…vështronte thellësinë e korridorit dhe dëgjonte zërin e Teuta Toplanës që i drejtohej djalit të saj me një qetësi që të ngrinte gjakun: nëse fajin e kishte ai, atëherë ai do të largohej. Sot. Dhe ajo vetë do të qëndronte në krah të Eriolës.
Prej tre vitesh Eriola Frashëri jetonte në të njëjtën shtëpi me vjehrrën. Tre vite nën të njëjtën çati, në të njëjtën tryezë, në të njëjtën kuzhinë. Teuta ishte grua e rezervuar, e kursyer me fjalët, gjithnjë me një hap prapa në punët e çiftit. Nuk përzihej, por as nuk përkëdhelte. E drejtë, e saktë, pak e ftohtë — si një thikë e mprehur mirë që shkëlqen, por nuk të jep ngrohtësi.
Eriola ishte mësuar me këtë natyrë. Madje i shkonte për shtat. Nuk kërkonte përqafime të gjata apo biseda zemre me vjehrrën. Mjaftonte bashkëjetesa pa përplasje. Ajo përpiqej të mos binte në sy, të mos bezdiste, të ruante ekuilibrin.
Dhe tani, nga pragu i kuzhinës, me peshqirin ende në duar, dëgjonte atë grua të drejtë në shtat e me sy të rëndë, teksa i thoshte të birit të vetëm se do ta nxirrte jashtë nëse kishte lënduar të shoqen.
Pa britma. Pa dramë. Pa justifikime të tipit “ajo s’është engjëll” apo “zgjidheni vetë, jeni të rritur”. Asnjë nga këshillat e zakonshme: duro, kështu janë burrat, mendo për familjen, ku do të shkosh.
Vetëm një fjali e qartë: nëse je ti fajtor, do të largohesh. Sot.
Eriola u mbështet pas kornizës së derës dhe mbylli sytë.
I erdhi ndër mend nëna e saj, që jetonte në një qytet tjetër dhe e merrte në telefon çdo të diel. Njëherë, me drojë, Eriola kishte lënë të kuptohej se me Ylli Zylyftarin gjërat nuk kishin qenë mirë — jo hapur, vetëm me nënkuptime. Nëna kishte heshtur një çast dhe pastaj kishte thënë: “E di si janë burrat, bijë. Duhet të dish si t’i menaxhosh, mos i çosh gjërat deri në fund.”
Që atë ditë, Eriola nuk i kishte treguar më asgjë.
Dhe tani dëgjonte diçka krejt tjetër.
— Ylli, — tha më në fund Endrit Cani.
Teuta ngriti vetullat lehtë.
— Çfarë me Yllin?
— Ish-i i saj. Ylli Zylyftari. Kanë qenë bashkë tre vjet para meje. Pastaj ajo u largua. Ai… nuk e përtyp dot. Nuk më kishte treguar që ishte shfaqur sërish. E pashë vetë, rastësisht. Po kthehej nga një shoqe, e prita te metroja dhe i pashë te hyrja. Ai po i mbante dorën. Kur më pa, e lëshoi dhe u zhduk. Ajo tha se ishte rastësi, asgjë më shumë. Nuk e shtyva bisedën.
— Por ti e ke parë mavijosjen.
— Po. E fshihte. Vishte bluza me mëngë të gjata, e mbante krahun në një mënyrë që të mos dukej. E dallova një mbrëmje kur u zgjat për një gotë. Nuk thashë gjë. S’dija si ta nisja.
Teuta heshti gjatë.
— Je i bindur që është ai?
— Jo plotësisht. Por tjetër s’ka kush të jetë.
Ajo u afrua te dritarja. Qëndroi duke soditur rrugën: dritat e shtyllave, makinat që kalonin, një burrë me qen pranë pallatit përballë.
— Pse nuk fole? — pyeti më në fund, pa u kthyer.
Endriti ngriti sytë nga ajo. Në shikimin e tij kishte diçka që nuk përkufizohej me një fjalë, por që njihej lehtë: frika se mos e përkeqësonte situatën. Frika nga pyetja që mund të sillte një përgjigje që ndryshon gjithçka. Frika se mos, po ta prekësh, shembet e gjithë ajo që është ndërtuar me kujdes: tre vite bashkë, besimi i fituar ngadalë, zakonet e përbashkëta, çaji i mbrëmjes, mëngjeset e së dielës.
— Nuk dija si, — tha thjesht.
Teuta u kthye nga ai.
— Shko tek ajo.
— Mami…
— Shko. Mos shpjego asgjë. As çfarë di, as si e di. Mos hap debat. Thjesht rri pranë saj. Përqafoje. Ndonjëherë mjafton kaq.
— Dhe më pas?
— Më pas do të mendojmë. Tani shko.
Eriola kishte arritur të kthehej te soba përpara se Endriti të dilte nga dhoma. Po trazonte supën që kishte mbaruar prej kohësh; e mbante në zjarr të ulët vetëm që të mos ftohej.
E dëgjoi derën që u hap, hapat në korridor. Nuk u kthye. Luga rrëshqiste ngadalë në fund të tenxheres me një tingull të lehtë metalik.
Ai hyri dhe ndaloi pas saj. Ajo ndjeu frymëmarrjen e tij. Pastaj krahët e tij e rrethuan me kujdes, pa e kthyer nga vetja. Ballin e mbështeti në flokët e saj. Asnjë fjalë.
Luga pushoi.
— Je mirë? — pëshpëriti ai, zëri thuajse i humbur mes flokëve të saj.
Ajo kërkoi një përgjigje. “Po” do të ishte gënjeshtër. “Jo” do të kërkonte sqarime për të cilat nuk ishte gati. Ndoshta nuk do të ishte kurrë plotësisht gati.
— Nuk e di, — tha me sinqeritet.
Ai nuk e shtyu më tej. Nuk tha “më trego” apo “më beso”. Vetëm:
— Në rregull. Në rregull.
Qëndruan ashtu, ajo përballë sobës, ai pas saj, ndërsa supa gurgullonte lehtë. Nga korridori u dëgjua një zhurmë: Teuta po nxirrte nga dollapi mbulesën e bardhë me lule të vogla blu — atë që përdorte vetëm për raste të veçanta. Vit i Ri, ditëlindje, ndonjë festë.
S’kishte asnjë festë. Ishte një mbrëmje e zakonshme jave.
Por mbulesa ishte e bardhë.
Eriola u kthye. Endriti po vështronte të ëmën, e cila po e shtrinte me kujdes mbi tryezë, duke e rrafshuar me pëllëmbë nga qendra drejt skajeve, duke zhdukur çdo rrudhë.
— Do të hamë siç duhet, — tha Teuta pa ngritur kokën. — Mos rrini kot.
Gjatë darkës folën për gjëra të ndryshme. Endriti tregoi një episod nga puna: një shef i ri sektori kishte ngatërruar dy projekte dhe tani sillte sikur gjithçka kishte qenë e planifikuar. E përshkroi me hollësi si hyri në mbledhje, si sistemoi letrat, si fliste me një siguri teatrale, ndërsa të tjerët nuk dinin nëse duhej ta korrigjonin apo të bënin sikur s’kishin vënë re gjë.
Teuta dëgjonte, tundte kokën dhe në një moment qeshi shkurt, sinqerisht.
Eriola fliste pak. Hante supën dhe shikonte lulet blu mbi të bardhën e pastër, petalet e pabarabarta si vizatime fëmijësh, duart e qeta të vjehrrës të mbështetura pranë filxhanit.
Mendonte se sa pak e njihte këtë grua. Tre vite bashkë dhe prapë e panjohur. E kishte kategorizuar si të ftohtë, të mbyllur, të drejtë. Por paskësh pasur më shumë se aq.
Në fund, nuk duroi.
— Teuta Toplana…
Ajo ngriti sytë drejt saj, pa nxitim.
— Nuk është Endriti, — tha Eriola. — Dua ta dini.
Heshtja zgjati disa sekonda.
— E di, — u përgjigj Teuta.
— E dinit?
— Jo. Por tani e di.
Eriola hapi gojën, pastaj e mbylli. Pa nga Endriti; ai shikonte pjatën dhe veshët i ishin skuqur pak.
— Hani, — tha Teuta qetë. — Po ftohet supa.
Pas darkës, u morën të tre me pastrimin. Eriola lante enët, Teuta i fshinte me kujdes dhe i vendoste në raft. Endriti u përpoq të hynte në mes, mori peshqirin në dorë, por u përball me dy shikime njëherësh — të qeta, por të prerë — dhe, pa thënë asgjë, e vendosi përsëri në vendin e vet dhe doli nga kuzhina me atë shprehjen e burrave që nuk e kuptojnë çfarë ndodhi, por e pranojnë si fakt.