpinën t’i drejtohej. Frika u zëvendësua nga një zemërim i ftohtë, i kthjellët.
— Nuk do të ndalen, apo jo? — pyeti me zë të ulët.
— Jo, — u përgjigj Donika pa zbukurime. — Derisa ta kuptojnë se nuk jeni viktimë, por kundërshtare. Ata besojnë se do të thyheni. Tregojuni të kundërtën.
Pas telefonatës, Elvana u afrua te dritarja. Muzgu po binte ngadalë. Kopshti dukej misterioz, pothuaj kërcënues. Por ishte kopshti i saj. Shtëpia e saj. Fortesa e saj.
Ata kishin hapur një luftë për ta shkatërruar. Synonin ta mposhtnin me frikë, me gënjeshtra, me burokraci. Nuk i kishin lënë zgjidhje tjetër.
Ajo nuk ndihej më si pre e ndjekur. Ndihej si rojtare. Rojtare e të drejtës për jetën që kishte ndërtuar, për qetësinë e asaj shtëpie të vjetër që mbante erën e drurit dhe kujtimet e gjyshit.
Mori një bllok dhe një stilolaps. Shkroi: “1. Kallëzim për shpifje.” Pastaj: “2. Kërkesë zyrtare për verifikim borxhesh.”
Donin përballje? Do ta kishin. Por sipas rregullave të saj.
Salla e gjyqit i dukej më e vogël se ditën kur ishte divorcuar. Ajri ishte i rëndë, i ngarkuar me tension. Elvana qëndronte pranë Donika Jakupit dhe ndjente një qetësi të pazakontë. Duart nuk i dridheshin, frymëmarrja ishte e rregullt. Kishte kaluar shumë për të arritur deri këtu; tani nuk kishte çfarë të humbiste.
Përballë, në një tavolinë më vete, ishte familja Qafoku. Arbeni, i zbehtë, përpiqej të ruante një shprehje përbuzëse, por buzët i dridheshin. Vjollca Leka, e veshur me kostum të shtrenjtë, i ngjante një gjarpri gati për të sulmuar. Klea Kastrati lëvizte nervozisht në karrige, ndërsa Zef Deda dukej sikur do të zhdukej nga faqja e dheut.
Gjyqtarja, një grua rreth të pesëdhjetave me sy të lodhur, por të vëmendshëm, hapi seancën. Padia e Arben Qafokut përfshinte disa kërkesa: shpalljen e Elvanës të paaftë për administrimin e pasurisë, bllokimin e trashëgimisë dhe detyrimin e saj për të paguar shpenzimet gjyqësore. Argumentet? “Çrregullime psikologjike”, “paaftësi financiare” dhe “sjellje e dyshimtë morale” në përfitimin e trashëgimisë.
— Kemi prova të pakundërshtueshme, — deklaroi avokati i Arbenit me vetëbesim të tepruar, — se zonja Mëhilli nuk është në gjendje të menaxhojë pasurinë. Sjellja e saj është e paqëndrueshme. Për më tepër, kemi dëshmi për ndikim të padrejtë mbi të afërmin e moshuar.
Donika dëgjoi pa lëvizur asnjë muskul. Kur i erdhi radha, u ngrit dhe foli me qartësi të akullt.
— E nderuar gjykatë, pretendimet e palës paditëse janë ndërtuar mbi gënjeshtra dhe dokumente të fabrikuara. Ne do të rrëzojmë çdo akuzë dhe do të paraqesim prova për presion sistematik dhe kërcënime ndaj klientes sime.
Filloi me çështjen e borxheve. Paraqiti përgjigjen zyrtare nga kompania administruese, ku deklarohej se për adresën përkatëse nuk ekzistonte asnjë detyrim i papaguar dhe se dokumentet e paraqitura nga pala tjetër ishin të falsifikuara.
Fytyra e Vjollcës humbi ngjyrë.
Më pas, Donika lexoi raportin e një psikologu të pavarur: “Nuk konstatohet asnjë çrregullim mendor. Subjekti shfaq qëndrueshmëri të lartë ndaj stresit dhe gjykim të shëndoshë.”
Arbeni kaloi dorën mbi fytyrë, i tensionuar.
— Sa i përket “ndikimit ndaj të moshuarit”, — vijoi Donika, — paraqesim një letër të shkruar me dorë nga Haki Curri, ku ai shpjegon qartë arsyet e vendimit të tij. Gjithashtu, do të dëshmojë noteri Mentor Curri, i cili konfirmon se testamenti u hartua në kushte të qarta mendore dhe vullnetare.
Klea u përpoq të qeshte me përçmim, por u ndal nën vështrimin e gjyqtares.
Pastaj erdhi goditja vendimtare.
— Kërkojmë të bashkëngjiten në dosje regjistrime audio, të realizuara nga klientja ime për vetëmbrojtje, si dhe dëshmi shtesë që zbulojnë motivet e vërteta të paditësve.
Në sallë ra heshtje e plotë. Elvana pa tmerrin që kaloi në fytyrën e Arbenit dhe nënës së tij.
Me lejen e gjykatës, regjistrimi u dëgjua. Zërat e Arbenit, Vjollcës dhe Kleas, të kapur në një bisedë ku e fyenin, e kërcënonin dhe planifikonin ta detyronin të dorëzohej.
— …Do ta çojmë në pikën që të vijë vetë të lutet…
— …Do t’i sajojmë probleme me dokumentet…
— …Nuk do ta falim që na sfidoi…
Kur zërat u shuan, gjykatësi i shikoi me përbuzje. Arbeni uli kokën. Vjollca ishte bërë e kuqe flakë. Klea qante në heshtje, ndërsa Zefi dukej i shkatërruar.
Pas një ndërprerjeje të shkurtër, gjykata u kthye me vendimin:
— Kërkesat e paditësit Arben Qafoku rrëzohen plotësisht. Provat e paraqitura prej tij shpallen të manipuluara. Veprimet e tij konsiderohen abuzim me të drejtën dhe përpjekje për të mashtruar gjykatën. Duke marrë parasysh materialet audio, gjykata nis procedim për shpifje dhe kërcënim ndaj zonjës Elvana Mëhilli.
Ishte një fitore e plotë.
Elvana doli nga salla pa i hedhur sytë pas. Pas shpine dëgjoi të qarat e mbytura të Kleas, pëshpërimat e zemëruara të Vjollcës dhe zërin e thyer të Arbenit.
Jashtë e priste Eduart Dervishi, kolegu dhe miku që e kishte mbështetur gjatë gjithë kohës. Ai i vendosi dorën mbi supe pa thënë fjalë.
— Mbaroi, — tha ajo qetë.
— Po, mbaroi, — u përgjigj ai.
Ajo hodhi një vështrim të fundit nga ndërtesa e gjykatës. Familja Qafoku nuk dukej më e pathyeshme. Ishin thjesht njerëz të thyer, që grindeshin mes tyre.
Ata kishin dashur t’i merrnin gjithçka — dinjitetin, shtëpinë, të ardhmen. Në fund, kishin humbur vetë: reputacionin, iluzionin e paprekshmërisë dhe ndoshta edhe lidhjen që i mbante bashkë.
Elvana u kthye dhe nisi të ecte drejt jetës së saj të re. Drejt shtëpisë, drejt kopshtit, drejt qetësisë që kishte mbrojtur me forcë.
Arbeni kishte dashur të hiqte qafe “vajzën e varfër”. Dhe në njëfarë mënyre, ia kishte dalë. Ajo vajzë nuk ekzistonte më.
Në vend të saj qëndronte një grua tjetër. E fortë. E lirë. Dhe e vendosur të mos lejonte më askënd ta quante kurrë ashtu.