Vështrimi i Hanës kaloi mbi fytyrën triumfuese të Ornelës, e cila me grimin e shpërndarë dukej si një kukull e ligë cirku, pastaj u ndal tek Arbeni. Ajo dallonte çdo pore në hundën e tij të djersitur, nuhatte erën e rëndë të alkoolit që i dilte nga goja, shihte njollat e verdha mbi dhëmbë dhe atë bindjen shtazore se askush nuk do ta ndëshkonte kurrë. Dhe në atë çast e kuptoi diçka thelbësore: frika kishte vdekur.
Ajo ndjesi që e kishte mbajtur të lidhur për vite me radhë — frika e vetmisë, frika e gjykimit, frika e zhurmës e e turpit — u shpërbë si flluskë. U ça dhe u zhduk. Në vend të saj mbeti një boshllëk i ftohtë dhe një kthjelltësi e mprehtë, e prerë si xham. Përballë saj nuk qëndronte një bashkëshort. Qëndronte një njeri i vogël, që ishte vetëshpallur mbret vetëm sepse ajo vetë i kishte lejuar t’i vendoste kurorën mbi kokë.
— Dy! — bërtiti Arbeni, por zëri iu hollua çuditshëm. Shikimi i saj e trazoi. Nuk kishte lutje në të. As pendesë. Vetëm errësirë.
Hana, duke u mbështetur lehtë pas murit, nisi të ngrihej. Gjunjët i dridheshin, gjuri i goditur i digjte, por ajo u drejtua ngadalë, deri në fund. Nuk uli sytë. Përkundrazi, e pa drejt e në sy, si të ishte për herë të parë përballë një insekti të shtypur apo një grumbulli rrobash të pista.
Heshtja në dhomë u bë aq e dendur sa dëgjohej zhurma monotone e frigoriferit në kuzhinë dhe një alarm makine diku larg në rrugë. Ajri ishte i ngarkuar. Të ftuarit e ndjenë: diçka e pakthyeshme po afrohej.
— Tre! — nxori Arbeni mes dhëmbësh, tashmë pa sigurinë e mëparshme. Ai priste lot, ulërima, gjunjëzim. Por Hana qëndronte drejt, dhe buzët e çara iu shtrembëruan në një buzëqeshje të frikshme, pothuajse të panatyrshme.
Ajo thithi thellë ajrin e rëndë me erë rakie e parfumesh të lira. Ajo frymëmarrje e fundit e ktheu përfundimisht në realitet. Koha e durimit kishte mbaruar. Koha e viktimës kishte mbaruar. Tani fillonte llogaria.
Me pjesën e pasme të dorës preku buzën e çarë. Gjaku la një vijë të kuqe në lëkurë, me shije kripe. Në veshë i kumbonte si kambanë kishe, por brenda saj ishte qetësi e akullt. Pa burrin që dridhej nga inati, pa Ornelën me fytyrën e shpërlarë nga kremi dhe maskara, dhe ndjeu vetëm neveri. Si të ishte zgjuar mes njerëzish të huaj në një shtëpi që nuk i përkiste.
— Në gjunjë? — pyeti ajo me një zë të qetë, çuditërisht të fortë, që preu ulërimën histerike të Ornelës. — E ke seriozisht, Arben? Mendon vërtet se do të zvarritem para jush?
— Mbylle gojën dhe ulu! — hungëriti ai, duke hedhur një hap përpara dhe duke ngritur dorën sërish. — Para se të të shtyp!
Por Hana nuk u tërhoq. U shkëput nga muri me vrull dhe iu afrua, duke e parë drejt në bebëza. Në sytë e saj kishte një përqendrim urrejtjeje aq të fortë sa Arbeni, pa e kuptuar, e uli dorën.
— Pse të mos ua tregojmë të gjithëve pse duhet të zvarritem? — tha ajo me një të qeshur të thatë, pothuaj të egër. Shikimi i saj përshkoi të afërmit e mpirë që rrinin si të ngrirë. — Ju mendoni se Arbeni është biznesmen i suksesshëm, apo jo? Dhe se Ornela është një shenjtore që më ka strehuar mua, jetimen?
— Hesht, moj e çmendur! — bërtiti Ornela Shala, duke u përpjekur të hiqte një copë pandispanjeje nga qepalla. U sul drejt Hanës me thonjtë e gjatë të hapur, por rrëshqiti mbi copën e tortës së shpërndarë në parket.
Ajo u lëkund qesharakisht dhe ra me zhurmë mbi gju, duke shpëtuar për pak kokën nga cepi i tavolinës. Një psherëtimë kolektive përshkoi dhomën. Dikush u ngrit në këmbë, por askush nuk vrapoi për ta ndihmuar. Të gjithë e shikonin skenën si të hipnotizuar.
— Kujdes, mama, rrëshqet! Si ndërgjegjja jote! — hodhi Hana me përbuzje. — Doni të vërtetën? Kjo darkë, kjo tryezë, kjo pije që po gëlltisni — janë paguar me kartën time të kreditit!
— Gënjen! Ajo gënjen! — ulëriti Ornela nga dyshemeja, duke u përpjekur të ngrihej mes kremit të yndyrshëm. — Është e çmendur! Arben, bëj diçka!
— Nuk po gënjej! — Hana kapi nga tavolina një tas të rëndë kristali me sallatë ruse. Masa me majonezë u drodh brenda. Arbeni bëri një lëvizje drejt saj, por ndaloi kur pa vendosmërinë me të cilën ajo shtrëngonte xhamin e trashë. — “Biznesmeni” juaj prej tre vitesh jeton mbi kurrizin tim! “Kompania” e tij janë borxhe në tre banka, që i shlyej unë, “e varfra”!
— Mjaft! — ulëriti Arbeni. Fytyra iu mbush me njolla të kuqe, damarët në qafë iu frynë. E vërteta, e thënë me zë të lartë, e godiste më fort se çdo shuplakë. Para farefisit ai kishte qenë gjithmonë “shtylla e shtëpisë”. Tani po zhvishej lakuriq.
— Të vjen turp? — tha Hana dhe e përplasi tasin jo mbi të, por në mes të tryezës.
Krismë e fortë. Kristali u bë copë-copë, sallata shpërtheu si fishekzjarr me majonezë, duke mbuluar me spërkla pjatat, mishrat e prerë dhe shishet e verës. Copëza xhami fluturuan nëpër dhomë; të ftuarit bërtitën dhe u strukën pas karrigeve.
— Më përmend adresën e shtëpisë si meritë? — zëri i Hanës tani ishte i ulët, por i egër. — Apartamenti është në hipotekë! E ke humbur në baste para gjashtë muajsh! Unë paguaj interesat që përmbaruesit të mos ju nxjerrin në rrugë! Unë! Ajo që ti e quan mace rruge!
Një heshtje varri ra mbi të gjithë. Ornela, e mbështetur pas një karrigeje, dukej e shkatërruar: fustani i njollosur, flokët e çrregulluar, fytyra e përzier me krem e bojë. Në sytë e saj lexohej frikë e pastër. Sekreti që kishin fshehur me aq kujdes ishte derdhur në dysheme bashkë me sallatën.
— S’kishe të drejtë… — pëshpëriti Arbeni, me grushtat që hapeshin e mbylleshin. Ai e ndiente se jeta e tij, ashtu siç e njihte, po shembej.
— Kam të drejtë për gjithçka! — tha Hana, duke rrëmbyer një shishe vere të kuqe. Lëngu i errët u derdh mbi mbulesë si gjak. — Tre vjet kam duruar fyerjet tuaja. “Hana, laje këtë”, “Hana, sill atë”, “Hana, jep para”. Mendova se ishim familje. Por ju jeni parazitë. Dy parazitë të trashë e të vetëkënaqur që më keni thithur gjakun!
— Dil jashtë! — bërtiti Ornela, duke u dridhur. — Kjo është shtëpia ime!
— Shtëpia jote? — u kthye Hana drejt saj. — Unë paguaj gjithçka këtu! Dritat, ujin, riparimet, ilaçet e tua, festat e tua pa fund! Rroga ime, punët e mia shtesë! Ndërsa djali yt rri shtrirë në divan me birrë në dorë e flet për plane madhështore!
Arbeni nuk e përballoi më. Turpi e verboi. Me një britmë të egër, kaloi mbi një karrige të rrëzuar dhe u hodh drejt saj, jo më për ta goditur, por për ta zhdukur burimin e poshtërimit.
Por Hana ishte gati. Adrenalina e ngadalësoi kohën. Ajo pa sytë e tij të përgjakur, dhëmbët e shtrënguar. Nuk iku. Bëri një hap anash dhe me gjithë forcën shtyu karrocën e shërbimit me rrota që qëndronte pranë murit, drejt këmbëve të tij.
Arbeni u pengua, këmbët iu ngatërruan në këmbët e karrocës,