…këmbët iu ngatërruan në këmbët e karrocës, humbi ekuilibrin dhe u përplas me zhurmë në dysheme, duke rrëzuar me vete edhe raftin me pjata. Krismat e porcelanit që copëtohej u përhapën nëpër sallon si një simfoni e çuditshme triumfi për Hanën.
— Ç’ndodhi, Arben? S’të mbajnë më këmbët? — tha ajo mes frymëmarrjes së rënduar, duke qëndruar mbi të me shishen në dorë. Me fustanin e njollosur dhe flokët e shpupuritur, dukej si një hyjni hakmarrëse. — E vërteta djeg, apo jo?
Të ftuarit nisën të tërhiqeshin ngadalë drejt derës, duke u përpjekur të zhdukeshin pa rënë në sy. Festa kishte marrë fund; ajo që duhej të ishte një mbrëmje solemne ishte kthyer në kaos. Por për Hanën, asgjë nga këto nuk kishte më rëndësi. Ajo vështroi burrin që përpëlitej mes copëzave të qelqit, pastaj Ornelën, e ngrirë si shtyllë kripe. E ndjeu qartë: kjo nuk mjaftonte. Duhej ta shkatërronte gjithçka nga themelet. Asgjë të mos mbetej në këmbë nga kjo shtëpi, nga kjo familje, nga kjo farsë jete.
— Deshët luftë? — pëshpëriti ajo, aq qetë saqë zëri i saj i ftohtë bëri që Ornelës t’i dridheshin gjunjët. — Ja ku e keni.
Hana përplasi shishen fort mbi cepin e tavolinës. Fundi u këput, vera e kuqe u derdh mbi qilim, ndërsa në dorën e saj mbeti një grykë e mprehtë, e dhëmbëzuar.
— Tani, të dashur farefis, — buzëqeshi ajo me një shprehje që të fuste tmerrin në palcë, — le të flasim për ndarjen e pasurisë. Këtu e tani.
Por në vend që ta përdorte, ajo e lëshoi copën e shishes. Ajo ra me tingull të thatë në parket dhe u rrokullis deri te këmbët e Mentorit, që ishte zbehur si gëlqere. Heshtja që pasoi ishte e rëndë; dëgjohej vetëm pika e verës që pikonte nga tavolina mbi qilim, duke lënë njolla të errëta. Ishte heshtja para shpërthimit.
Hana ngriti duart përpara syve. Nuk i dridheshin. Atje ku dikur kishte pasur frikë, përulësi dhe shpresë se “do të rregullohej”, tani frynte një erë akulli.
— Mendoni se do t’ju vras? — tha me përbuzje, duke parë fytyrat e shtrembëruara nga tmerri. — Do të ishte nder për ju. Jo. Do t’ju lë të jetoni në baltën që vetë keni krijuar.
Ajo u përkul, kapi me të dyja duart skajin e tavolinës së rëndë prej druri dhe e tërhoqi me gjithë fuqinë. Muskujt iu tendosën, qepjet e fustanit kërcitën, por inati i dha forcë. Tavolina u anua. Pjatat me ushqim gjysmë të ngrënë, gotat, sallatat, gjithçka rrëshqiti poshtë si ortek.
— Mos guxo! — bërtiti Ornela, duke u hedhur për të shpëtuar kristalet e saj të shtrenjta, por ishte vonë.
Me një krismë të shurdhër, tavolina u përmbys. Copat e enëve u përzien me britmat e të ftuarve që shtyheshin te dera. Dyshemeja u kthye në një përzierje të neveritshme: sallata me tortë kremi, mish me salcë, qelq i thyer. Majoneza dhe vera u përhapën mbi qilim, duke e shndërruar sallonin në një stallë.
Arbeni, më në fund i çliruar nga rrënojat e raftit, u ngrit në këmbë. Këmisha i ishte shqyer, sytë i digjnin nga tërbimi. Përpara tij nuk ishte më gruaja me të cilën kishte jetuar tre vjet. Ishte armiku që i kishte shembur botën.
— Do të të vras! — ulëriu, duke u sulur drejt saj.
Ai e përplasi në tokë. Të dy ranë në llumin e yndyrshëm. Hana ndjeu një copë pjatë t’i ngulej në kofshë, por dhimbja u mbyt nga adrenalina. Arbeni i shtrëngoi fytin me duar të rrëshqitshme nga djersa dhe vera.
— Do të të mbyt! — hungërinte ai.
Hana nuk bërtiti. Nuk u përpoq ta gërvishte. Me një lëvizje të shpejtë, e goditi me gju në ijë. Arbeni ulëriti nga dhimbja, duart iu liruan dhe u rrëzua anash, i mbledhur kruspull, duke marrë frymë me vështirësi në pellgun e verës.
Hana u ngrit me zor. Fustani i saj i kushtueshëm ishte bërë leckë, flokët i rrinin ngjitur pas fytyrës, një gërvishtje i digjte në faqe. Ajo fshiu fytyrën me kurrizin e dorës, duke përzier gjak e salcë. Dukej e frikshme, si një shtrigë e dalë nga hiri. Ornela, e mbështetur pas murit, uli kokën instinktivisht.
— Si të duket, Arben? — tha me zë të ngjirur, duke e parë nga lart. — Kjo është jeta jote. Kjo baltë, këto mbetje, këto copa — je ti. Një hiç. As të më godasësh nuk di si duhet.
Ajo e kapërceu dhe iu afrua Ornelës, e cila shtrëngonte në kraharor një mbajtëse pecetash të shpëtuar.
— Dhe ju, “mama”… — e theksoi me helm. — Mund të shpifni sa të doni për mua. Por dëgjoni mirë: nesër do t’i bllokoj të gjitha kartat. Të gjitha. Edhe atë me të cilën paguat dhëmbët, edhe atë që Arbeni përdor për karburant.
— S’ke për ta bërë… — pëshpëriti Ornela, me frikë të zhveshur në sy. — Jemi familje…
— Familje? — qeshi Hana, dhe e qeshura e saj ishte më therëse se çdo krismë qelqi. — Familja mbaroi kur më quajtët leckë. Tani secili për vete. Apartamenti është nën hipotekë, mos harroni. Pagesa tjetër pas tri ditësh. Arbeni s’ka asnjë lek. Ju keni vetëm pensionin, që s’mjafton as për dritat e kësaj vrime. Prisni vizitorët. Përmbaruesit do të vijnë më shpejt sesa do të arrini ta pastroni këtë qilim.
Ajo iu afrua aq shumë sa Ornela u përplas me kokë pas murit.
— Do të kalbeni në varfëri, — tha qetë. — Dhe sa herë të hani bukë thatë, do t’ju kujtohet kjo tortë. Ishte ëmbëlsira më e shtrenjtë e jetës suaj. Ju kushtoi gjithçka.
Hana hodhi një vështrim rreth e rrotull. Tavolina e përmbysur, qilimi i zhytur në verë, Arbeni që rënkonte, Ornela që qante në qoshe, të ftuarit e ngrirë në korridor.
— Urime festa, — tha thatë.
Nuk u mor me çantën. E shkelmoi një grumbull qelqesh, duke dëgjuar kërcitjen nën taka, dhe u drejtua nga dera. Të ftuarit u hapën përpara saj pa guxuar ta shikonin në sy. Mentori madje ia hapi derën.
Hana doli në shkallë. Ajri i ftohtë i korridorit i goditi fytyrën e ndezur. Zbriti shkallët me hapa të fortë, pa pritur ashensorin.
Derën e la hapur. Le të dëgjonin fqinjët britmat e Ornelës dhe rënkimet e Arbenit. Le të nuhasnin erën e verës së thartuar dhe të një jete të shkatërruar.
Kur doli jashtë, mbrëmja e akullt e përplasi në fytyrë. Dridhej, gjuri i digjte, duart i ishin bërë pis, por për herë të parë pas tre vitesh ndjeu mushkëritë t’i mbusheshin plot me ajër. Nxori telefonin, hapi aplikacionin bankar. “Blloko kartën.” “Blloko kartën.” “Blloko kartën.”
Tre prekje në ekran. Mjaftuan.
Pastaj e hodhi telefonin në koshin pranë hyrjes dhe u largua pa e kthyer kokën nga dritaret e katit të tretë, ku nën dritën e verdhë elektrike, mes rrënojave të asaj që quhej familje, sapo kishte nisur ferri i vërtetë.