…mjafton që të kishte para për festën tuaj… Ju ma thatë vetë!
Fjalët e Sarës ranë si gurë në mes të dhomës.
Vesa Lika vuri dorën në gjoks, sikur po i merrej fryma. Këtë herë nuk dukej si teatër; fytyra i humbi ngjyrë vërtet.
Në atë çast ra zilja e derës. Askush nuk lëvizi për disa sekonda.
Unë dola në korridor dhe hapa. Përballë ishte një korrier me një tufë të madhe bozhuresh rozë dhe një kuti të madhe torte. Firmosa faturën, i mora në duar dhe i çova brenda.
– Ç’është kjo? – pëshpëriti Vesa, e hutuar.
– Për ju, – thashë duke vendosur lulet mbi tavolinë. – Gëzuar përvjetorin.
– Nga kush? – u përkul kureshtare Hana Osmani, duke vështruar kutinë.
– Nga djali juaj i vogël, – u përgjigja pa ia ndarë sytë Vesës.
Ajo u zbardh edhe më shumë.
– Nga Endriti? – mezi nxori zërin. – Ju… jeni në kontakt?
– E gjeta në rrjete sociale, – shpjegova qetë. – Donte të vinte vetë, por e dinte se nuk do ta pranonit. Dërgoi lulet dhe tortën, dhe më kërkoi t’ju përcillja një mesazh: ju ka falur. Dhe pret ditën kur ta falni edhe ju.
Vesa shikonte herë buqetën, herë mua. Buzët i dridheshin. U ul ngadalë në karrige dhe, për herë të parë që kur e njihja, e pashë duke qarë.
– Ti… na ribashkove? – tha me zë të mekur.
– Vetëm i kërkova t’ju urojë sot, – iu përgjigja. – Paratë për gjithçka m’i transferoi ai. Madje shtoi edhe ca për Sarën. Për telat e dhëmbëve.
Ktheva kokën nga Ilir Lika. Qëndronte në mes të sallonit, i humbur, si i padukshëm. Askush nuk po e shikonte. As nëna e tij.
– Turp të kesh, – i tha ajo, duke fshirë lotët. – S’je burrë. S’munde t’i bleje nënës tënde as një tufë lulesh, ndërsa gruaja jote po. Ke gënjyer të gjithë, je mbështetur mbi të si parazit. Dhe tani që po largohet, bën shumë mirë.
– Mami… – murmuriti Iliri.
– Dil jashtë, – ia preu ajo, duke treguar derën. – S’dua të të shoh.
Ai hapi gojën për të kundërshtuar, por pa mua, vajzën dhe të ëmën, dhe kuptoi se nuk kishte më asnjë mbështetje. U largua me nxitim. Dera u përplas.
Hana, në heshtje, mbushi një gotë konjak, e piu me një frymë dhe tha:
– Sidoqoftë, kotletat qenkan të shijshme.
Askush nuk buzëqeshi.
Një muaj më vonë isha ulur në kuzhinën e apartamentit tim të vogël, të ri dhe të pastër. Sara po bënte detyrat në tavolinë. Në pjatat tona kishte hikërror me qofte – mish i zakonshëm, pa asnjë përzierje.
Telefoni ra. Në ekran u shfaq emri: Vesa Lika.
– Elvana, – foli ajo. Zëri nuk kishte më ashpërsinë e zakonshme; tingëllonte i brishtë. – Si je?
– Mirë, – iu përgjigja shkurt.
– Doja… të kërkoja falje. Për të gjitha vitet. Për veten time. Për djalin.
Heshta.
– Erdhi dje, – vazhdoi ajo. – Më kërkoi para. Nuk i dhashë. I thashë të gjejë punë fillimisht. Elvana… a do vini për çaj? Kam bërë byrekë.
E pashë Sarën. Ajo buzëqeshi lehtë dhe bëri me kokë po.
– Do vijmë, – thashë. – Të dielën.
E mbylla telefonin. Në tavolinë qëndronte fatura e klinikës dentare. Telat u vendosën javën e kaluar. Paratë erdhën nga Endrit Tahiri, dhe unë shita edhe unazën e martesës. Doli të mos ishte flori – thjesht bizhuteri e lirë. Iliri e kishte blerë në treg për pesëqind lekë, ndërsa më kishte thënë se kishte dhënë gjysmën e rrogës.
– Mami, – tha Sara duke lënë stilolapsin, – gjyshja tani është e mirë?
– Nuk e di, zemër, – iu përgjigja. – Por të paktën e kuptoi kush kujdeset vërtet për të.
– Po babi?
U mendova pak.
– Babai yt le të mësojë të kujdeset për veten. Është i rritur.
Ajo tundi kokën dhe u kthye te detyrat. Unë mbusha filxhanin me çaj dhe u ula përballë saj. Jashtë po errësohej; poshtë dëgjohej zhurma e Tiranës.
Mendova se ndonjëherë, që të dëgjohesh, nuk duhet të bërtasësh. Mjafton të heqësh kapakun dhe të tregosh çfarë ka brenda. Edhe nëse është thjesht hikërror. Edhe nëse të tjerët prisnin havjar.
Thonë se martesa bëhet për dashuri. Unë u martova për ta kuptuar se dashuria e vërtetë nuk të detyron të blesh havjar me paratë e fundit.