— Do t’ju telefonojmë sapo të përfundojë montimi.
Elvana e falënderoi dhe doli jashtë. Mbrëmja kishte nisur të bjerë; errësira përhapej ngadalë mbi qytet. Bora kërciste nën çizmet e saj, ndërsa ajri mbante aromë dimri. Dyqanet shkëlqenin me drita shumëngjyrëshe dhe në shesh po ngrihej bredhi i Vitit të Ri. Të gjithë përgatiteshin për festa, por brenda saj s’kishte asnjë ndjesi festimi.
Të nesërmen, fiks në dhjetë, trokiti montuesi. Ishte djalë i ri, me një kuti veglash në dorë. Hyri, hodhi një vështrim të shpejtë te dera dhe iu fut punës pa bërë pyetje të kota. Zhurma e metalit dhe e kaçavidës mbushi korridorin. Pas rreth një ore e gjysmë, bravat e reja ishin vendosur. Ai i dorëzoi dy palë çelësa, i kërkoi firmën në procesverbal dhe u largua.
Elvana mbylli derën dhe rrotulloi çelësin e ri. Tingulli i “klik”-ut ishte ndryshe — më i fortë, më i sigurt. Çelësat e vjetër mbetën mbi raftin e hyrjes, copa metali pa vlerë.
Në mbrëmje, bashkëshorti u kthye si zakonisht. U ngjit në katin e tretë, nxori çelësin e tij dhe e futi në bravë. Nuk lëvizi. Provoi sërish, me më shumë forcë. Asgjë.
Shtypi zilen. Elvana hapi.
— Pse nuk hapet dera me çelësin tim?
— I kam ndërruar bravat.
Ai mbeti i ngrirë në prag.
— Si do të thotë “i ke ndërruar”?
— Thirra një teknik. Janë vendosur të reja. Ja, ky është çelësi yt.
Ajo i zgjati njërën palë. Ai e mori, e pa me dyshim.
— Për çfarë arsyeje?
— Për siguri. Askush nuk e di ku mund të kenë përfunduar çelësat e vjetër.
— Kush tjetër mund t’i kishte, përveç nesh?
Elvana nuk u përgjigj. Ai hyri brenda, hodhi pallton mbi karrige.
— E bëre për shkak të nënës sime?
— Po.
— Vërtet? — u kthye nga ajo. — Ndërron bravat që ajo të mos hyjë?
— Pikërisht.
— Ajo s’ka pasur kurrë çelës! Gjithmonë ka rënë zilen!
— Tani jam e sigurt që nuk ka.
Ai e lëshoi çantën në dysheme me nervozizëm.
— E kupton çfarë po bën? Është nëna ime!
— E di shumë mirë. Por kjo shtëpi është në emrin tim.
— Prapë e njëjta histori? — zëri i tij u ngrit. — Sa herë do ta përsërisësh?
Elvana nxori dosjen nga çanta dhe e vendosi mbi tavolinë.
— Ja dokumentet: certifikata e trashëgimisë, ekstrakti i pronësisë. Banesa figuron vetëm në emrin tim. Ti nuk ke pjesë pronësie. Jeton këtu sepse unë ta kam lejuar.
Ai i rrëmbeu letrat, i hodhi një sy të shpejtë. Fytyra iu zbeh.
— Pra mendon se ke të drejtë ta përzësh nënën time?
— Po. Dhe e kam ushtruar këtë të drejtë.
— S’mund ta bësh këtë!
— Mundem. Ligji është në anën time.
Ai i përplasi dokumentet mbi tavolinë.
— Qenka ligji më i rëndësishëm se familja për ty?
— Qetësia ime është më e rëndësishme. Nëna jote ma ka kthyer jetën në makth. Jam lodhur duke duruar.
— Ajo s’ka bërë asgjë të keqe!
— U vendos këtu pa më pyetur. Sillet sikur shtëpia t’i përkiste asaj. Thotë se ti “pate fat” që more një apartament me mua. Të duket normale?
Ai heshti, i kthyer nga dritarja.
— Thjesht donte të ishte më pranë djalit të saj.
— Në kurrizin tim. Në shtëpinë time. Pa pëlqimin tim.
— Mund ta përballoje.
— Mund ta përballoja. Por nuk dua më.
Ai u kthye sërish.
— Çfarë t’i them tani? Që gruaja ime ka ndërruar bravat dhe nuk e lejon të hyjë?
— Thuaji të vërtetën. Ose mos i thuaj asgjë. Për mua s’ka rëndësi.
Biseda u mbyll aty. Ai u fut në dhomën e gjumit dhe e përplasi derën. Elvana mbeti në kuzhinë. Vuri ujin për çaj dhe u ul pranë dritares. Bora vazhdonte të binte pa pushim.
Dy ditë më pas, telefoni i saj ra. Në ekran u shfaq emri i vjehrrës. Elvana nuk e hapi. Bashkëshorti u përgjigj.
— Bir, pas një ore jam te ju. Hape derën, kam duart plot.
— Mami, prit… ka një situatë këtu…
— Çfarë situate? Jam në autobus!
Ai hezitoi, i hodhi sytë nga Elvana. Ajo ngriti supet.
— Mami, më mirë mos eja sot.
— Pse? Të thashë që do kthehem.
— Elvana ka ndërruar bravat.
Në anën tjetër ra heshtje.
— Ç’do të thotë kjo?
— Ka bravë të re. Çelësat e tu nuk vlejnë më.
— Po sendet e mia?
— Janë në depo.
Zëri i saj u mpreh.
— Thuaji asaj mosmirënjohëses se do vij gjithsesi! Do marr gjërat e mia dhe do flas me të siç duhet!
Ai e pa Elvanën. Ajo tundi kokën negativisht.
— Mami, jo sot.
— Si “jo sot”? Jam rrugës!
— Eja po deshe. Por Elvana nuk do ta hapë derën.
— Do ta shohim! Thërras policinë!
— Apartamenti është në emrin e saj. Edhe me letra. Policia s’do ndërhyjë.
Ajo shau dhe mbylli telefonin. Ai e vendosi celularin mbi tavolinë.
— Je e kënaqur? — e pyeti ai.
— Jo. Por nuk do debatoj më. Jam e lodhur.
Rreth një ore më vonë, zilja ra me këmbëngulje. Elvana shkoi te dera dhe pa nga syri magjik. Vjehrra qëndronte jashtë me dy valixhe të mëdha.
— Hape! — bërtiti. — E di që je brenda!
Elvana nuk reagoi.
— Po dëgjon? Hape menjëherë!
Heshtje.
Zilja u dëgjua sërish, pastaj grushtet goditën derën.
— A je çmendur? Kjo është shtëpia e djalit tim! Hape derën!
Elvana qëndronte në korridor, duke dëgjuar goditjet që jehonin nëpër mure. Nga dhoma e gjumit doli bashkëshorti i saj.