Iliri u ngrit nga karrigia me një vetëbesim të tepruar, erdhi pranë meje dhe hodhi një vështrim rreth e qark të ftuarve, si të ishte zot i skenës.
– Hajde të shohim ç’na ke përgatitur, – tha me ton sfidues.
E hoqi kapakun.
Në tepsi nuk kishte asgjë luksoze. Një shtresë e bollshme me grurë të zier dhe, anash, qofte të rrumbullakëta, të radhitura me kujdes. Qofte të zakonshme, si ato që gatuan çdo familje.
Heshtja që pasoi ishte aq e rëndë, sa m’u duk se dëgjova lehjen e një qeni nga pallati përballë.
– Çfarë është kjo? – pyeti ngadalë Vesa Lika, me sy të ngulitur mbi pjatë.
– Grurë dhe qofte, – u përgjigja qetësisht. – Nga mishi “marmorat” që kërkuat. E nxora nga ngrirja, e griva, i shtova bukë të lagur dhe pak sojë. Doli për njëzet copë. Kursim i shkëlqyer, apo jo?
Iliri e kaloi shikimin nga tepsia tek unë. Fytyra iu mbush me një të kuqe të errët.
– Po peshku? – ndërhyri Hana Osmani, duke u zbehur. – The se ishte halibut…
– Ishte merluc, – ia ktheva. – E bleva me ofertë. E marinoja mirë, prandaj nuk e dalluat.
– Po havjari! – klithi Vesa, duke vendosur dorën në kraharor. – Havjar i kuq!
– Salmon i kripur lehtë, – thashë. – E preva në kubikë të vegjël dhe e lashë në vaj. E provuat dhe e lavdëruat.
– Ti doje të na helmoje?! – shpërtheu Hana.
– Jo, – thashë me zë të prerë. – Doja vetëm të kuptonit çfarë hani kur i kërkoni dikujt të shpenzojë paratë e fundit.
Iliri më kapi për kyçi aq fort, sa më dhembën kockat.
– Çfarë cirku po bën?! – më pëshpëriti me mllef.
– Lëshoje dorën, – i thashë. – Sot do të dhembë për ty, jo për mua.
U shkëputa dhe dola në mes të dhomës. Të gjithë më shikonin pa lëvizur. Vesa hapte e mbyllte gojën si peshk i nxjerrë në breg.
– Doni të dini me çfarë parash u shtrua kjo tryezë? – iu drejtova asaj. – Djali juaj nuk punon prej tre muajsh. Tre muaj kam mbajtur vetëm shtëpinë, ushqimin, rrobat e tij. Paratë që më kërkoi për dhuratën tuaj i harxhoi me shokët. Fustanin jua bleva unë, nga xhepi im.
– Gënjen! – bërtiti Iliri.
– T’jua tregoj llogarinë bankare? – e sfidova. – I kam ruajtur të gjitha. Madje kam edhe një video ku ti pi në një apartament me qira, me një grua që nuk jam unë.
Ai u zbardh si letra. Nxora telefonin dhe shfaqa foton në ekran. Të ftuarit nisën të murmurisnin.
– Nuk është siç mendon… – u përpoq ai, por nuk e lashë të mbaronte.
– Nuk ka më rëndësi. Kam dorëzuar kërkesën për divorc. Çështja është në gjykatë. Kam gjetur edhe shtëpi tjetër – këtë javë unë dhe Sara Gjeloshi po shpërngulemi.
– Nuk guxon… – pëshpëriti Iliri, i tronditur.
– Dhe diçka tjetër, – shtova, duke hedhur mbi tavolinë faturat. – Shita makinën time. Me atë makinë ju kam çuar kudo. Me ato para pagova qiranë dhe bleva ushqimin për sonte. Jo atë që kërkuat, por atë që përballojmë.
Vesa u ngrit më në fund. Ishte e zbehtë, por sytë i digjnin.
– Na turpërove, – tha me zë që i dridhej. – Para të gjithëve. Ma shkatërrove përvjetorin.
– Përvjetori juaj? – e pyeta. – A e dini që djali juaj më mori paratë që kisha kursyer për operacionin e mbesës suaj? Tha se ju ishit më e rëndësishme. Më e rëndësishme se shëndeti i fëmijës së tij.
– Mos e përmend nënën! – ulëriti Iliri, duke bërë një hap drejt meje. Unë u tërhoqa.
– Dhe ju, – iu ktheva Hanës, – gjithmonë më keni quajtur të varfër, duke thënë se burri im meritonte më mirë. Ja ku e keni rastin. Po e liroj vendin.
Hana u skuq, por nuk nxori asnjë fjalë.
Në atë çast foli Sara. Qëndronte te pragu i derës, e bardhë në fytyrë, por me shpatulla drejt.
– Mjaft! – thirri ajo. – Gjithmonë e keni poshtëruar mamin. Ajo ju ka shërbyer, ju ka duruar. Dhe tani ka të drejtë.
– Hesht! – bërtiti Iliri ndaj saj.
– Jo! – vajza e pa drejt në sy. – Unë jam me mamin. Dhe dua t’i them gjyshes: nuk dua tela për dhëmbët vetëm sepse ju thatë se unë “edhe kështu jam në rregull”, mjafton që të kishte para për festën tuaj… Ju ma thatë vetë!