Por Hana Dervishi nuk u përkul.
Në vend të gjunjëzimit që prisnin të gjithë, ajo drejtoi shtyllën kurrizore, hapi shpatullat dhe ngriti mjekrën. Sytë e saj, zakonisht të qetë, pothuaj të dorëzuar, u ndezën me një dritë të akullt, të çmendur.
— Nuk më intereson fare jubileu juaj, Ornela Shala! — zëri i saj preu ajrin si brisk. — Pasi më quajtët para gjithë të ftuarve vajzë të mbledhur nga plehrat, që gjoja djali juaj më paskësh larë e zbardhur, unë nuk kam pse të rri më në të njëjtën tryezë me ju! Ju më poshtëroni me qëllim! Dhe po ju them: tani përmbys këtë tortë mbi fustanin tuaj të ri, që ta mbani mend këtë festë sa të jetoni!
— Je çmendur fare, moj? Unë kurrë s’kam thënë gjëra të tilla! — u përpoq të bërtiste Ornela, por zëri i saj tashmë dridhej.
— Mendoni se jam e shurdhër? Apo se nuk e kuptoj sa kënaqësi merrni duke ushtruar pushtetin tuaj mbi “të varfërën”?
Buzëqeshja triumfuese e Orneles u shkri si krem në diell. Arben Kola, që deri atë çast rrinte i shtrirë në karrige me një vetëkënaqësi të dehur, u drejtua vrullshëm. Sytë e tij të turbullt u zgjeruan.
— Çfarë po llomotit, budallaqe? — murmuriti ai me zë të ngjirur.
Por për Hanën nuk kishte më kthim pas. Diçka brenda saj ishte çarë.
— Çdo ditë më shkelni me këmbë! — shpërtheu ajo. — Një herë supa s’është si duhet, një herë frymëmarrja ime ju bezdis, një herë pagën e kam të vogël! Dhe sot kërkoni spektakël? Që të përkulem për një pjatë sallatë? Po ju jap spektakël! Tani përmbys tortën mbi fustanin tuaj dhe le të bëhet kujtim i paharrueshëm!
— Guxo ta prekësh! — klithi Ornela, duke mbuluar gjoksin e stolisur me unaza ari.
Nuk arriti të mbaronte kërcënimin.
Me një lëvizje të beftë, Hana kapi tabakanë e madhe. Torta trekilogramëshe, e lagur me shurup dhe e mbuluar me trëndafila të trashë kremi e copëza çokollate, u shkëput nga tryeza. Nuk ishte një shaka filmash pa zë. Ishte shpallje lufte.
Me një britmë të thellë, ku ishte grumbulluar dhimbja e tre viteve, fyerja e “plehrave” dhe “zheleve”, ajo e përplasi ëmbëlsirën drejt e në fytyrën e vjehrrës.
Një zhurmë e lagësht, e rëndë, përplasje mishi me mur, mbushi dhomën. Kremi, thërrimet dhe glazura u shpërndanë si shpërthim, duke mbuluar jo vetëm Ornelën, por edhe disa të ftuar pranë. Mentor Frashëri mori një trëndafil kremi drejt në sy, ndërsa një zonjë me bluzë me fije metalike bërtiti kur pa njollën yndyrore mbi kraharor.
Ornela mbeti e ngrirë. Për një çast, pamja ishte absurde: festarja e ditëlindjes qëndronte e veshur me një shtresë të trashë kremi bezhë, vetëm sytë e zgurdulluar dhe goja e hapur në një klithmë pa zë dukeshin përmes masës së ëmbël. Fustani me temina, krenaria e saj, ishte kthyer në një rrëmujë ngjitëse.
— Aaa! — shpërtheu më në fund zëri i saj, duke u ngritur në një britmë të mprehtë. — Fustani im! Fytyra ime! Më vrau! Njerëz, ajo më vrau!
Brenda sekondash, apartamenti u shndërrua në kaos. Karrige u rrëzuan, gota u përmbysën. Disa ulërinin, të tjerë fshiheshin me peceta, disa rrinin të shtangur, si spektatorë para një shfaqjeje të pabesueshme.
Arbeni, që kishte mbetur i mpirë për disa çaste, papritur shpërtheu. Fytyra iu skuq nga inati. Pamja e nënës së tij të turpëruar i hoqi çdo frenim.
— Çfarë bëre, mostër?! — ulëriu ai dhe u hodh drejt Hanës.
Ajo s’arriti të shmangej. Dora e tij e rëndë iu kap në flokë, duke e tërhequr pas me forcë. Dhimbja i verboi shikimin, por ajo nuk lëshoi zë. Ai e përplasi drejt korridorit si një thes, dhe ajo goditi kofshën pas kornizës së derës, duke u mbajtur me murin për të mos rënë.
— Je e vdekur për mua! — gërhiste ai, duke iu afruar me grushta të shtrënguar. — Zhduku nga kjo shtëpi! Të mos të të shoh më!
Ai e kapi për supesh dhe e shkundi aq fort sa dhëmbët iu përplasën.
— E di sa kushton ai fustan? E kupton mbi kë ngrite dorë? Është nëna ime! — bërtiste duke e mbushur me erën e alkoolit. — Do të të bëj pluhur!
Pas tij, Ornela vazhdonte të qante me zë të lartë, duke përhapur bojën e syve mes kremit.
— Arben! Nxirre jashtë! — klithte ajo. — Ajo donte të më verbonte! Është e çmendur! Thirr policinë!
Ai e shtyu Hanën me forcë. Ajo u përplas pas varëses së rrobave, duke rrëzuar një pallto.
— E dëgjove? — ulëriu ai, duke treguar me gisht dyshemenë ku në pellgun e kremit shkeleshin trëndafilat e shtypur. — Në gjunjë! Menjëherë!
— Çfarë? — Hana fshiu gjakun nga buza me kurrizin e dorës dhe e pa sikur përballë të kishte një të huaj.
— Në gjunjë thashë! — ai ngriti dorën për ta goditur. — Zvarritu e kërko falje derisa nëna të të falë! Lëpije kremin nga toka nëse duhet! Përndryshe të hedh nga shkallët!
Të ftuarit ishin mbledhur pas mureve. Askush nuk lëvizi. Edhe Mentor Frashëri, që e njihte Hanën prej tre vitesh dhe i kishte dhënë dorën sa herë hynte, qëndroi si statujë. Në sytë e tyre nuk kishte mëshirë, por kuriozitet të pangopur. Një dramë familjare falas, që do ta përtypnin më pas në hyrje pallati e në telefonata të gjata.
Hana ndjeu diçka të ngrohtë t’i rridhte në mjekër. Preku buzën — gjak. Shija e hekurit u përzie me hidhërimin që po digjej shpejt, duke lënë vend për diçka tjetër. Diçka të ftohtë, të fortë, pa mëshirë.
— Ç’pret? — shtoi Ornela me zë therës, duke u fshehur pas shpinës së të birit. — Bëj si të tha burri! Rrotullohu në këmbët tona e kërko falje që na turpërove! Ndoshta s’të nxjerrim sonte në rrugë!
Arbeni merrte frymë rëndë. Këmisha i ishte tendosur mbi bark. Në kokën e tij të mjegulluar nga alkooli kishte vetëm një qëllim: ta thyente. Këtu, para të gjithëve. Që ajo të kuptonte vendin e saj dhe të mos guxonte më ta shihte me atë heshtjen akuzuese.
— Epo? — hungëriti ai, duke ngritur dorën sërish. — Numëroj deri në tre! Një!
Hana ngriti kokën ngadalë. Vështrimi i saj rrëshqiti mbi fytyrat e mpira të të ftuarve, mbi maskën e lyer me krem të Ornelës, dhe më pas u ndal te burri i saj.