— Nuk do ta hapësh? Të paktën dil e fol me të… — tha ai me zë të ulët.
— Jo.
— Elvana…
— Thashë jo. Nëse dëshiron, hape vetë.
Ai mbeti i palëvizur në vend, sikur këmbët t’i ishin ngulur në dysheme. Nga jashtë, goditjet vazhdonin pa pushim.
— Do të thërras policinë! — ulëriu vjehrra. — Do t’ju mësojnë si të silleni me njerëzit!
Elvana nxori telefonin pa u nxituar, formoi numrin dhe priti.
— Përshëndetje. Dua të raportoj prishje të qetësisë publike. Adresa është… Një grua po godet derën, po kërcënon dhe refuzon të largohet.
Operatori kërkoi sqarime, verifikoi adresën dhe premtoi se do të dërgonte patrullë. Ajo e mbylli telefonin me qetësi.
Jashtë ra heshtje. Me sa duket, fjalët e saj ishin dëgjuar përmes derës. Pas pak, zëri i vjehrrës u zbut, pothuaj lutës.
— Bir, dil pak. Të flasim. Jam nëna jote…
Burri e pa Elvanën në sy. Ajo bëri një shenjë të lehtë me kokë. Ai nxori çelësin dhe hapi derën.
Vjehrra hyri me vrull në korridor, duke e matur Elvanën nga koka te këmbët me një vështrim përçmues.
— Çfarë mendon se je ti? Si guxon të mos më lejosh të hyj?
— Kjo është shtëpia ime. Dhe unë vendos kush futet brenda.
— E jotja? — përqeshi ajo. — Djali im jeton këtu! Atëherë kam të drejtë edhe unë!
— Jo, nuk keni asnjë të drejtë ligjore.
— E dëgjon çfarë thotë? — iu kthye të birit. — Thuaji diçka!
Ai heshti.
— Fol! — përsëriti ajo dhe e kapi nga krahu.
— Mami, apartamenti është në emrin e saj. Në dokumente. Unë nuk kam pjesë pronësie.
— Si s’ke? Je burri i saj!
— Trashëgimia nuk ndahet automatikisht, as brenda martese.
Ajo bëri një hap pas, si e goditur.
— Pra, je në anën e saj?
— Po shpjegoj faktet, jo anë.
— Fakte, ligje! — tundi dorën me përçmim. — Po ndërgjegjja ku është?
— Edhe ndërgjegjja është këtu, — ndërhyri Elvana me qetësi. — Dhe më thotë se nuk jam e detyruar të jetoj me tre veta në një apartament me dy dhoma.
— Tre veta? Unë s’kisha ndër mend të qëndroja përgjithmonë!
— Keni ardhur me valixhe të mëdha. Nuk duket si vizitë dyditore.
Sytë e vjehrrës rrëshqitën drejt valixheve pranë pragut.
— Unë… mendova të rrija pak. Deri për Vitin e Ri.
— Deri në Vitin e Ri, pastaj deri në pranverë, e më pas deri në verë. E njoh këtë histori.
— Mosmirënjohëse! — shtrëngoi grushtat. — Djali im ta siguroi këtë shtëpi!
— Përkundrazi. Ai e fitoi sepse u martua me mua. Jo e kundërta.
— Si guxon të flasësh kështu?!
— Sepse është e vërteta.
Ajo iu kthye të birit, me sy të mbushur me zemërim.
— Do ta lejosh të më poshtërojë në këtë mënyrë?
Ai psherëtiu thellë.
— Mami, të lutem, kthehu në shtëpi.
— Çfarë? Po më përzë?
— Po të kërkoj të largohesh. Nuk funksionon që të jetojmë të gjithë bashkë këtu.
— Pra gruaja jote paska më shumë rëndësi se nëna?
Ai nuk u përgjigj. Heshtja e tij tha mjaftueshëm. Pas disa çastesh, vjehrra kapi valixhet me inat.
— Mirë. Do ta mbaj mend këtë. Kur të keni nevojë për ndihmë, mos më kërkoni! Këmbë nuk shkel më këtu!
— Sendet tuaja janë në depo, — tha Elvana. — Merrini.
Ajo hyri me hapa të rëndë, nxori qeset dhe i tërhoqi zvarrë drejt derës. I biri e ndihmoi t’i çonte deri jashtë. Vjehrra veshi pallton pa e parë fare Elvanën.
— Bir, dera ime është e hapur për ty. E di ku më gjen.
— E di, mami.
Ajo doli. Dera u mbyll me një tingull të thatë. Elvana e rrotulloi çelësin dhe vendosi edhe zinxhirin e sigurisë.
Burri qëndroi në korridor, me sytë ngulur në dysheme.
— Je e kënaqur tani? — pyeti më në fund.
— Jo. Por s’kishte rrugë tjetër.
— Mund të ishte biseduar ndryshe.
— U përpoqëm. Nuk dëgjoi.
Ai u largua drejt dhomës së ndenjjes. Elvana mbeti vetëm. U kthye në kuzhinë, vuri ujin për çaj dhe u ul pranë dritares. Bora kishte pushuar; qielli ishte kthjelluar dhe yjet ndriçonin qartë.
Telefoni vibroi. Emri i vjehrrës. Ajo e refuzoi thirrjen. Pas pak, sërish. Edhe një herë. Më në fund, e bllokoi numrin.
Mbrëmjen vonë, burri hyri në kuzhinë.
— Më telefonoi mami. Po qante.
— Më vjen keq.
— Vërtet?
— Po. Por kjo nuk ndryshon asgjë.
— Ndoshta duhej vepruar ndryshe…
— Si? Ta lutesha? E bëra. T’i shpjegoja? E provova. Nuk donte të dëgjonte.
Ai mbushi një gotë me ujë dhe piu në heshtje.
— Çfarë bëjmë tani?
— Vazhdojmë jetën. Si më parë. Ne të dy.
— Po nëse sëmuret? Nëse ka nevojë për ndihmë?
— Do ta ndihmojmë. Por jo duke jetuar këtu.
Ai tundi kokën dhe u kthye në dhomë.
Elvana qëndroi zgjuar deri vonë, duke menduar për gjithçka që ndodhi. A u pendua? Jo. A bëri gjënë e duhur? Po.
Apartamenti ishte sërish shtëpia e saj. Pa valixhe të huaja në korridor. Pa komente të padëshiruara në kuzhinë. Pa kërkesa për jetën e saj.
Një javë më vonë, vjehrra telefonoi të birin. Tha se zemërimi i kishte kaluar. Se mund të falte. Se do të dëshironte të vinte për festa.
Ai ia tregoi Elvanës bisedën. Ajo u përgjigj shkurt:
— Për vizitë, në rregull. Disa orë. Por jo për të fjetur.
Vjehrra nuk erdhi.
Vitin e Ri e pritën vetëm. Shtruan tryezën, ndezën televizorin, uruan njëri-tjetrin. Ai ishte i heshtur, por jo armiqësor. E kishte pranuar realitetin.
Dhe për herë të parë pas shumë kohësh, Elvana ndjeu se shtëpia i përkiste vërtet asaj. Askush nuk i thoshte më se sa “fat” kishte pasur burri i saj. Askush nuk vendoste ku do të viheshin lulet apo çfarë do të gatuhej për darkë.
Në apartamentin e gjyshit u kthyen qetësia dhe rendi. Ashtu siç duhej të kishin qenë që në fillim.